अज्ञानं शिथिलीभूतम् एव नष्टं विदुर् बुधाः । न नाशेन विनोदेति पूर्वसंस्थानविच्युतिः
तनुत्वं सर्गबोधस्य यत् तद् एव हि कारणम् । सर्गोपशमसम्पत्तेः प्रतिपत्तेः परे पदे
तानवं दृश्यते यस्य तस्यानुक्रमतस् स्वयम् । पूर्वसंस्थानविगमात् प्रशमो ऽप्य् उपपद्यते
अनेनैव क्रमेणैनं त्वम् आदिपुरुषं नृप । भ्रमाकारोदयं विद्धि मृगतृष्णाम्ब्व् इवोदितम्
एषा पितामहाभावे ऽप्य् असती भूतसन्ततिः । न कदाचन तत् सिद्धं यद् असिद्धेन साध्यते
अयं भूतोपलम्भो हि मृगतृष्णाम्ब्व् इवोदितः । विचाराद् विलयं याति शुक्तौ रजतधीर् इव
कारणाभावतः कार्यम् अभूत्वा भवतीति यत् । मिथ्याज्ञानाद् ऋते तस्य न रूपम् उपपद्यते
मिथ्यादृष्टिः प्रेक्षिता च न कदाचन विद्यते । मृगतृष्णाम्भसा केन घटकाः परिपूरिताः
स्रष्टुर् आद्यस्य परमं ब्रह्म कस्मान् न कारणम् । अनन्तम् अजम् अव्यक्तम् ईश्वरं शान्तम् अच्युतम्
हेतुत्वाभावतो ब्रह्म कार्यत्वाभावतस् ततः । अद्वैतैक्याविकारात्म न कार्यं न च कारणम्
अकर्तृकर्मकरणम् अकारणम् अबीजकम् । अप्रतर्क्यम् अविज्ञेयं ब्रह्म कर्तृ कथं भवेत्
अकारणत्वात् कार्यत्वरहितं तद् यदा भवेत् । अद्वैतैक्यम् अनाद्यन्तं तदा तदुपलम्भनम्
अप्रतर्क्यम् अविज्ञेयं यच् छिवं शान्तम् अव्ययम् । तत् कथं कस्य केनेव कर्तृ भोक्तृ कदा भवेत्
अतो नेदं कृतं किञ्चिज् जगदादि न विद्यते । न कर्तास्ति न भोक्तास्ति सर्वं शान्तम् अजं शिवम्
कारणाभावतः कार्यं न कस्यचिद् इदं जगत् । अकार्यत्वाच् च नास्त्य् एतत् सर्ग इत्थं न विद्यते
यदा न कस्यचित् कार्यं कारणस्य जगत् तदा । पदार्थाभावसंसिद्धिस् तत्सिद्धौ कस्य वेदनम्
एवं तु वेदनाभावे नास्त्य् अहन्त्वस्य कारणम् । अतश् शुद्धो ऽसि मुक्तो ऽसि केवोक्तिर् बन्धमोक्षयोः
आं प्रबुद्धो ऽस्मि भगवन् युक्तम् उक्तं त्वयोत्तमम् । कारणाभावतः कर्तृ नेह ब्रह्मेति वेद्म्य् अहम्
कर्त्रभावाज् जगन् नास्ति तेन नास्ति पदार्थदृक् । नातश् चित्तादि तद्बीजं नातो ऽहन्तादि किञ्चन
एवं स्थिते विशुद्धो ऽस्मि विबुद्धो ऽस्मि न चास्मि च । नमो मह्यं परं नौमि नकिञ्चिद् अपि बोधतः
पदार्थवेदनं मिथ्यैवासद् एवावभासते । अहमाद्य् अलम् एतेन शान्तम् आसे खकोशवत्
जगत्पदार्थप्रविभागदृष्टिस् सदेशदिक्कालकलाक्रियौघा । अहो नु कालेन चिरेण शान्ता ब्रह्मैव वा नूनम् अवस्थितेति
शाम्यामि निर्वामि परं स्थितो ऽस्मि न यामि नोदेमि न चास्तम् एमि । तिष्ठाम्य् अनिष्ठं च यथास्थितात्मा शिवं शुभं पावनमौनम् अस्मि
इति ब्रह्मणि विश्रान्तिम् अवाप्य स शिखिध्वजः । मुहूर्तम् आसीत् संशान्तमना निर्वाणदीपवत्
निर्विकल्पसमाधानपरिणत्यास्तम् ईयिवान् । स्वलीलयेति कुम्भेन स झगित्य् एव बोधितः
राजन्न् अज्ञाननिद्रातः प्रबुद्धो ऽसि शिवस् स्थितः । कार्यं नास्तमयेनेतो न चानस्तमयेन ते
सकृद् एव विभातात्मा तिष्ठानिष्ठपदात्मकः । कलाकलननिर्मुक्तो जीवन्मुक्तो ऽङ्ग साम्प्रतम्
कुम्भेन बोधितस् त्व् एवं स बभूव प्रबोधवान् । विनिर्गतो रराजोच्चैर् महामोहसमुद्गकात्
विश्रान्तधीः क्षणेनैव पश्यन् दृश्यस्य वस्तुनः । असत्ताम् एव मुक्तात्मा लीलया समुवाच ह
ज्ञातप्रायम् अपीदं तु यत् पृच्छामि तद् उच्यताम् । भूयो निपुणबोधाय मम मानद मोहहन्