देशकालवशात् सर्वा हेतुमत्यः प्रमोपमाः । अकर्तृ ब्रह्म विषयः प्रमाकारणयोः कथम्
अकर्तृकर्मकरणे नास्ति कारणता शिवे । तस्माद् अकारणं नास्ति जगच्छब्दार्थवेदनम्
ब्रह्मैव स्वं स्वरूपं सद् यत् स्थितं धारयत् ततम् । असम्यग्दर्शिविषयं तद् एव जगद् आचितम्
चिन्मात्रम् अजरं शान्तं यद् एकं तत् प्रगीयते । तेनैवाजं जगद्ब्रह्म सच् छान्तं बुध्यते वपुः
अस्य स्व एव यो भावश् चेतसः पृथिवीपते । स एव नाशः कथितश् चानुभूतश् च पण्डितैः
चित्तं नाशस्वभावं त्वं विद्धि नाशात्मकं नृप । क्षणनाशाय सङ्कल्पश् चित्तशब्देन कथ्यते
असङ्कल्पनमात्रेण सम्यग्ज्ञानोदयं विना । सङ्कल्पः क्षीयते सिद्ध्यै स्वयम् एवासदात्मकः
नाम्नैवाङ्गीकृताभावं यद् अविद्येति कथ्यते । विद्यमानं कथं तत् स्याच् चित्तं तामरसेक्षण
हस्ताव् उत्क्षिप्य यो ब्रूते शूद्रो ऽस्मीति भृशं गिरा । कथं स विप्रो भवति विप्रत्वं तस्य कीदृशम्
विवृत्तधातुर् अत्युच्चैर् मृतो ऽस्मीति विरौति यः । मृतम् एवाङ्ग तं विद्धि जीवितं तस्य तु भ्रमः
भ्रमाकृति यद् अस्तीह दृश्यते ऽलातचक्रवत् । मृगतृष्णाद्विचन्द्रादिबालवेतालकादिवत्
तत् कथं किल नाम स्यात् सत्यं भ्रमभरात्मकम् । अज्ञानभ्रान्तिर् एवातश् चित्तम् इत्य् एव कथ्यते
अज्ञानम् उच्यते चित्तम् असत् सद् इव संस्थितम् । मिथ्याभ्रमं निराकारं केशोण्डुकम् इवाम्बरे
एवम् अज्ञानम् एवैतच् चित्तशब्देन कथ्यते । तन्नाशश् चेतसो नाशश् चित्तत्यागस् स एव च
अज्ञानं कीदृशं देव कथं चैतद् विनश्यति । समासेनेति भगवन् वद मे वदतां वर
यद् असंवेदनं सम्यग् वस्तुनो राजसत्तम । दृष्टादृष्टस्य कुम्भादेस् तद् अज्ञानम् इति स्मृतम्
असंवेदनम् अज्ञानं ज्ञानं संवेदनं भवेत् । अज्ञानस्य त्व् असंवित्तेर् ज्ञानात् संवेदनात् क्षयः
जलज्ञानं मुधाभ्रान्तिस् साधो मरुमरीचिषु । नैतज् जलम् इति ज्ञानात् संवित्तिः प्रविलीयते
इदं चित्तम् इति प्रौढं यद् अज्ञानम् अलं हृदि । नास्ति चित्तम् इति ज्ञानात् तत् समूलं विनश्यति
यथा रज्ज्वां भुजङ्गत्वम् अज्ञानभ्रमसम्भवम् । न सर्पो ऽयम् इति ज्ञानाद् धृदि रूढात् प्रणश्यति
चित्तं मनो ऽहम् इत्य् अन्तर् यावद् अज्ञानसम्भवः । तावच् चित्तं मनो माया भवत्य् एव न संशयः
चित्तं नास्त्य् अहम् इत्य् अन्तर् यावज् ज्ञानोदयो भवेत् । तावच् चित्तं मनो माया नास्त्य् एवात्र न संशयः
मिथ्यायक्षभ्रमो यावत् तावद् यक्षो हि दृश्यते । मिथ्यायक्षभ्रमे शान्ते कुतो यक्षस्य सम्भवः
न चित्तम् अस्ति नो चैत्तम् अहङ्कारादिसंयुतम् । किञ्चिद् एव जगत्य् अस्मिन् संविद् एकास्ति निर्मला
तया सङ्कल्पचित्तादि कृतम् आसीद् विमूढया । यद् यत् सङ्कल्प्य तत् सर्वं परित्यक्तं प्रबुद्धया
सङ्कल्पेन यद् आयाति तत् सङ्कल्पेन गच्छति । पवनेन महाबाहो ज्वालाजालम् इवानले
आत्मतत्त्वैकघनया तत् तया ब्रह्मसत्तया । जगत् सर्वम् अभिव्याप्तं समुद्र इव वारिणा
नाहम् अस्मि न चान्यो ऽस्ति न त्वं नैते न चित्तकम् । नेन्द्रियाणि न चाकाशम् आत्मैवैको ऽस्ति निर्मलः
घटाद्याकाररूपेण स एवायं विलोक्यते । इदं चित्तम् अयं चाहम् इति केव कुकल्पना
न जायते न म्रियते किञ्चिद् अस्मिञ् जगत्त्रये । केवलं विलसत्य् आत्मा सदसद्भावनात्मना