अहं त्वं जगद् इत्य् एषा प्रतिपत्तिर् न वास्तवी । मिथ्या स्वप्न इवाभाता नूनम् अप्य् अर्थकारिणी
वास्यस्य जगतो ऽभावाद् यतो नास्त्य् एव वासना । अतस् तदात्मकं चित्तं कीदृशं क्व कुतः कथम्
अप्रबुद्धैर् अवगतं चैत्तं दृश्यम् इदं जगत् । असद् एव निराकारं पूर्वम् उत्पन्नम् एव नो
नोत्पन्नं कारणाभावात् सर्गादाव् एव सर्वदा । लोकशास्त्रानुभवतो न च दृश्यस्य वस्तुनः
अनादित्वम् अजत्वं वा स्थैर्यं वाप्य् उपपद्यते । साकारस्यास्य जगतस् स्थूलसप्रतिघाकृतेः
समस्तकारणाभावाल् लोकशास्त्रानुभूतिभिः । युज्यन्ते च निराकर्तुं न महाप्रलयोदयाः
शास्त्रानुभववेदार्थसिद्धान् एतांश् च यो ऽपि वा । प्रलयादीन् न सन्तीति वक्त्य् उन्मत्तक एव सः
लोकाश् शास्त्राणि वेदाश् च प्रमाणं यस्य नामतेः । असत्योक्तेस् सुमूढस्य स पशुस् तं न संश्रयेत्
न च सप्रतिघस्यास्य दृश्यस्याप्रतिघं क्वचित् । कारणं भवितुं शक्तं साकारस्य निराकृतिः
इत्थम् आलक्ष्यमाणं सन् न चेदं नावभासते । न च नार्थक्रियाकारि न चैवेत्थम् इदं जगत्
तस्माद् इदं निरंशस्य चिद्व्योम्नो ऽप्रतिघाकृतेः । निराकृतेर् अनन्तस्य पूर्वात् पूर्वतरं सतः
ब्रह्मणस् सर्वरूपस्य शान्तं शान्तस्य यत् समम् । स्वत एवात्मकचनं सर्गप्रलयरूपधृत्
स्वकं वपुस् तत् तेनैव ज्ञातं जगद् इदं क्षणम् । क्षणान्तरे तु बुद्धं सद् ब्रह्मैवास्ते निजात्मनि
ब्रह्मैवेदम् अतस् सर्वं क्व चैत्तजगदादिधीः । क्व चित्तादि क्व देहादि क्व द्वैतैक्यादिकल्पनाः
सर्वं निरालम्बम् अजं प्रशान्तम् अनादिमध्यात्म यथास्थितं सत् । इदं च नानैव न चापि नाना यथास्थितं तिष्ठ सुकाष्ठमौनः
नष्टो मोहस् स्मृतिर् लब्धा त्वत्प्रसादान् मया मुने । स्थितो ऽस्मि गतसन्देहो विश्रान्तमतिर् आत्मवान्
ज्ञातज्ञेयो महामौनी तीर्णमायामहार्णवः । शान्तो ऽहम् अनहंरूपो ज्ञस् स्थितो ऽस्मि निरामयः
अहो नु सुचिरं कालं प्रभ्रान्तो ऽहम् अवान्तरे । स्थानम् अव्ययम् अक्षुब्धम् अधुना प्राप्तवान् अहम्
एवं स्थिते मुने नास्ति साहन्तादिजगत्त्रयम् । मूर्खबुद्धम् इदं भाति यत् तद् ब्रह्मेति वेद्म्य् अहम्
जगद् एव न यत्रास्ति तत्राहन्त्वविभासनम् । संसाराम्बरसम्भारः क्व कुतः कीदृशः कथम्
यथास्थितव्यवहृतिर् मौनी शान्तमना मुनिः । सोम्यार्णवोदरावर्तपरिस्पन्दवद् आस्स्व भोः
ब्रह्मरूपतया शान्तम् इदम् अस्ति यथास्थितम् । अहं जगद् इदं चेति शब्दार्थात्म नभो ऽमलम्
इदम् आद्यन्तरहितं सर्गसंहारनामकम् । चिच्चमत्कृतिमात्रात्म नभः कचकचायते
सन्निवेशदृशश् शान्तौ यद् अस्ति कनकं यथा । जगदाद्यर्थसंशान्तौ ब्रह्मेदं विद्यते तथा
यथा स्वयम्भूस् सङ्कल्पस् स्वयंनाशस् तथैव हि । एतौ स्ववेदनायत्तौ बन्धमोक्षौ व्यवस्थितौ
अहम् इत्य् एव सङ्कल्पो बन्धायातिविनाशिने । नाहम् इत्य् एव सङ्कल्पो मोक्षाय विमलात्मने
यद् बन्धमोक्षसङ्कल्पशब्दार्थानां सदासताम् । स्वरूपवेदनं तत् सत् केवलत्वं च कथ्यते
अनहंवेदनं सिद्धिर् अहंवेदनम् आपदे । सो ऽहम् एवानहम् इति शुद्धबोधो भवात्मवान्
असङ्कल्पनमात्रेण सम्यग्ज्ञानोदयात्मना । सङ्कल्पः क्षीयते सिद्ध्यै स्वयम् एवासदात्मकः
अप्रतर्क्यस्वरूपे हि नास्ति कारणता शिवे । कारणाभावतः कार्यं पदार्थो ऽपि न विद्यते