प्रतियोगिव्यवच्छेदाभावतस् स्वत्वभावयोः । असत्ता तेन न परे सत्त्वभावव्यवस्थितिः
यदि कारणतापत्तियोग्यं शान्तं परं भवेत् । अनिङ्गनम् अनाभासम् अप्रतर्क्यं कथं भवेत्
अतो न कारणं नैव बीजं ब्रह्म कदाचन । कार्यस्य कस्यचिन् नाम तेन सर्गो न विद्यते
न चान्यथोपपत्तिर् हि सर्गस्यास्योपपद्यते । चिन्मात्रकाद् ऋते तस्माज् जडस् सर्गो न विद्यते
यद् इदं दृश्यते किञ्चित् तच् चिद्घनम् अवेधितम् । असम्भवज्जगच्छब्दशब्दार्थरसरञ्जनम्
कार्यं न कारणाभावात् पदार्थ उपपद्यते । द्वित्वैक्याद्यात्मकं व्योमपुष्पवत् स्वानुभूतितः
वस्तु नाशैकनिष्ठत्वान् न चाजम् उपपद्यते । उपलम्भे ध्रुवो नाशो जन्म नष्टस्य च ध्रुवम्
अथ वैनं सदा सन्तं नित्यं नष्टं च वेत्सि वा । पदार्थौघं तद् एषो ऽर्थ एकरूपो ऽत्र किं व्यथा
उपलम्भस् तु यश् चायं सा चित्तत्त्वचमत्कृतिः । चित्तत्त्वमात्रसत्तास्ति द्वित्वम् ऐक्यं च नास्त्य् अलम्
अतः पदार्थसत्ताया अभावे सति भूपते । असम्भवे भावनस्य नाहन्ताभावनास्ति ते
अहम्भावासम्भवतश् चित्तम् अन्यत् किम् उच्यते । इति चित्तम् अहंरूपं नास्त्य् अतो भव विन्नभः
निर्वासनश् शान्तमना मौनी परनभोमयः । सदेहो वा विदेहो वा भव स्थायी चलो ऽथ वा
सर्वत्वाच् छुद्धविद्दृष्टेः पदार्थाभावसिद्धितः । भावनाभावतश् चित्ते नास्त्य् एवाहम् अतश् शिवम्
सर्वं ब्रह्मेति वेदार्थभावनाद् अनुभूतितः । चेतितार्थैकसत्यत्वाच् चित्तं नाम न विद्यते
तेनासि निर्मलम् अकारणम् आदिमुक्तं तद् ब्रह्म शाश्वतम् अशेषम् अनेकम् एकम् । शून्यं विनामयम् असत् सद् अनादिमध्यं सर्वं न किञ्चिद् अपि चास्स्व यथास्थितं सत्
चित्तं नास्तीति मे बोधो यथा युक्त्या स्फुटो भवेत् । ताम् अन्याम् अन्यथा ब्रूहि बुद्धं न निपुणं मया
चित्तं नास्त्य् एव राजर्षे कदाचित् किञ्चन क्वचित् । यच् चेदं चित्तवद् भाति तद् ब्रह्माभिधम् अव्ययम्
अज्ञज्ञातात्मकं यत्र जगद् एव न विद्यते । तत्राहं त्वं तद् इत्यादिकलनाकलनाः कुतः
नास्त्य् एव जगद् एवेदं यत् त्व् इदं किञ्चनोदितम् । ब्रह्मैवात्मनि तद् भाति शृण्व् एतद् बुध्यते कथम्
महाप्रलयसर्गादाव् एवेदं नोदितं जगत् । निर्देशस् त्व् अयम् अन्यत्र त्वद्बोधाय मया कृतः
उपादानात्मकादीनां कारणानाम् अभावतः । अकारणं च भावानाम् अशेषाणाम् असम्भवात्
एवम् अज्ञावबुद्धात्म जगद् यस्मान् न विद्यते । तस्माद् यद् इदम् आभाति भासनं ब्राह्मम् एव तत्
अनाख्यो ऽनाकृतिर् देवः करोतीदम् इति त्व् असत् । भाषितं नोपपत्त्यात्म न सत्येनानुभूयते
अनाख्यो ऽप्रतिघः खात्मा निराकारो य ईश्वरः । स करोति जगन्तीति हासायैव वचो ऽधियाम्
अनेनैव प्रयोगेण राजंश् चेतो न विद्यते । जगद् एव न सत् साधो कुतश् चित्तादि तद्गतम्
चेतो हि वासनामात्रं वास्ये तु सति वासना । वास्यं जगत् तद् एवासद् अतश् चित्तास्तिता कुतः
यद् इदं कचति ब्रह्म स्वयम् आत्मात्मनात्मनि । कृतं तस्यैव तेनैव चित्तम् इत्यादिनामकम्
जगद् दृश्यम् इदं वास्यं तद् एवोत्पन्नम् एव नो । कारणाभावतः पूर्वम् एवातश् चित्तता कुतः
अतश् चिद्व्योममात्रात्म परमाकाशनामकम् । स्फारं वेदनम् एवेदं कचत्य् अस्तीह नो जगत्
यत् किञ्चित् परमाकाशम् ईषत् कचकचायते । चिदादर्शे निजाच्छत्वात् तच् चित्तं तज् जगत् कृतम्