सर्वम् आत्मा परं ब्रह्म सकृत् प्रकटम् आततम् । द्वित्वैकत्वे न विद्येते निर्भ्रान्तिर् भव सत्यतः
सर्वेन्द्रियगुणाकारस् सन्न् एवासि सखे नभः । न दह्यसे महाबुद्धे न च क्वचन लिप्यसे
न ते विनश्यति सखे न च किञ्चिद् विवर्धते । निर्मलाकाशरूपस्य चैकस्यानन्तरूपिणः
इच्छानिच्छात्मिके शक्ती ये तवापि त्वम् एव ते । न ह्य् अंशुव्यतिरेकेण शशाङ्क उपलभ्यते
त्वम् अजरम् अपरं परस्वभावं सकृद् अमलं सततं सद् एकरूपम् । विगलितकलनं कलाख्यलीलं समुदितम् आद्यम् अजं तद् आत्मतत्त्वम्
इति कुम्भवचो राजा भावयंस् तद् अकृत्रिमम् । स्व एवात्मपदे तस्मिन् क्षणं परिणतो ऽभवत्
बभूवामीलितमनोलोचनश् शान्तवाग् अभीः । शिलातलाद् इवोत्कीर्णो निस्स्पन्दावयवाकृतिः
ततो मुहूर्तमात्रेण प्रबुद्धं स्फारितेक्षणम् । तम् उवाच महाबाहो चूडाला कुम्भरूपिणी
कच्चिद् अस्मिन् पदे स्फारे शुद्धे मृदुनि निर्मले । सुतल्पे निर्विकल्पानां सुखं विश्रान्तवान् असि
कच्चिद् अन्तः प्रबुद्धो ऽसि कच्चिद् भ्रान्तिस् त्वयोज्झिता । कच्चिज् ज्ञेयं परिज्ञातं दृष्टं द्रष्टव्यम् एव वा
भगवंस् त्वत्प्रसादेन महाविभवभूषिता । महती पदवी दृष्टा सर्वस्योर्ध्वे स्थिता मया
सतां विदितवेद्यानाम् अहो बत महात्मनाम् । अपूर्वैकामृतमयस् सङ्गस् सारफलप्रदः
जन्मनापि मया लब्धं यन् नाम न महामृतम् । तद् अद्य त्वत्समासङ्गात् क्षणेनासादितं स्वयम्
अनन्तम् आद्यम् अमृतम् एतत् कमललोचन । कथं नासादितम् अभूद् एतद् आत्मपदं मया
मनस्य् उपशमं याते त्यक्तभोगैषणे स्थिते । कषायपाके निर्वृत्ते सर्वेन्द्रियगणस्य च
यान्ति चेतसि विश्रान्तिं विमला दैशिकोक्तयः । यथा सितांशुके शुद्धे बिन्दवः कुङ्कुमाम्भसः
कषायाणाम् अनन्तानां सम्भृतानां शरीरके । स्ववासनास्वरूपाणाम् अद्य पाकस् तवोदितः
देहान् मलानि सर्वाणि कालेन कमलेक्षण । साधो वृक्षात् फलानीव पाकेन विगलन्त्य् अधः
वासनात्मसु यातेषु मलेषु विलयं सखे । यद् वक्ति गुरुर् अन्तस् तद् विशतीषुर् यथा बिले
कषायपाके सम्पन्ने त्वं मयाद्य विबोधितः । तेनाद्यैव तवाज्ञानक्षयो जातो महामते
अद्य पक्वकषायस् त्वम् अद्यैवाज्ञानसङ्क्षयी । अद्यैव सोपदेश्यस् त्वम् अद्यैवासि प्रबुद्धवान्
शुभाशुभानां सर्वेषां कर्मणाम् अद्य सङ्क्षयः । सत्सङ्गव्यपदेशेन तव निष्पत्तिम् आगतः
यावद् अस्य दिनस्यैष पूर्वो भागो महीपते । तावच् चेतो ह्य् अहम् इति तवाज्ञानं बभूव ह
इदानीं मद्वचोबोधाच् चेतसि क्षयम् आगते । हृदयात् सम्परित्यक्ते सम्प्रबुद्धो ऽसि भूपते
हृदि यावन् मनस्सत्ता तावद् अज्ञानसंस्थितिः । चित्ते चित्ततया त्यक्ते ज्ञानस्याभ्युदयो भवेत्
द्वित्वैकत्वदृशौ चित्तं तद् एवाज्ञानम् उच्यते । एतयोर् यो लयो दृष्ट्योस् तज् ज्ञानं सा परा गतिः
प्रबुद्धो ऽसि विमुक्तो ऽसि त्यक्तं चित्तं त्वया नृप । सद् एव सत्तयात्तं हि त्वया त्यक्तम् असत् पदम्
वीतशोको निरायासो निस्सङ्गो नित्यम् आत्मवान् । महोदयो मुनिर् मौनी खरूपस् तिष्ठ निर्मलः
एवं हि भगवञ् जन्तोर् मूर्खस्यैवास्ति चित्तभूः । न प्रबुद्धस्य तज्ज्ञस्य चित्तम् अस्ति किल प्रभो
जीवन्मुक्तास् त एते हि विहरन्ति कथं वद । अविद्यमानमनसो युष्मदाद्यास् तथा नराः