बिसवालव्रणे भित्ताव् उपले दिवि भूतले । सा यथा योज्यते यत्र तेन निर्यात्य् अलं तथा
संवित्तिस् सैव यद्य् अङ्ग रसादानाद् यथाक्रमम् । रसेनापूर्णताम् एति तन् नीहार इवाम्बुना
रसपूर्णा यम् आकारं भावयत्य् आशु तत् तथा । धत्ते चित्रकृतो बुद्धौ रेखा राम यथाकृतिम्
दृढभाववशाद् अन्तर् अस्थीन्य् आप्नोति सा ततः । मातृगर्भनिषण्णेव सुषिक्तेवाङ्कुरस्थितिः
यथाभिमतम् आकारं प्रमाणं चेति राघव । जीवशक्तिर् अवाप्नोति सुमेर्वादि तृणादि वा
श्रुतं त्वया योगसाध्यम् अणिमाद्यर्थसाधनम् । ज्ञानसाध्यम् इदानीं त्वं शृणु श्रवणभूषणम्
एकं चिन्मात्रम् अस्तीह शुद्धं सोम्यम् अलक्षितम् । सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरं शान्तं नाजगन् न जगत्क्रियाः
तच् चिनोत्य् आत्मनात्मानं सङ्कल्पोन्मुखतां गतम् । यदा तदा जीव इति प्रोक्तम् आबिलतां गतम्
असत्यम् एव सङ्कल्पभ्रमेणेदं शरीरकम् । जीवः पश्यति मूढात्मा बालो यक्षम् इवोद्धतम्
यदा तु ज्ञानदीपेन सम्यगालोक आगते । सङ्कल्पमोहो जीवस्य क्षीयते शरदभ्रवत्
शान्तिम् आयाति देहो ऽयं सर्वसङ्कल्पसङ्क्षये । तदा राघव निश्शेषं दीपस् तैलक्षये यथा
निद्राव्यपगमे जन्तुर् यथा स्वप्नं न पश्यति । जीवो हि भाविते सत्ये तथा देहं न पश्यति
अतत्त्वे तत्त्वभावेन जीवो देहावृतस् स्थितः । निर्देहो भवति श्रीमान् सुखी तत्त्वैकभावनात्
अनात्मनि शरीरादाव् आत्मभावनम् अङ्ग यत् । सूर्याद्यालोकदुर्भेदं हार्दं तद् दारुणं तमः
आत्मन्य् एवात्मभावेन सर्वव्यापि निरञ्जनम् । चिन्मात्रम् अमलो ऽस्मीति ज्ञानादित्येन पश्यति
प्रतिमन्वन्तरं राम बुद्धताम् अनुतिष्ठति । कलौ हरिर् अमेयात्मा किञ्चिद् आश्रित्य कारणम्
तस्य बुद्धाभिधानस्य मुनिनाथस्य राघव । ये भक्तिमन्तो धीमन्तो मोक्षमार्गाभिकाङ्क्षिणः
शून्यं विज्ञानमात्रं वा मध्यं वा किञ्चिद् एतयोः । अस्तीति हेतूपन्यासैर् ब्रह्म व्यपदिशन्ति ते
तेषां मध्ये हि विज्ञानविदो द्वित्वे क्षयीकृते । जगद् भ्रान्तिपरामर्शमात्रं पश्यन्ति नेतरत्
मध्यं माध्यमिकाः प्राहुः क्षणभङ्गविदः परे । न शून्यं न च विज्ञानम् इदं किञ्चिद् इति स्थिताः
ते शून्यवादिनस् त्व् अन्ये शून्यत्वदृढभावनाः । व्योम्नश् शून्यतरं सर्वं जगद् इत्य् आस्थयोज्झिताः
एकम् आकाशम् एवोच्चैर् आकाशविशदाशयाः । पश्यन्ति राम नात्मानं जगदादि च वा पृथक्
शिलाकुड्येन निर्यान्ति नभसेवानिरोधितम् । शस्त्रानिलैर् न भिद्यन्ते नभोभागा इवाचलाः
सुमेरुविपुलाकारा अप्य् आदित्यांशुरेणुषु । बिसतन्तुषु मेघेषु तिष्ठन्ति परमाणुवत्
शून्यत्वम् इव संयाताश् शून्यताबद्धभावनाः । शून्या इव नभोभागाश् शून्ये तिष्ठन्ति विज्वरम्
शून्ये च विदितात्मानो भावयन्ति यथैव यत् । तत् तथैवाशु पश्यन्ति दृढभावनया स्वया
दृढभावानुसन्धानाद् विमूढा अपि राघव । विषं नयन्त्य् अमृतताम् अमृतं विषताम् अपि
एवं यथा यथैवेह भाव्यते दृढभावनम् । भूयते हि तथैवाशु तद् एत्य् आलोकितं पुनः
सत्यभावेन दृष्टो ऽयं देहो देहो भवत्य् अलम् । दृष्टस् त्व् असत्यभावेन व्योमतां याति देहकः
अणिमादिपदप्राप्तौ ज्ञानयुक्तिर् इति श्रुता । भवतैषाधुना राम युक्तिम् अन्याम् इमां शृणु