अहो नु चिरकालेन मनोरथम् इमं शुभम् । अहम् आसादयिष्यामि यद् भर्त्रा समचित्तता
समग्रानन्दवृन्दानाम् एतद् एवोपरि स्थितम् । यत् समानमनोवृत्तिसङ्गम् आस्वादने सुखम्
इति चिन्तावती व्योम्ना चूडालोल्लङ्घ्य पर्वतान् । देशान् अब्दान् दिगन्तांश् च प्राप मन्दरकन्दरम्
अदृश्यैव नभस्स्थैव प्रविवेश वनान्तरम् । वात्येव पादपलतास्पन्दचिह्नगमागमा
वनैकदेशे कस्मिंश्चित् कृतपर्णोटजे पतिम् । दृष्ट्वा योगेन बुबुधे देहान्तरम् इवास्थितम्
हारकेयूरकटककुण्डलादिविभूषितः । अभवन् मेरुकान्तिर् यस् तम् एवात्र ददर्श सा
कृशाङ्गं कृष्णवर्णं च जीर्णपर्णम् इव स्थितम् । कज्जलाम्बुभरस्नातं भृङ्गीशम् इव निस्सहम्
चीराम्बरधरं शान्तम् एकाकिनम् अवस्थितम् । स्थले निषण्णं पुष्पाणि ग्रथयन्तं जरां गतम्
तम् आलोक्यानवद्याङ्गी चूडाला पीवरस्तनी । किञ्चिज्जातविषादेदम् उवाचात्मनि चेतसा
अहो नु विषमं मौर्ख्यं यद् अनात्मज्ञतात्मकम् । एवंविधास् समायान्ति दशा मौर्ख्यप्रसादतः
अयं स राजा लक्ष्मीवान् यो ममापि प्रियः पतिः । हृदि मोहघुणक्षुण्णाम् इमाम् अद्यागतो दशाम्
तद् अवश्यम् इहैवाद्य नाथं विदितवेद्यताम् । नयाम्य् एनं न सन्देहो भोगमोक्षश्रियं तथा
इदं रूपं परित्यज्य रूपेणान्येन केनचित् । सकाशम् अस्य गच्छामि बोधं दातुम् अनुत्तमम्
बालेयं मम कान्तेति मदुक्तं न करोत्य् अयम् । तस्मात् तापसरूपेण बोधयामि पतिं क्षणात्
भर्ता कषायपाकेन परिपक्वमतिस् स्थितः । चेतस्य् अस्याद्य विमले स्वं तत्त्वं प्रतिबिम्बति
इति सञ्चिन्त्य चूडाला बभूव द्विजदारकः । ईषद्ध्यानाद् गतान्यत्वं क्षणाद् अम्बुतरङ्गवत्
पपात विपिने तस्मिन् द्विजपुत्रकरूपिणी । भर्तुर् अभ्याजगामाग्रं मन्दस्मितलसन्मुखी
ददर्श द्विजपुत्रं तं पुरो यातं शिखिध्वजः । वनान्तराद् उपगतं तपोमूर्तिम् इवास्थितम्
द्रवत्कनकगौराङ्गं मुक्ताहारविभूषितम् । शुक्लयज्ञोपवीताङ्गं शुक्लाम्बरयुगावृतम्
कमण्डलुधरं कान्तं शान्तं दान्तम् अनामयम् । व्याप्तप्रकोष्ठं द्विगुणेनाक्षसूत्रेण चारुणा
भूमाव् अलग्नचरणं किष्कुमात्रोपरि स्थितम् । कुन्तलव्याप्तमूर्धानं सालिमालम् इवाम्बुजम्
भासयन्तं प्रदेशं तं शारीरैर् दीप्तिमण्डलैः । कुण्डलाभूषितमुखं नवम् अर्कम् इवोदितम्
शिखासम्प्रोतमन्दारं शृङ्गस्थेन्दुम् इवाचलम् । कान्तोपशान्तवपुषम् ऊर्जितं विजितेन्द्रियम्
हिमाभभस्मतिलकभूषितालिकसुन्दरम् । मेरुं हेमतटालीनपूर्णेन्दुम् इव चञ्चलम्
तम् आलोक्य द्विजसुतं समुत्तस्थौ शिखिध्वजः । देवपुत्रागमधिया सम्परित्यक्तपादुकः
देवपुत्र नमस्कार इदम् आसनम् आस्यताम् । इत्य् अस्य दर्शयाम् आस पाणिना पत्त्रविष्टरम्
ददौ च द्विजपुत्रस्य पुष्पवृष्टिं करोदरे । चन्द्रः कुमुदषण्डस्य प्रालेयम् इव पल्लवे
हे राजर्षे नमस् तुभ्यम् इति द्विजसुतो वदन् । गृहीत्वा कुसुमान्य् अस्माद् विवेश दलविष्टरे
देवपुत्र महाभाग कुत आगमनं कृतम् । दिवसस् सफलो ऽयं मे यत् त्वाम् अद्यास्मि दृष्टवान्
इदम् अर्घ्यम् इदं पाद्यं पुष्पानीमानि मानद । इमाः प्रग्रथिता माला गृह्यन्तां भद्रम् अस्तु ते