सो ऽन्वियेष गजं यत्नाद् गुल्मकान्तरितं वने । पयोदपिहितं भोक्तुं राहुर् इन्दुम् इवाम्बरे
चिरेणालभतेभेन्द्रं कस्मिंश्चित् कानने स्थितम् । विश्राम्यन्तं तरुतले समराद् इव निर्गतम्
अथ यत्र स्थितो नागस् तत्र तद्बन्धनक्षमम् । परया राजसामग्र्या गजलम्पटरूपया
स खातवलयं चक्रे हस्तिपः कानने नवम् । सर्वदिक्कं विधिर् भूमौ समुद्रवलयं यथा
उपर्य् अस्थगयज् जीर्णलतौघेन स तं शठः । शून्यं तन्वभ्रजालेन शरत्काल इवाम्बरम्
दिनैः कतिपयैर् एव वारणो विहरन् वने । तस्मिन् निपतितः खाते शुष्काब्धाव् इव पर्वतः
व्रजन् सर्पाकृतौ कूपे पातालतलभीषणे । खाते शुष्काब्धिखाताभे गजरत्नसमुद्गके
इति भूयो दृढं बद्धस् तेन हस्तिपकेन सः । तिष्ठत्य् अद्यापि दुःखेन भूसद्मनि यथा बडिः
अहनिष्यत् पुरैवासौ यद्य् अग्रोपगतं रिपुम् । तन् नालप्स्यत तद् दुःखं गजः खातनिबन्धनम्
मौर्ख्याद् आगामिनं कालं वर्तमानक्रियाक्रमैः । अशोधयन् नरो दुःखं याति विन्ध्यगजो यथा
मुक्तो ऽस्मि शस्त्रनिगडाद् इति तुष्टो ऽपि वारणः । दूरस्थो ऽपि पुनर् बद्धो मौर्ख्यं क्वेव न बाधते
मौर्ख्यं निबन्धनम् अवैहि परं महात्मन् बन्धो न बन्ध इह चेतसि तद्वियुक्ते । आत्मोदये त्रिजगद् आत्ममयं समस्तम् अश्वे स्थितस्य सहया ननु सर्वभूमिः
मणिसाधनवन्येभबन्धनाद्य् अमरात्मज । सूचितं सत्कथाजालं पुनर् मे प्रकटीकुरु
वाक्यार्थदृष्टेर् निष्पत्त्या हृद्गृहे चित्तभित्तिषु । शृणुष्व सत्कथाचित्रं चित्रम् उन्मीलयामि ते
यो ऽसौ शास्त्रार्थकुशलस् तत्त्वज्ञाने त्व् अपण्डितः । रत्नसंसाधने प्रोक्तस् स त्वम् एव महीपते
तज्ज्ञो भवसि शास्त्रेषु रविर् मेरुतटेष्व् इव । तत्त्वज्ञाने तु विश्रान्तो न त्वं दृषद् इवाम्बरे
विद्धि चिन्तामणिं साधो सर्वत्यागम् अकृत्रिमम् । तम् अन्तं सर्वदुःखानां संसाधयसि शुद्धधीः
सर्वत्यागेन शुद्धेन सर्वम् आसाद्यते ऽनघ । सर्वत्यागो हि साम्राज्यं किं चिन्तामणिना भवेत्
सिद्धस् स सर्वसन्त्यागस् साधो संसाधितस् तव । खर्वीकुर्वञ् जगद्भूतिं विन्ध्यस्यात्मोदयो यथा
सन्त्यक्तं भवता राज्यं सदारधनबान्धवम् । ब्रह्मणेव जगत्सर्गव्यापारस् स्वनिशागमे
स्वदेशस्यातिदूरस्थम् आगतो ऽसीमम् आश्रमम् । भुवो ऽन्तम् इव विश्रान्त्यै वैनतेयस् सकच्छपः
केवलं सर्वसन्त्यागे शेषिताहम्मतिस् त्वया । मृष्टाखिलकलङ्केन स्वसत्तेवानिलेन खे
मनोमात्रे हृदस् त्यक्ते यावत् ते याति पूर्णताम् । त्यागस् तावद् विकल्पस् त्वां खम् अम्बुद इवावृणोत्
नायं स परमानन्दस् सर्वत्यागो महोदयः । को ऽप्य् उच्चैर् अन्य एवासौ चिरसाध्यो महान् इति
चिन्तयेति गते वृद्धिं सङ्कल्पग्रहणे शनैः । वात्ययेव वनस्पन्दे त्यागः प्रोड्डीय ते गतः
त्यागिता स्यात् कुतस् तस्य चिन्ताम् अप्य् आवृणोति यः । पवनस्पन्दयुक्तस्य निस्स्पन्दत्वं कुतस् तरोः
चिन्तैव चित्तम् इत्य् आहुस् सङ्कल्पेतरनामकम् । तस्याम् एव स्फुरन्त्यां तु चित्तं त्यक्तं कथं भवेत्
चित्ते गृहीते त्रिजगज्जालबीजकणे क्षणात् । कथं सम्पद्यते साधो सर्वत्यागो निरञ्जनः
सङ्कल्पग्रहणेनान्तस् त्यागः प्रोड्डीय ते गतः । शब्दसंश्रवणेनाङ्ग यथा ग्रामविहङ्गमः
निश्चिन्तत्वधनं सर्वं त्याग आदाय ते गतः । आमन्त्र्यापूजितो याति यस् स दुःखं करोति हि