एवम् आधेर् भवेद् व्याधिर् आध्यभावाच् च नश्यति । यथा मन्त्रैश् च नश्यन्ति व्याधयस् तत्क्रमं शृणु
यथा विरेकं कुर्वन्ति हरीतक्यस् स्वभावतः । भावनावशतः कार्यं तथा यरलवादयः
शुद्धया पुण्यया साधो क्रियया साधुसेवया । मनः प्रयाति वैमल्यं निकषेणेव काञ्चनम्
आनन्दो वर्धते देहे शुद्धे चेतसि राघव । पूर्णेन्दाव् उदिते व्यभ्रे नैर्मल्यं भुवने यथा
सत्त्वशुद्धौ वहन्त्य् एते क्रमेण प्राणवायवः । जरयन्ति तथान्नानि व्याधिस् तेन विनश्यति
आधिव्याध्योर् इति प्रोक्तौ नाशोत्पत्तिक्रमौ त्वयि । कुण्डलिन्याः कथायोगाद् अधुना प्रकृतं शृणु
पुर्यष्टकापराख्यस्य जीवस्य प्रथमाश्रयम् । विद्धि कुण्डलिनीम् अन्तर् आमोदस्येव मञ्जरीम्
तां यदा पूरकाभ्यासाद् आपूर्य स्थीयते चिरम् । तदैति मैरवं स्थैर्यं कायस्यापीनता तथा
यदा पूरकपूर्णान्तर् अमुक्तप्राणमारुतम् । नीयते संविदैवोर्ध्वं सोढघर्मक्लमश्रमं
सर्पी प्रकुपितेवोच्चैर् याति दण्डोपमां गता । नाडीस् सर्वास् समादाय देहे बद्धा लतोपमा
तदा समस्तम् एवेमं खं प्लावयति देहकम् । नीरन्ध्रा पवनापूर्णा भस्त्रेवाम्बुगतं नरम्
इत्यभ्यासविलासेन योगेन व्योमगामिताम् । योगिनः प्राप्नुवन्त्य् उच्चैर् दीनास् ते सुदशाम् इव
ब्रह्मनाडिप्रवाहेण शक्तिः कुण्डलिनी यदा । बहिर् ऊर्ध्वप्रवाहेण द्वादशाङ्गुलमूर्धनि
रेचकेन प्रयोगेण नाड्यन्तरनिरोधिना । मुहूर्तं स्थितिम् आप्नोति तदा व्योमगदर्शनम्
दर्शनं कीदृशं ब्रह्मन् नयनांशुगणं विना । अन्येषाम् इन्द्रियाणां च तत्त्वम् एवं कथं भवेत्
न केचन महाबाहो भूचरेण नभश्चराः । अदिव्यैर् आश्रिताज्ञानैर् दृश्यन्ते पुरुषेन्द्रियैः
विज्ञानादूरसंस्थेन बुद्धिनेत्रेण राघव । दृश्यन्ते व्योमगास् सिद्धास् स्वप्नवत् स्वार्थदा अपि
स्वप्नावलोकनं यद्वत् तद्वत् सिद्धावलोकनम् । केवलो ऽयं विशेषो यत् सिद्धप्राप्तौ स्थिरार्थता
मुखाद् बहिर् द्वादशान्ते रेचकाभ्यासयुक्तितः । प्राणे चिरं स्थितिं नीते प्रविशन्त्य् अपरां पुरीम्
वद स्वभावस्य कथं ब्रह्मन् न चलति स्थितिः । वक्तारस् सानुकम्पा हि दुष्प्रश्ने ऽपि न खेदिनः
शक्तिर् वस्तुस्वभावाख्या यथा स्फुरति यात्मनः । सर्गादिना तथैवासौ स्थितिं यातीति निश्चयः
अवस्तुत्वाद् अविद्याया वस्तुशक्तिर् अपि क्वचित् । भिद्यते दृश्यते ह्य् अङ्ग वसन्ते शारदं फलम्
सर्वम् एवंविधं ब्रह्म नानानानातयानया । दृश्यते व्यवहारार्थं केवलं कल्प्यते स्थितिः
सूक्ष्मच्छिद्रादिगत्यर्थं पूरणार्थं च खस्य वा । अणुतां स्थूलतां वापि कायो ऽयं नीयते कथम्
काष्ठक्रकचयोश् श्लेषाद् यथा च्छेदः प्रवर्तते । तयोस् सङ्घर्षणाद् अग्निस् स्वभावाज् जायते तथा
मांसाब्जयन्त्रं जठरे स्थितं श्लिष्टमुखं मिथः । ऊर्ध्वाधस्सम्मिलन्मूलं द्युभूम्योर् इव वै तलम्
तस्य कुण्डलिनी लक्ष्मीर् निलीनान्तर् निजास्पदे । पद्मरागसमुद्गस्य कोशे मुक्तावली यथा
आवर्तफेनमालेव नित्यं शलशलायते । दण्डाहतेव भुजगी सुसन्नतविवर्तना
द्यावापृथिव्योर् मध्यस्था क्रियेव स्पन्दरूपिणी । संविन्मधुविबोधोत्था हृत्पद्मपुटषट्पदी
तत् सर्वं शक्तिपद्मादि बाह्यैर् आभ्यन्तरैस् सदा । हृदि व्याधूयते वातैर् अभ्रवृन्दम् इवाभितः