चेतसः किं मुने मूलं को ऽङ्कुरः कश् च सम्भवः । काश् शाखाः के च वा स्कन्धाः कथम् उन्मूल्यते च तत्
अहमर्थोदयो यो ऽयं चिदात्मा वेदनात्मकः । एतच् चित्तद्रुमस्यास्य विद्धि बीजं जगद्गतम्
अहम्भावात्मकं वित्त्वं चित्तबीजम् उदाहृतम् । परमात्मपदक्षेत्रं नेत्रं मायामयस्य तत्
एतस्मात् प्रथमोद्भिन्नाद् यो ऽङ्कुरो ऽनुभवाकृतिः । निश्चयात्मा निराकारो बुद्धिर् इत्य् एव सोच्यते
अस्य बुद्ध्यभिधानस्य याङ्कुरस्य प्रपीनता । सङ्कल्परूपिणी तस्याश् चित्तं नाम मनो ऽभिधा
जीवो मिथ्योपलम्भात्मा शून्यात्माप्य् उपलोपमः । स्तम्भः कायो ऽयम् एतस्य स्नाय्वस्थिरसरञ्जितः
देशाद् देशान्तरे दूरे देशकालविदो ऽस्य याः । शाखास् ताश् चित्तवृक्षस्य दीर्घा दूरतरास् तताः
इन्द्रियाण्य् अथ भोगाश् च भावाभावमयोर्मयः । विटपौघा महान्तो ऽस्य शुभाशुभफलाकुलाः
ईदृशस्यास्य चित्तस्य दुर्वृक्षस्य प्रतिक्षणम् । शाखाविलवनं कुर्वन् मूलकाषे भरं कुरु
चित्तद्रुमस्य शाखादेः कुर्वाणो ऽहं विकर्तनम् । कथं करोमि मूलस्य निश्शेषं कषणं मुने
वासना विविधाश् शाखाः फलस्कन्धादिनान्विताः । अभाविता भवन्त्य् अन्तर् लूनास् संविद्बलेन ते
असंसक्तमना मौनी शान्तवादविचारणः । सम्प्राप्तकारी यस् सो ऽन्तर् लूनचित्तलतो भवेत्
चित्तद्रुमलताजालं पौरुषेण विकर्तयन् । यस् तिष्ठति स मूलस्य योग्यो निकषणे भवेत्
गौणं शाखाविलवनं मुख्यं मूलविकर्तनम् । चित्तवृक्षस्य तेन त्वं मूलकाषपरो भव
मुख्यत्वेन महाबुद्धे मूलदाहम् अलं कुरु । चित्तकण्टकषण्डस्य भवत्य् एवम् अचित्तता
अहम्भावात्मनश् चित्तद्रुमबीजस्य हे मुने । को ऽनलो दाह्यदहनसमर्थो ऽर्थकरो भवेत्
राजन् स्वात्मविचारो ऽयं को ऽहं स्याम् इति रूपधृत् । चित्तदुर्द्रुमबीजस्य दहने दहनस् स्मृतः
मुने मया महाबुद्ध्या बहुशः प्रविचारितम् । यावन् नाहं जगन् नोर्वी न च मण्डलमण्डलम्
नाद्रेस् तटं न विपिनं न पर्णसदनादि वा । जडत्वान् न च देहादि न मांसास्थ्यसृगादि च
कर्मेन्द्रियाण्य् अपि न च न च बुद्धीन्द्रियाणि च । न मनो नापि च मतिर् नाहम्भावश् च जाड्यतः
कटकत्वं यथा हेम्नि तथाहन्त्वं चिदात्मनि । जडं त्व् असद्रूपतया तेन तन् नास्मि हे मुने
सन्निवेशविशेषात्मशब्दार्थादि परे पदे । विद्यते नात्यनन्तत्वान् नभसीव महाद्रुमः
जानन्न् अपीति भगवन्न् अहन्त्वमलमार्जनम् । अन्तर् यदा न जानामि तेन तप्ये महामुने
एतावन्मात्रकं वृन्दं यदि न त्वं महीपते । जडत्वात् तन् महाबुद्धे यो ऽसि तं वद मे नवम्
चिन्मात्रम् अहम् अच्छात्मवेदनं विदुषां वर । यत्र भावास् स्वदन्त्य् एते निर्मीयन्ते च येन वा
एवंरूपस्य मे लग्नं नूनं मलम् अकारणम् । सकारणं चाहम् इति यत् तत् त्यक्तुं न वेद्म्य् अहम्
असद् एतद् अनात्मीयं प्रमार्ष्टुं मलम् आत्मनः । मुने यदा न शक्तो ऽस्मि तेन तप्ये सुदारुणम्
ब्रूहि किं तन् महाबाहो लग्नं तव मलं महत् । स्थितो ऽसि येन संसारी सता वाप्य् असताथ वा
चित्तद्रुमस्य यद् बीजम् अहम्भावस् स मे मलम् । तच् च त्यक्तुं न जानामि त्यक्तं त्यक्तम् उपैति माम्
कारणाज् जायते कार्यं यत् तत् सर्वत्र सद् भवेत् । अन्यत् त्व् असद् द्विचन्द्राभं दृष्टम् एव न विद्यते