शारीरसोमसूर्याग्निसङ्क्रान्तिज्ञो भवानघ । अत्र योजनलक्षस्थं वस्तु पश्यसि निश्य् अपि । अत्र सङ्क्रान्तिकाला हि बाह्यास् तृणसमास् स्मृताः
सङ्क्रान्तिम् उत्तरम् अथायनम् अङ्ग सम्यक्कालं तथा विषुवती यदि देहवातैः । अन्तर् बहिस्स्थम् इव वेत्सि यथानुभूतं तच् छोचसीह न पुनः परम् अभ्युपेतः
अणुतां स्थूलतां चायं यथा गच्छति योगिनाम् । देहो राम तथा सम्यग् वक्ष्यमाणम् इदं शृणु
हृद्य् अब्जपत्त्रकोशोत्थः प्रस्फुरत्य् आनलः कणः । हेमभ्रमरवत् सान्ध्ये विद्युत्कण इवाम्बुदे
स प्रवर्धनसंवित्त्या वात्ययेवाशु वर्धते । संविद्रूपतया नूनम् अर्कवद् याति चोदयम्
सन्ध्याभ्रप्रथमार्काभो वृद्धिम् अभ्यागतः क्षणात् । गालयत्य् अखिलं साङ्गं देहं हेम यथानलः
जलस्पर्शासहो युक्त्या गालयत्य् उपलाद्य् अपि । बाह्य एवानलस्पन्द आन्तरस् तु विशेषतः
स शरीरद्रवः पश्चाद् विधूय क्वापि नीयते । चित्क्षोभितेन प्राणेन नीहारो वात्यया यथा
आधारनाडिनिर्हीना व्योमस्थैवावशिष्यते । शक्तिः कुण्डलिनी वह्नेर् धूमलेखेव निर्गता
क्रोडीकृतमनोबुद्धिमयजीवाद्यहङ्कृतिः । अन्तस्स्फुरच्चमत्कारा धूमलेखेव तागरी
बिसवालव्रणे भित्ताव् उपले दिवि भूतले । सा यथा योज्यते यत्र तेन निर्यात्य् अलं तथा
संवित्तिस् सैव यद्य् अङ्ग रसादानाद् यथाक्रमम् । रसेनापूर्णताम् एति तन् नीहार इवाम्बुना
रसपूर्णा यम् आकारं भावयत्य् आशु तत् तथा । धत्ते चित्रकृतो बुद्धौ रेखा राम यथाकृतिम्
दृढभाववशाद् अन्तर् अस्थीन्य् आप्नोति सा ततः । मातृगर्भनिषण्णेव सुषिक्तेवाङ्कुरस्थितिः
यथाभिमतम् आकारं प्रमाणं चेति राघव । जीवशक्तिर् अवाप्नोति सुमेर्वादि तृणादि वा
श्रुतं त्वया योगसाध्यम् अणिमाद्यर्थसाधनम् । ज्ञानसाध्यम् इदानीं त्वं शृणु श्रवणभूषणम्
एकं चिन्मात्रम् अस्तीह शुद्धं सोम्यम् अलक्षितम् । सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरं शान्तं नाजगन् न जगत्क्रियाः
तच् चिनोत्य् आत्मनात्मानं सङ्कल्पोन्मुखतां गतम् । यदा तदा जीव इति प्रोक्तम् आबिलतां गतम्
असत्यम् एव सङ्कल्पभ्रमेणेदं शरीरकम् । जीवः पश्यति मूढात्मा बालो यक्षम् इवोद्धतम्
यदा तु ज्ञानदीपेन सम्यगालोक आगते । सङ्कल्पमोहो जीवस्य क्षीयते शरदभ्रवत्
शान्तिम् आयाति देहो ऽयं सर्वसङ्कल्पसङ्क्षये । तदा राघव निश्शेषं दीपस् तैलक्षये यथा
निद्राव्यपगमे जन्तुर् यथा स्वप्नं न पश्यति । जीवो हि भाविते सत्ये तथा देहं न पश्यति
अतत्त्वे तत्त्वभावेन जीवो देहावृतस् स्थितः । निर्देहो भवति श्रीमान् सुखी तत्त्वैकभावनात्
अनात्मनि शरीरादाव् आत्मभावनम् अङ्ग यत् । सूर्याद्यालोकदुर्भेदं हार्दं तद् दारुणं तमः
आत्मन्य् एवात्मभावेन सर्वव्यापि निरञ्जनम् । चिन्मात्रम् अमलो ऽस्मीति ज्ञानादित्येन पश्यति
प्रतिमन्वन्तरं राम बुद्धताम् अनुतिष्ठति । कलौ हरिर् अमेयात्मा किञ्चिद् आश्रित्य कारणम्
तस्य बुद्धाभिधानस्य मुनिनाथस्य राघव । ये भक्तिमन्तो धीमन्तो मोक्षमार्गाभिकाङ्क्षिणः
शून्यं विज्ञानमात्रं वा मध्यं वा किञ्चिद् एतयोः । अस्तीति हेतूपन्यासैर् ब्रह्म व्यपदिशन्ति ते
तेषां मध्ये हि विज्ञानविदो द्वित्वे क्षयीकृते । जगद् भ्रान्तिपरामर्शमात्रं पश्यन्ति नेतरत्
मध्यं माध्यमिकाः प्राहुः क्षणभङ्गविदः परे । न शून्यं न च विज्ञानम् इदं किञ्चिद् इति स्थिताः