शीतले स्वर्धुनीतीरे यत्नोत्सृष्टमलं पुरः । चन्द्रबिम्बफलापूरम् एकत्रैवोपसम्भृतम्
स्त्रैणम् आलोक्य तत् कान्तं सहसैव मनो मुनेः । अनाश्रितविवेकांशं बभूवानन्दितं स्फुरत्
आनन्दवलिते चित्ते क्षुब्धे प्राणानिले स्थिते । बभूव तस्य तुष्टस्य मदनस्खलितं तदा
फलं रसापूर्णम् इव ग्रीष्मान्त इव तोयदः । प्रत्यग्रः पादपश् छिन्नलतावृन्त इवोत्तमः
अवश्यायकणस्यन्दी शशाङ्क इव वा मुनिः । बिसं द्विधा यातम् इव गलत्साररसो ऽभवत्
तादृशो ऽपि बहुज्ञो ऽपि जीवन्मुक्तो ऽप्य् असौ मुनिः । निरिच्छो ऽपि निरास्थो ऽपि नकिञ्चिदुपमो ऽप्य् अलम्
सबाह्याभ्यन्तरं नित्यम् आकाशविशदो ऽपि च । नारदो ऽपि कथं ब्रह्मन् मदनस्खलितो ऽभवत्
सर्वस्या एव राजेन्द्र भूतजातेर् जगत्त्रये । देवादेर् अपि देहो ऽयं द्वयात्मैवं स्वभावतः
अज्ञम् अस्त्व् अथ वा तज्ज्ञं यावन् मत्तं शरीरकम् । सर्वम् एव जगत्य् अङ्ग सुखदुःखमयं स्मृतम्
हृद्यादिना पदार्थेन केनचिद् वर्धते सुखम् । आलोक इव दीपेन महाम्बुधिर् इवेन्दुना
तुच्छादिना पदार्थेन दुःखं केनचिद् एति हि । तमो मेघपटेनेव स्वभावो ह्य् अत्र कारणम्
स्वरूपे निर्मले सत्ये निमेषम् अपि विस्मृते । दृश्यम् उल्लासम् आप्नोति प्रावृषीव पयोधरः
अनारतानुसन्धानाद् अनुन्मेषम् अविस्तृते । स्वरूपे नोल्लसत्य् एष चिति दृश्यपिशाचकः
यथा तमःप्रकाशाभ्याम् अहोरात्रं स्थितिं गतम् । तथैव सुखदुःखाभ्यां शरीरं स्थितिम् आगतम्
एते हि सुखदुःखे द्वे जन्मकारणदर्शनात् । अज्ञस्य लगतश् शुक्लपटकुङ्कुमवद् दृढम्
तज्ज्ञस्य त्व् अङ्ग लगतो मनाग् अपि चितेर् वशात् । यथा शुभाशुभौ रागाव् अनाक्रान्तान्तरौ मणेः
पुरस्स्थवस्त्वभावेन रञ्जनां स्फटिको यथा । तज्ज्ञस् त्यजति हे साधो जीवन्मुक्तमतिर् मुनिः
वस्तु संश्लेषमात्रेण घनं रञ्जितचेतसः । गते ऽपि वस्तुनि दृढं दुर्धियः परितापिनः
गते ऽपि कुङ्कुमे भस्त्रा तदीयम् अनुरञ्जनम् । न जहाति यथा मूढस् तथा विषयरञ्जनम्
अनेनैव क्रमेणैतौ बन्धमोक्षौ व्यवस्थितौ । भावनातानवं मोक्षो बन्धो हि दृढभावनम्
स्वोत्पत्तिकारणप्राप्तौ कथं दुःखं सुखं च वा । अभ्युदेतीति वद मे दूरस्थायाम् अपि प्रभो
अत्युदारम् अतीवाच्छं बह्वर्थं वचनं तव । श्रोतुं तृप्तिं न गच्छामि मयूरो ऽभ्ररवेष्व् इव
स्वोत्पत्तिकारणं हृद्यं वस्त्व् आदायाक्षपाणिभिः । सुखसंविद् इयं बाला नूनम् उल्लसति स्वतः
हृद्गता क्षोभम् आयाता जीवं कुण्डलिनीगतम् । सोम्यम् उद्बोधयत्य् अन्तस् सिंहम् अभ्ररवो यथा
प्राणावपूरिता नाडीर् जीव आक्रमति स्फुरन् । सम्यक्सेकप्रबुद्धात्मा रसो द्रुमलता इव
सुखप्रबोधसञ्चारे दुःखबोधगमे तथा । जीवस्य नियता नाड्यः पृथग् देहे स्थितिं गताः
सुखितः प्रस्फुरत्य् एष यासु तासु न दुःखितः । ये हि मार्गास् सुवेषस्य कुवेषस्य न ते शुभाः
जीवस् सदैव सर्वत्र देहे तिष्ठति वै किल । तस्य दुःखे सुखे वापि नियतं स्फुरितं कुतः
यावत्प्रमाणं जीवो ऽयं संशाम्यत्य् अपरिस्फुरन् । तावत्प्रमाणम् एवैनं मुक्तं मुक्तम् अवैहि वै
यावत्प्रमाणम् अधिकं स्फुरति क्षुब्धमारुतम् । तावत्प्रमाणम् एवैनं बद्धं बद्धम् अवैहि मे