चित्तस्यादौ स्वरूपं मे यथावद् भगवन् वद । ततश् चित्तपरित्यागं यथावद् भगवन् वद
वासनैव महाराज स्वरूपं विद्धि चेतसः । चित्तशब्दस् तु पर्यायो वासनाया उदाहृतः
त्यागस् त्व् अस्यातिसुकरस् सुसाधस् स्पन्दनाद् अपि । रताद् अप्य् अधिकानन्दः कुसुमाद् अपि सुन्दरः
मूर्खस्य तु मनस्त्यागो नूनं दुस्साधतां गतः । पुक्कसस्येव साम्राज्यं तृणस्येव सुमेरुता
स्वरूपं वेद्मि चित्तस्य वासनामयम् आकुलम् । त्यागो ऽस्य मन्ये दुस्साधो वज्रनिर्दलनाद् अपि
संसृत्यामोदपुष्पस्य दुःखतैलतिलस्य च । जगद्वालमृणालस्य मोहमारुतखस्य च
शरीरयन्त्रवाहस्य हृत्पद्मभ्रमरस्य च । अयत्नाच् चेतसस् त्यागो यथा भवति तद् वद
सर्वनाशो ऽस्य यस् साधो चेतसस् संसृतिक्षयः । स एव चित्तसन्त्याग इत्य् उक्तं दीर्घदर्शिभिः
चित्तत्यागाद् अहं मन्ये चित्तनाशस् स्वसिद्धये । अभावश् चेतसो व्याधेः कथम् अस्यानुभूयते
अहम्बीजद्रुमं चित्तं सशाखाफलपल्लवम् । उन्मूलय समूलं त्वम् आकाशविशदो भवन्
चेतसः किं मुने मूलं को ऽङ्कुरः कश् च सम्भवः । काश् शाखाः के च वा स्कन्धाः कथम् उन्मूल्यते च तत्
अहमर्थोदयो यो ऽयं चिदात्मा वेदनात्मकः । एतच् चित्तद्रुमस्यास्य विद्धि बीजं जगद्गतम्
अहम्भावात्मकं वित्त्वं चित्तबीजम् उदाहृतम् । परमात्मपदक्षेत्रं नेत्रं मायामयस्य तत्
एतस्मात् प्रथमोद्भिन्नाद् यो ऽङ्कुरो ऽनुभवाकृतिः । निश्चयात्मा निराकारो बुद्धिर् इत्य् एव सोच्यते
अस्य बुद्ध्यभिधानस्य याङ्कुरस्य प्रपीनता । सङ्कल्परूपिणी तस्याश् चित्तं नाम मनो ऽभिधा
जीवो मिथ्योपलम्भात्मा शून्यात्माप्य् उपलोपमः । स्तम्भः कायो ऽयम् एतस्य स्नाय्वस्थिरसरञ्जितः
देशाद् देशान्तरे दूरे देशकालविदो ऽस्य याः । शाखास् ताश् चित्तवृक्षस्य दीर्घा दूरतरास् तताः
इन्द्रियाण्य् अथ भोगाश् च भावाभावमयोर्मयः । विटपौघा महान्तो ऽस्य शुभाशुभफलाकुलाः
ईदृशस्यास्य चित्तस्य दुर्वृक्षस्य प्रतिक्षणम् । शाखाविलवनं कुर्वन् मूलकाषे भरं कुरु
चित्तद्रुमस्य शाखादेः कुर्वाणो ऽहं विकर्तनम् । कथं करोमि मूलस्य निश्शेषं कषणं मुने
वासना विविधाश् शाखाः फलस्कन्धादिनान्विताः । अभाविता भवन्त्य् अन्तर् लूनास् संविद्बलेन ते
असंसक्तमना मौनी शान्तवादविचारणः । सम्प्राप्तकारी यस् सो ऽन्तर् लूनचित्तलतो भवेत्
चित्तद्रुमलताजालं पौरुषेण विकर्तयन् । यस् तिष्ठति स मूलस्य योग्यो निकषणे भवेत्
गौणं शाखाविलवनं मुख्यं मूलविकर्तनम् । चित्तवृक्षस्य तेन त्वं मूलकाषपरो भव
मुख्यत्वेन महाबुद्धे मूलदाहम् अलं कुरु । चित्तकण्टकषण्डस्य भवत्य् एवम् अचित्तता
अहम्भावात्मनश् चित्तद्रुमबीजस्य हे मुने । को ऽनलो दाह्यदहनसमर्थो ऽर्थकरो भवेत्
राजन् स्वात्मविचारो ऽयं को ऽहं स्याम् इति रूपधृत् । चित्तदुर्द्रुमबीजस्य दहने दहनस् स्मृतः
मुने मया महाबुद्ध्या बहुशः प्रविचारितम् । यावन् नाहं जगन् नोर्वी न च मण्डलमण्डलम्
नाद्रेस् तटं न विपिनं न पर्णसदनादि वा । जडत्वान् न च देहादि न मांसास्थ्यसृगादि च
कर्मेन्द्रियाण्य् अपि न च न च बुद्धीन्द्रियाणि च । न मनो नापि च मतिर् नाहम्भावश् च जाड्यतः