यद् वक्षि तद् अनुष्ठेयं मया विधिर् इव श्रुतेः । अविकारितम् एवाशु सत्यम् एतद् व्रतं मम
यथा बालः पितुर् वाक्यं मुक्तहेतूपपादनम् । आदत्ते हि तथैवेदं गृहाण त्वं वचो मम
श्रवणानन्तरं बुद्ध्या शुभम् इत्य् एव भावयन् । शृणु गीतम् इव त्यक्त्वा हेत्वर्थित्वं वचो मम
स्वचरितसदृशं तवोदयन्त्याश् चिरसमयेन विबोधनं च बुद्धेः । भवभयभिदुरं महाकवीनां शृणु कथयामि यथाक्रमं मनोज्ञम्
अस्ति कश्चित् पुमाञ् श्रीमान् स्थानं नित्यविरुद्धयोः । गुणलक्ष्म्योर् अशेषेण यथाब्धिर् वडवाम्बुनोः
कलावाञ् शास्त्रकुशलो व्यवहारे विचक्षणः । सर्वसङ्कल्पसीमान्तं न तु जानात्य् अजं पदम्
अनन्तयत्नसंसाध्ये स चिन्तामणिसाधने । प्रवृत्तो वाडवो वह्निर् अब्धिसंशोषणे यथा
तस्य यत्नेन महता कालेनाध्यवसायिनः । सिद्धश् चिन्तामणिः किं वा न सिध्यत्य् उन्नतात्मनाम्
प्रवृत्तिम् उद्यमं प्रज्ञां प्रयुङ्क्ते चेद् अखेदवान् । अकिञ्चनो ऽपि शक्रत्वं तद् अवाप्नोत्य् अविघ्नतः
मणिम् अग्रे स्थितं प्राप्तं हस्तप्राप्यं ददर्श सः । मेरोर् उदयशृङ्गस्थो मुनिर् इन्दुम् इवोदितम्
बभूव मणिराजेन्द्रे न तु निश्चयवान् असौ । राज्ये झगिति सम्प्राप्ते सुदीन इव पामरः
इदं सञ्चिन्तयाम् आस मनसा स्मयशालिना । सम्प्राप्तोपेक्षया दीर्घदुःखसम्भ्रमभाविना
अयं मणिर् मणिर् नायं मणिश् चेत् तद् भवेन् न सः । स्पृशामि न स्पृशाम्य् एनं कदाचित् स्पर्शतो व्रजेत्
नैतावतैव कालेन मणीन्द्रः किल सिध्यति । यत्नेनाजीवितान्तेन सिध्यतीत्य् आगमक्रमः
क्रियानिकूणितेनाक्ष्णा लोलालाततलोपमम् । रत्नालोकं प्रपश्यामि द्विचन्द्रत्वम् इव भ्रमात्
कुत एतावती स्फीता भाग्यसम्पन् ममातता । अधुनैव यद् आप्नोमि मणीन्द्रं सर्वसिद्धिदम्
केचिद् एव महान्तस् ते महाभाग्या भवन्ति हि । येषाम् अल्पेन कालेन प्रयान्त्य् अभिमुखं श्रियः
अहम् अल्पतपास् साधुर् वराको मानुषः किल । सिद्धयः कथम् आयान्ति माम् अभाग्यैकभाजनम्
एवं विकल्पसङ्कल्पैश् चिरम् अज्ञः परामृशन् । न मणिग्रहणे यत्नम् अकरोन् मौर्ख्यमोहितः
न यदा येन लब्धव्यं न तत् प्राप्नोत्य् असौ तदा । चिन्तामणिर् अवाप्तो ऽपि दुर्धिया हेलयोज्झितः
इति तस्मिन् स्थिते यातो मणिर् उड्डीय सिद्धयः । त्यजन्ति ह्य् अवमन्तारं शरा गुणम् इवोज्झिताः
हृत्वा प्राक्सम्पदः पुंसस् स यातस् सिद्धयः किल । आगतास् सम्प्रयच्छन्ति सर्वं याता हरन्त्य् अलम्
पुमान् भूयः क्रियायत्नं चक्रे रत्नेन्द्रसाधने । नोद्विजन्ते हि कार्येषु जना अध्यवसायिनः
ददर्शाथ कचद्रूपं काचखण्डम् अपण्डितः । हसद्भिर् वञ्चकैस् सिद्धैः पुरस् त्यक्तम् अलक्षितैः
अयं चिन्तामणिर् इति मूढस् तस्मिन् स वस्तुताम् । बुबुधे मोहितो ह्य् अज्ञो मृदं हेमेति पश्यति
अष्टौ षष्टिं द्विषन् मित्रं रज्जुं सर्पं स्थलं जलम् । चन्द्रौ द्वौ कुरुते चित्ते शिशोर् मोहो ऽमृतं विषम्
तं दग्धमणिम् आदाय प्राक्तनीं स श्रियं जहौ । सर्वं चिन्तामणेर् अस्मात् प्राप्यते किं धनैर् इति
देशो ऽयम् असुखो रूक्षो जनैः पापिभिर् आवृतः । किं तद् गेहं हतप्रायं के नाम मम बन्धवः
दूरं गत्वा यथाकामं सुखं तिष्ठामि सम्पदा । इत्य् आदाय मणिं मूढश् शून्यं काननम् आययौ
तत्र काचदलेनासौ तेन ताम् आपदं ययौ । कज्जलाद्रेर् इव निशा मौर्ख्यस्यैवाङ्ग या समा