ईदृशं तद् गरिष्ठं च जगद्राज्यं यद् अक्षतम् । बुद्ध्वैतद् अमलं शान्तं जरत्तृणलवायते
ईदृशं तत् परं श्रेयस् तस्मिन् सति यद् ईश्वरे । जगत्पदार्थसार्थश्रीस् स्वसत्तोदेति वेदनात्
तत् सारम् एकम् एवेह विद्यते भूपते ततम् । एकम् एकान्तबुद्ध्यात्तं नैकम् अप्य् अद्वितावशात्
तस्माद् द्वितीया कलना काचिन् नाम न विद्यते । आत्मतत्त्वम् अलं भातं तद् एवापूर्णम् अक्षतम्
संस्थितं सर्वदा सर्वं सर्वाकारम् इवोदितम् । अवाच्यत्वाद् अलभ्यत्वात् तन् न कार्यं न कारणम्
प्रत्यक्षादेर् अगम्यत्वात् किम् अप्य् एकम् तद् उत्तमम् । सर्वं सर्वात्मकं सूक्ष्मम् अच्छानुभवमात्रकम्
तस्यानाख्यस्य रूपस्य निर्गतस्य प्रमादृशः । सतो वाप्य् असतो वापि कथं कारणता भवेत्
यद् वै न कस्यचिद् बीजम् अनाख्यत्वान् न कारणम् । न किञ्चिज् जायते तस्मात् प्रमाणातिगतात्मनः
अकर्तृकर्मकरणम् सत्यं चिद्घनम् अक्षतम् । आत्मरूपम् अनाभासं स्वसंवेदनलक्षणम्
तस्मान् न जायते किञ्चित् परस्माद् ब्रह्मणो मुने । कथं किल वदाव्यक्ते स्याज् जन्यजनकक्रमः
न किञ्चिज् जायते शान्ते न च किञ्चित् प्रलीयते । स्वसत्तया स्थितं ब्रह्म न बीजं न च कारणम्
शुद्धानुभवमात्रं तत् तस्माद् अन्यन् न विद्यते । किञ्चिज् जगदहन्तादि तद् एवानन्तम् अस्ति हि
शिवे जगदहन्तादि मुने नास्तीति वेद्म्य् अहम् । सर्गवेदनम् आभाति कथम् एतद् वदाशु मे
चित्सारं तद् अनाद्यन्तं तत् स्वसंविदि तिष्ठति । तत् तद्भवनम् अत्यच्छं तत्तामात्रं जगद् विदुः
चित्स्वात्मकचनं नाम यद् असम्भवचेत्यदृक् । तद् अहंवेदनं विद्धि विराडात्म जगत् स्थितम्
वातस्य वातस्पन्दस्य यथा भेदो न विद्यते । शून्यत्वखत्वोपमयोश् चिन्मात्राहन्त्वयोस् तथा
जले ऽस्ति देशकालात्ते यथोर्म्यादि सकारणम् । परे ऽस्त्य् अदेशकालात्ते तथा जगद् अकारणम्
जलादौ यत् तरङ्गादि तत् सकारणम् अस्त्व् इह । परे जगदहन्तादि नाकारणम् अवैम्य् अहम्
इदानीं भवता ज्ञातम् एतत् सत्यं महीपते । इदं जगदहन्तादि नेह किञ्चन विद्यते
जगच्छब्दार्थरहितं जगद् अस्ति शिवात्मकम् । व्योम्न्य् एव निर्मितं शान्तं व्योम्नस् सूक्ष्मतरेण वा
यथा नभसि शून्यत्वं तथेदं ब्रह्मणि स्थितम् । सदसद्वस्तुरूपेण न वा रूपेण केनचित्
एवंरूपं जगद् इदं सम्यग्ज्ञानाच् छिवं भवेत् । सम्यग्ज्ञानप्रभावेण विषम् अप्य् अमृतं भवेत्
असम्यग्ज्ञानम् अखिलं जगद् दुःखप्रदं परम् । विषबुद्ध्यामृतम् अपि भुक्तं विषरसायते
ईश्वरत्वाद् यथा वेत्ति यद् यद् एष चिदीश्वरः । तत् तथैवाशु भवति तादृग्रूपतया शिवम्
यथा ज्वालाभ्रमाला वा विचित्राकारविभ्रमैः । तिष्ठत्य् अनन्यरूपैव ब्रह्मसत्ता तथैव हि
यत् परं चित्स्वरूपेण स्थितम् आत्मनि मन्थरम् । तत् तेनेदम् अहन्तादि जगदाद्य् एव लक्ष्यते
केवलं परम् एवेत्थं परमं भासते शिवम् । कुतो जगदहन्तादि प्रश्न एवेह नोचितः
यद् वस्तु विद्यमानं सत् प्रश्नस् तत्र विराजते । प्रेक्षितं यत् तु नास्त्य् एव प्रेक्षाप्रश्नेन तत्र किम्
सन्निवेशं विना सत्ता यथा हेम्नो न विद्यते । तथा जगदहम्भावं विना नेशस्य संस्थितिः
अकारणत्वान् नास्तीदं ब्रह्मैवेत्थं विजृम्भते । अजृम्भमाणम् एवाहंजगत्त्वेनेह संस्थितम्