इति मे कथयाशेषम् अन्यैश् च वचनांशुभिः । हार्दं तमो मे निपुणम् एवम्प्रायैः प्रमार्जय
यथा वदसि धर्मज्ञ तत् तथैव हि नान्यथा । चित्तं हि जीवन्मुक्तानां नास्त्य् अङ्कुर इवाश्मनाम्
पुनर्जननयोग्या या वासना घनवासना । सा प्रोक्ता चित्तशब्देन न सा तज्ज्ञस्य विद्यते
यया वासनया तज्ज्ञा विहरन्तीह कर्मसु । तां त्वं सत्त्वाभिधां विद्धि पुनर्जननवर्जिताम्
जीवन्मुक्ता महात्मानस् सत्त्वस्थास् संयतेन्द्रियाः । विहरन्ति गतासङ्गं न चित्तस्थाः कदाचन
मूढं चित्तं चित्तम् आहुः प्रबुद्धं सत्त्वम् उच्यते । अप्रबुद्धा हि चित्तस्थास् सत्त्वस्था हि महाधियः
भूयः प्रजायते चित्तं सत्त्वं भूयो न जायते । अप्रबुद्धस्य बन्धो ऽस्ति न प्रबुद्धस्य भूपते
सत्त्ववान् असि सञ्जातो महात्यागी स्थितो भवान् । अशेषेण त्वया त्यक्तं चित्तम् अद्येति वेद्म्य् अहम्
समस्तवासनामुक्तो राजन् राजेव राजसे । आकाशसाम्यम् आयातं मन्ये तव मुने मनः
शमं प्राप्तो ऽसि परमं शुद्धस् समसमस्थितिः । मन्दराहननोन्मुक्तो यथा क्षीरमहार्णवः
परित्यक्ता त्वया राज्याद् वासना तपसस् तथा । काननाच् च शरीराच् च शुभाशुभफलाद् अपि
निरीहो विगतासङ्गस् त्यक्तचित्तो विवासनः । सम्पन्नस् त्वं महाबाहो महात्यागिपदं गतः
अयं स हि महात्यागस् सर्वं यत्र समुज्झितम् । स्वर्गापवर्गचित्तादि तपोदानफलाद्य् अपि
प्रबुद्धयेद्धया साधो धिया परमबोधया । तपो नाम कियन्मात्रदुःखक्षयकरं भवेत्
क्षयातिशयनिर्मुक्तं यत् सुखं समतामयम् । तत् सत् तद् वस्तु तत् किञ्चिन् न तु स्वर्गादि भङ्गुरम्
भावाभावतुलारूढस् स्थिताधिव्याधिवेधितः । स्वर्गो नाम किमानन्दस् सो ऽपि सन्देहम् आस्थितः
अप्राप्तस्वार्थसंसिद्धेः क्रियाकाण्डश् शुभो भवेत् । येन नासादितं हेम रीतिं किं स परित्यजेत्
चूडालादिसमासङ्गाद् भवेज् ज्ञत्वं सुखेन ते । तत् किमर्थम् अनर्थे ऽस्मिन् निमग्नस् त्वं तपोमये
आश्रमादिविकल्पांशसाध्यस्यास्य कुकर्मणः । आद्यन्तौ पश्य सुमते मध्य एव रमस्व मा
यत एते समायाता यस्मिन् परिणमन्ति च । तपोरूपा विकल्पांशास् तत्र बद्धपदो भव
चिद्व्योम्नो नभसो ऽप्य् अच्छात् सर्वे भावास् समुत्थिताः । तत्रैव च लयं यान्ति तत्रैवास्स्व रमस्व च
इदं कार्यम् इदं नेति सङ्कल्पा ब्रह्मबिन्दवः । बिन्दूञ् शिखिध्वज त्यक्त्वा पूर्णमेघं समाश्रय
इष्टं मे प्रार्थयस्वेति यथैव प्रार्थ्यते सखी । स्त्रिया तथैव न कथं दयितः प्रार्थ्यते स्वयम्
सङ्कल्परचितान् एतान् भावान् आपातभासुरान् । न गृह्णन्ति महात्मानः प्राज्ञा जलरवीन् इव
स्वर्गमोक्षादिफलदं यत् किञ्चित् समम् एव तत् । त्यक्त्वा समसमाभासो यो ऽस्य् असाव् एव वै भव
सन्तं सत्त्वेन नाशेन नश्यन्तं विगतस्पृहः । पदार्थौघम् इमं गृह्णंस् तिष्ठास्पन्दितचित्तभूः
अपरिस्पन्दचित्तस्य संसृतिर् नेह बाधते । पौरुषप्रभवा साधो विपन् नीतिमतो यथा
यानि यानीह दुःखानि प्रस्फुरन्ति जगत्त्रये । चेतश्चापलजान्य् एव तानि तानि महीपते
स्थिरं शान्तं गतस्पन्दं यस्य चित्तम् अचापलम् । स विभुस् स महानन्दी साम्राज्यस्य स भाजनम्
अथ चेतसि तत्त्वज्ञ स्पन्दास्पन्दौ तद् एकताम् । नीत्वा तिष्ठ यथाकामम् ऐक्यम् आगत्य शाश्वतम्