तत्र मासं गतो वृद्धिं मुनिमन्त्राहुतिक्रमैः । अमृतात्मा शुभो गर्भ इन्दोर् इन्दुर् इवानुजः
इन्दुं मास इवापूर्णं मासेन सुषुवे घटः । गर्भं कमलपत्त्राक्षं प्रसूनम् इव माधवः
परिपूर्णसमस्ताङ्गः कुम्भाद् गर्भस् स निर्ययौ । इन्दुस् सूक्ष्माद् इवाम्भोधेर् अपरः क्षयवर्जितः
दिनैः कतिपयैर् एव वृद्धिम् अभ्याजगाम सः । अप्रमेयाङ्गसौन्दर्यश् शुक्लपक्षे शशी यथा
सर्वसंस्कारसम्पन्ने स तस्मिन् नारदो मुनिः । भाण्डाद् भाण्ड इवाशेषं विद्याधनम् अयोजयत्
दिनैः कतिपयैर् एव विज्ञाताशेषवाङ्मयम् । चकारैनं मुनिवरः प्रतिबिम्बम् इवात्मनः
तेनाराजत पुत्रेण मुनिना मुनिनायकः । रत्नाद्रौ प्रतिबिम्बेन सद्योदित इवोडुराट्
अथैनं पुत्रम् आदाय ब्रह्मलोकं स नारदः । जगाम तत्र पितरं ब्रह्माणं चाभ्यवादयत्
कृताभिवादनं ब्रह्मा पौत्रम् आदाय तं तदा । अभिवादितवेदादिं स्वयम् अङ्के न्यवेशयत्
अथाशीर्वादमात्रेण सर्वज्ञं ज्ञानपारगम् । पौत्रं तं कुम्भनामानं चकार कमलोद्भवः
साधो सो ऽयम् अहं पौत्रः कुम्भो ऽहं पद्मजन्मनः । पुत्रो ऽहं नारदमुनेः कुम्भनामास्मि कुम्भजः
निवसाम्य् अब्जजपुरे पित्रा सह यथासुखम् । चत्वारस् सुहृदो वेदा मम लीला विलासिनी
मातृष्वसा मे गायत्री माता मम सरस्वती । ब्रह्मलोके मम गृहं पौत्रस् तत्रास्मि सुस्थितः
यथाकामम् अशेषाणि जगन्ति विहराम्य् अहम् । लीलया परिपूर्णत्वान् न तु कार्येण केनचित्
राजर्षे तेन मे पादौ पततो मे न भूतले । रजस् स्पृशति नाङ्गानि ग्लानिं नायाति मे वपुः
अद्याकाशपथा गच्छन् दृष्टवांस् त्वाम् अहं पुरः । इह तेनागतो ऽस्म्य् अङ्ग सर्वं कथितवान् इति
एषो ऽहम् इत्य् अखिलम् एव यथानुभूतं ते वर्णितं ननु मया वनवासतज्ज्ञ । सन्तो ह्य् असङ्कथनम् आर्यसमागमेषु निन्दन्त्य् अलं सुभग संव्यवहारदक्षाः
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
सर्गे स्फुरद्भिर् मत्पुण्यैर् मन्ये सम्प्रेषितो भवान् । अलक्ष्यैस् सम्भृतैर् अद्रौ प्रावृड्वातैर् इवाम्बुदः
अद्य तिष्ठाम्य् अहं साधो धन्यानां धुरि धर्मतः । अमृतस्यन्दवचसा यत् त्वयास्मि समागतः
न केचन तथा भावाश् चेतश् शीतलयन्ति मे । राज्यलाभादयो ऽप्य् एते यथा साधुसमागमः
निरर्गलतया यत्र साम्यम् एव विजृम्भते । मुक्तरागादिमननं तन् न कस्य सुखावहम्
एवंवादिन एवास्य वाक्यम् आक्षिप्य भूपतेः । भूयः प्रोवाच चूडाला मुनिदारकरूपिणी
आस्ताम् एषा कथा तावत् सर्वं ते वर्णितं मया । त्वं मे कथय हे साधो कस् त्वम् अद्रौ करोषि किम्
कियत्पर्यवसानेयं तव वा वनवासिता । सत्यं कथय नासत्यं वक्तुं जानाति तापसः
देवपुत्रो ऽसि जानासि सर्वम् एव यथास्थितम् । लोकवृत्तान्ततज्ज्ञो ऽसि किम् अन्यत् कथयाम्य् अहम्
संसारभयभीतत्वान् निवसामि वनान्तरे । जानतो ऽपि हि हासाय कथयाम्य् एव ते मनाक्
शिखिध्वजो ऽहं भूपालस् त्यक्त्वा राज्यम् इह स्थितः । भृशं भीतो ऽस्मि तत्त्वज्ञ संसृतौ जन्मनः पुनः
पुनस् सुखं पुनर् दुःखं पुनर् मरणजन्मनी । भवतस् तेन तप्ये ऽहं सर्वज्ञ वनवीथिषु
भ्रमन्न् अपि दिगन्तांश् च चरन्न् अपि परं तपः । नासादयामि विश्रान्तिम् एकां निधिम् इवाधनः