पदार्थवेदनं मिथ्यैवासद् एवावभासते । अहमाद्य् अलम् एतेन शान्तम् आसे खकोशवत्
जगत्पदार्थप्रविभागदृष्टिस् सदेशदिक्कालकलाक्रियौघा । अहो नु कालेन चिरेण शान्ता ब्रह्मैव वा नूनम् अवस्थितेति
शाम्यामि निर्वामि परं स्थितो ऽस्मि न यामि नोदेमि न चास्तम् एमि । तिष्ठाम्य् अनिष्ठं च यथास्थितात्मा शिवं शुभं पावनमौनम् अस्मि
इति ब्रह्मणि विश्रान्तिम् अवाप्य स शिखिध्वजः । मुहूर्तम् आसीत् संशान्तमना निर्वाणदीपवत्
निर्विकल्पसमाधानपरिणत्यास्तम् ईयिवान् । स्वलीलयेति कुम्भेन स झगित्य् एव बोधितः
राजन्न् अज्ञाननिद्रातः प्रबुद्धो ऽसि शिवस् स्थितः । कार्यं नास्तमयेनेतो न चानस्तमयेन ते
सकृद् एव विभातात्मा तिष्ठानिष्ठपदात्मकः । कलाकलननिर्मुक्तो जीवन्मुक्तो ऽङ्ग साम्प्रतम्
कुम्भेन बोधितस् त्व् एवं स बभूव प्रबोधवान् । विनिर्गतो रराजोच्चैर् महामोहसमुद्गकात्
विश्रान्तधीः क्षणेनैव पश्यन् दृश्यस्य वस्तुनः । असत्ताम् एव मुक्तात्मा लीलया समुवाच ह
ज्ञातप्रायम् अपीदं तु यत् पृच्छामि तद् उच्यताम् । भूयो निपुणबोधाय मम मानद मोहहन्
शिवे शान्ते निराभासे परे ऽनुल्लङ्घितात्मनि । द्रष्टृदर्शनदृश्याख्यो विश्वात्मा प्रत्ययः कुतः
साधु पृष्टं महाराज राजसे बोधभास्वता । एतद् एव हि ते शिष्टं ज्ञतायास् तद् इदं शृणु
यद् इदं दृश्यते किञ्चिज् जगत् स्थावरजङ्गमम् । सर्वं सर्वप्रकाराढ्यं कल्पान्ते तत् प्रणश्यति
ततस् स्तिमितगम्भीरं न तेजो न तमस् ततम् । महाकल्पविलासान्ते सत् सारम् अवशिष्यते
चिन्मात्रम् अमलं कान्तम् आभातम् अमलं नभः । समस्तकलनोन्मुक्तं युक्तं परमया श्रिया
यद् एकोदितम् अत्यच्छं शान्तम् आततम् उज्ज्वलं । परमात्मात्मकं तेजस् स्तिमितं ज्ञप्तिमात्रकम्
अप्रतर्क्यम् अविज्ञेयं समं शिवम् अनिङ्गनम् । ब्रह्म निर्वाणम् आपूर्णम् आघूर्णद् इव सम्पदा
अणीयसाम् अणीयस् तत् स्थविष्ठं च स्थवीयसाम् । गरीयसां गरिष्ठं च श्रेष्ठं च श्रेयसाम् अपि
ईदृशं तत् परं सूक्ष्मं तस्याग्रे यद् इदं नभः । अणोः पार्श्वे महामेरुर् इव स्थूलात्म लक्ष्यते
ईदृशं तत् परं स्थूलं तस्याग्रे यद् इदं जगत् । परमाणुवद् आभाति क्वचिद् एव न भाति वा
ईदृशं तद् गरिष्ठं च जगद्राज्यं यद् अक्षतम् । बुद्ध्वैतद् अमलं शान्तं जरत्तृणलवायते
ईदृशं तत् परं श्रेयस् तस्मिन् सति यद् ईश्वरे । जगत्पदार्थसार्थश्रीस् स्वसत्तोदेति वेदनात्
तत् सारम् एकम् एवेह विद्यते भूपते ततम् । एकम् एकान्तबुद्ध्यात्तं नैकम् अप्य् अद्वितावशात्
तस्माद् द्वितीया कलना काचिन् नाम न विद्यते । आत्मतत्त्वम् अलं भातं तद् एवापूर्णम् अक्षतम्
संस्थितं सर्वदा सर्वं सर्वाकारम् इवोदितम् । अवाच्यत्वाद् अलभ्यत्वात् तन् न कार्यं न कारणम्
प्रत्यक्षादेर् अगम्यत्वात् किम् अप्य् एकम् तद् उत्तमम् । सर्वं सर्वात्मकं सूक्ष्मम् अच्छानुभवमात्रकम्
तस्यानाख्यस्य रूपस्य निर्गतस्य प्रमादृशः । सतो वाप्य् असतो वापि कथं कारणता भवेत्
यद् वै न कस्यचिद् बीजम् अनाख्यत्वान् न कारणम् । न किञ्चिज् जायते तस्मात् प्रमाणातिगतात्मनः
अकर्तृकर्मकरणम् सत्यं चिद्घनम् अक्षतम् । आत्मरूपम् अनाभासं स्वसंवेदनलक्षणम्
तस्मान् न जायते किञ्चित् परस्माद् ब्रह्मणो मुने । कथं किल वदाव्यक्ते स्याज् जन्यजनकक्रमः