न किञ्चिज् जायते शान्ते न च किञ्चित् प्रलीयते । स्वसत्तया स्थितं ब्रह्म न बीजं न च कारणम्
शुद्धानुभवमात्रं तत् तस्माद् अन्यन् न विद्यते । किञ्चिज् जगदहन्तादि तद् एवानन्तम् अस्ति हि
शिवे जगदहन्तादि मुने नास्तीति वेद्म्य् अहम् । सर्गवेदनम् आभाति कथम् एतद् वदाशु मे
चित्सारं तद् अनाद्यन्तं तत् स्वसंविदि तिष्ठति । तत् तद्भवनम् अत्यच्छं तत्तामात्रं जगद् विदुः
चित्स्वात्मकचनं नाम यद् असम्भवचेत्यदृक् । तद् अहंवेदनं विद्धि विराडात्म जगत् स्थितम्
वातस्य वातस्पन्दस्य यथा भेदो न विद्यते । शून्यत्वखत्वोपमयोश् चिन्मात्राहन्त्वयोस् तथा
जले ऽस्ति देशकालात्ते यथोर्म्यादि सकारणम् । परे ऽस्त्य् अदेशकालात्ते तथा जगद् अकारणम्
जलादौ यत् तरङ्गादि तत् सकारणम् अस्त्व् इह । परे जगदहन्तादि नाकारणम् अवैम्य् अहम्
इदानीं भवता ज्ञातम् एतत् सत्यं महीपते । इदं जगदहन्तादि नेह किञ्चन विद्यते
जगच्छब्दार्थरहितं जगद् अस्ति शिवात्मकम् । व्योम्न्य् एव निर्मितं शान्तं व्योम्नस् सूक्ष्मतरेण वा
यथा नभसि शून्यत्वं तथेदं ब्रह्मणि स्थितम् । सदसद्वस्तुरूपेण न वा रूपेण केनचित्
एवंरूपं जगद् इदं सम्यग्ज्ञानाच् छिवं भवेत् । सम्यग्ज्ञानप्रभावेण विषम् अप्य् अमृतं भवेत्
असम्यग्ज्ञानम् अखिलं जगद् दुःखप्रदं परम् । विषबुद्ध्यामृतम् अपि भुक्तं विषरसायते
ईश्वरत्वाद् यथा वेत्ति यद् यद् एष चिदीश्वरः । तत् तथैवाशु भवति तादृग्रूपतया शिवम्
यथा ज्वालाभ्रमाला वा विचित्राकारविभ्रमैः । तिष्ठत्य् अनन्यरूपैव ब्रह्मसत्ता तथैव हि
यत् परं चित्स्वरूपेण स्थितम् आत्मनि मन्थरम् । तत् तेनेदम् अहन्तादि जगदाद्य् एव लक्ष्यते
केवलं परम् एवेत्थं परमं भासते शिवम् । कुतो जगदहन्तादि प्रश्न एवेह नोचितः
यद् वस्तु विद्यमानं सत् प्रश्नस् तत्र विराजते । प्रेक्षितं यत् तु नास्त्य् एव प्रेक्षाप्रश्नेन तत्र किम्
सन्निवेशं विना सत्ता यथा हेम्नो न विद्यते । तथा जगदहम्भावं विना नेशस्य संस्थितिः
अकारणत्वान् नास्तीदं ब्रह्मैवेत्थं विजृम्भते । अजृम्भमाणम् एवाहंजगत्त्वेनेह संस्थितम्
यन्मया एव तेनैव मिथस् सम्प्रेरिताशयम् । चमत्कुर्वन्त्य् अमी भावाः पञ्चेषु मिथुनौघवत्
चिन्मात्र एव चिन्मात्रं चिन्मात्रेणैव चीयते । नानात्मनेवानानैव स्वात्मनात्माप्य् अनात्मवत्
पूर्णात् पूर्णम् उद्धरन्ति पूर्णात् पूर्णानि चक्रिरे । भवन्ति पूर्णात् पूर्णानि पूर्णम् एवावतिष्ठते
चिन्मात्रम् एव कचति यच् चिन्मात्रतयात्मनि । अकचत् त्व् एव तन् नाम कचितं सर्गवेदनम्
अहं चिता चिद् एवासौ भवतीव स्वयं स्वतः । अभवन्त्य् एव रूपं स्वम् अत्यजन्ती निरामयम्
चितो रूपम् अनाद्यन्तं मनोरूपम् अनन्तकम् । सम्राट्छरीरम् आभासि भवतीव स्वयम्भुवः
पश्यत्य् अथासद् एवेदं स्वरूपत्वात् सद् एव वा । भावनाद् घनताम् एति दृश्यं भवति च क्रमात्
शान्तं जगत्प्रसररूपतया स्वभावशब्दार्थमुक्तम् इदम् अव्यपदेश्यम् एकम् । वस्तुस्थितं निजचमत्करणावलोकरूपं जगत्त्वरहितानुभवात्मतत्त्वम्
न विज्ञानमयो ऽर्थो ऽस्ति न बाह्यो नापि शून्यता । वेदनामात्रसारत्वाद् यथावित् सो ऽर्थ उच्यते
द्रवत्वं सलिलस्येव विदो वित्त्वम् अकारणम् । खात्म नित्यम् अनन्तं तद् यथास्थितम् अवस्थितम्