सुखदुःखकलास्पन्दो बन्धो जीवस्य नेतरः । तदभावो हि मोक्षस् स्याद् बोधात् सम्पद्यते च सः
सुखदुःखदशे यावद् आनीते नेन्द्रियैश् शठैः । तावत् सुप्तसमस् सोम्यो जीवस् तिष्ठति शान्तवत्
सुखम् आलोक्य वा दुःखम् अक्षानीतं चलद्वपुः । समुत्फलति जीवो ऽन्तर् दृष्टेन्दुर् इव तोयधिः
जीवः क्षुभ्यति दृष्टेन संविदाङ्ग सुखादिना । आमिषेणेव मार्जारो मौर्ख्यम् एवात्र कारणम्
बोधेन बोध्यते जीव आत्मज्ञानात्मनात्मना । सुखदुःखादि नास्तीति तेनासौ याति सोम्यताम्
न सत् सुखादि नैतन् मे मुधा चायम् अहं स्थितः । इति जीवः प्रबुद्धो ऽन्तर् निर्वाणं याति शाम्यति
सुखादिवस्त्व् असद्रूपम् इत्य् अन्तर्बोधसंविदा । न तदुन्मुखतां याति जीवश् शाम्यति केवलम्
सर्वम् एव चिदाकाशं ब्रह्मेति घननिश्चये । स्थितिं याते शमं याति जीवो निस्स्नेहदीपवत्
दीपवच् छमम् आयाति सुखादिस्नेहसङ्क्षये । सर्वम् एकम् इति ज्ञात्वा जीवो द्वित्वाविभावनात्
सर्वम् आकाशम् एवेति बुद्ध्वा क्सोभं न गच्छति । जीवश् शून्येन शून्यस्य कः किल क्षोभविभ्रमः
जीवेनेदृग्विधेनैवं यद् आ प्रथमसर्गतः । स्वयं संविदितो मार्गस् तेनैवाद्यापि गच्छति
सुखसञ्चारयोग्यासु जीवे सरति नाडिषु । देवपुत्र भवत्य् एतद् वीर्यविच्यवनं कथम्
जीवः क्षुब्धयति क्षुब्धः प्राणादिपवनावलीम् । संविदाज्ञांशमात्रेण सेनाम् इव महीपतिः
वातस्पन्देन मेदोऽन्तर् मज्जासारश् च स्वस्थितिम् । त्यजत्य् अम्ब्वभ्रसौगन्ध्यरजःपत्त्रतृणादि व
चलितं वस्त्व् अधो याति वार्यादि दहनादि खम् । देहान् नाडीप्रणालेन शुक्रं याति बहिस्स्थितिम्
देवपुत्र महाज्ञो ऽसि वेत्सि पूर्वापरं स्थितेः । ज्ञायसे वचनाद् एव स्वभावो हि किम् उच्यते
आदिसर्गे यथा यद् यत् स्फुरितं ब्रह्म ब्रह्मणि । घटावटपटाद्यात्म तथैवाद्यापि च स्थितम्
काकतालीयवद् वारिबुद्बुदोत्पत्तिनाशवत् । घुणाक्षरवद् उच्छूनं तं स्वभावं विदुर् बुधाः
अस्मिन् स्वभाववशतो जगति प्ररूढे देहास् स्फुरन्ति विविधा विविधाविकाराः । प्रक्षीणवासनतया न भवन्ति केचिद् भूयो भवन्ति च पुनस् त्व् इतरे घनास्थाः
आत्मस्वभाववशतो जातं जगद् इदं महत् । स्थितिं वासनयाभ्येत्य धर्माधर्मवशे स्थितम्
वासनांशं समानीय धर्माधर्मैर् न गृह्यते । ततो न जायते मुक्त इति नो दर्शनं मुने
अत्युदारं महार्थं च वक्षि त्वं वदतां वर । अनुभूतिम् उपारूढं गूढं च परमार्थवत्
त्वद्वाक्यविभवेनाद्य श्रुतेनानेन सुन्दर । पीतेनेवेन्दुना राहुर् अन्तर् यातो ऽस्मि शीतताम्
तत् समासेन तां तावद् आत्मोत्पत्तिं वदाशु मे । ततश् श्रोष्यामि यत्नेन ज्ञानगर्भां गिरं तव
तेन पद्मजपुत्रेण मुनिना नारदेन तत् । क्व कृतं वीर्यम् आर्येण कथयार्य यथास्थितम्
ततो निबध्नता तेन मनोमत्तमतङ्गजम् । विवेकविपुलालाने शुद्धबुद्धिवरत्रया
तद् वीर्यं कल्पकालाग्निगलितेन्दुद्रवोपमम् । रसानां पारतादीनां दिव्यानाम् अनुजं नवम्
मुनिना पार्श्वगे कुम्भे स्फाटिके विसरद्रुचौ । अद्रुते विद्रुताकारं चन्द्रे चन्द्रम् इवार्पितम्
रत्नशैलैर् वृतः कान्तैस् तले पार्श्वेषु चाभितः । गम्भीरकुक्षिस् सुदृढश् चाचलाहननक्षमः
सङ्कल्पितेन क्षीरेण स कुम्भस् तेन पूरितः । अमृतापूरभिन्नेन विधिनेवामृतार्णवः