तद् उत्थाय पुरस्संस्थभृगुपाताद् अविघ्नजात् । विनाशात्मकतां नीत्वा सर्वत्यागी भवाम्य् अहम्
इत्य् उक्त्वा देहम् अग्रस्थे श्वभ्रे त्यक्तुम् असौ जवात् । करोति यावद् उत्थानं तावत् कुम्भो ऽभ्युवाच ह
राजन् किम् इति देहं त्वं निरागस्कं महावटे । त्यजस्य् अज्ञो हि वृषभः कुपितो हन्ति तर्णकम्
जडो वराको मूकात्मा तपस्वी देहको ह्य् अयम् । न कश्चन तवैतस्मै मा मुधैव रुषं कुरु
आत्मन्य् एवैष मूढात्मा ध्यानवान् इव तिष्ठति । सञ्चाल्यते परेणैव तरङ्गेणेव काष्ठकम्
क्षोभयत्य् अन्य एवैनं निग्रहार्हो मुहुर् बलात् । तपस्विनं यथैकान्तसंस्थितं मत्ततस्करः
सुखदुःखानुभूत्या हि नापराधि शरीरकम् । नात्मनः फलपातात् स स्पन्दैर् वृक्षो ऽपराधवान्
वातः फलशिखापुष्पपातनं कुरुते स्फुरन् । तरुणा साधुना साधोर् अपराद्धं किम् आत्मनः
त्यक्तेनापि शरीरेण किल तामरसेक्षण । सर्वत्यागो न ते याति निष्पत्तिं विषमो हि सः
भृगोः केवलम् एतत् त्वं निरागस्कं शरीरकम् । मुधा क्षिपसि नो देहत्यागेन त्यागिता भवेत्
येनायं क्षोभ्यते देहो मत्तेभेनेव पादपः । तत् सन्त्यजसि चेत् पापं तन् महात्यागवान् भवान्
तस्मिंस् त्यक्ते भवेत् त्यक्तं सर्वं देहादि भूपते । नो चेन् निर्दग्धम् अप्य् एतद् भूयो भूयः प्ररोहति
केनायं चाल्यते देहः किं बीजं जन्मकर्मणाम् । कस्मिंस् त्यक्ते परित्यक्तं सर्वं भवति सुन्दर
साधो न देहत्यागेन न राज्यत्यजनेन च । न चोटजादिप्लोषेण सर्वत्यागो भवेन् नृणाम्
यत् सर्वं सर्वतो यच् च तस्मिन् सर्वैककारणे । सर्वस्मिन् सम्परित्यक्ते सर्वत्यागः कृतो भवेत्
सर्वं सर्वगतं सार्वं हेयं त्याज्यं च सर्वथा । सर्वं किम् उच्यते ब्रूहि सर्वतत्त्वविदां वर
साधो सर्वकलाधारं जीवप्राणादिनामकम् । न जडं नाजडं भ्रान्तं चित्तं सर्वम् इति स्मृतम्
राज्यादेर् अथ देहादेर् आश्रमादेर् महीपते । सर्वस्यैव मनो बीजं तरुबीजं तरोर् इव
सर्वस्य बीजे सन्त्यक्ते सर्वं त्यक्तं भवत्य् अलम् । सम्भवासम्भवाद् भूयस् सर्वत्यागो भवेद् इति
सर्वं धर्माद्य् अधर्मादि राज्यादि विपिनादि च । सचित्तस्य परं दुःखं निश्चित्तस्य परं सुखम्
इदं विवर्तते सर्वं चित्तम् एव जगत्तया । देहाद्याकारजालेन बीजं वृक्षतया यथा
पादपः पवनेनेव भूकम्पेनेव पर्वतः । भस्त्रा भस्त्राहिनेवायं देहश् चित्तेन चाल्यते
सर्वभूतोपभोग्यानां जरामरणजन्मनाम् । महामणीनां सुदृढं चित्तं विद्धि समुद्गकम्
चित्तं जीवो मनो माया प्राणश् चेत्यादिभिर् मुने । क्रियानुरूपैर् अभिधाव्यापारैश् चित्तम् उच्यते
चित्तं सर्वम् इति प्राहुस् तस्मिंस् त्यक्ते महीपते । सर्वाधिव्याधिसीमान्ते सर्वत्यागः कृतो भवेत्
चित्तत्यागं विदुस् सर्वत्यागं त्यागविदां वर । तस्मिन् सिद्धे महाबाहो सत्यं केनापि भूयते
चित्ते त्यक्ते लयं याति द्वैतम् ऐक्यं च सर्वतः । केनचिद् भूयते शान्तं स्वच्छम् एकम् अनामयम्
अस्याः क्षेत्रं विदुश् चित्तं संसृतेस् सस्यसन्ततेः । क्षेत्रे त्व् अक्षेत्रतां याते शालेः क इव सम्भवः
चित्तम् एव विचित्रेहं भावाभावविलासिना । विवर्तते ऽर्थभावेन जलम् ऊर्मितया यथा
चित्तोत्सादनरूपेण सर्वत्यागेन भूपते । सर्वम् आसाद्यते सम्यक् साम्राज्येनेव सर्वदा