मनोबुद्धीन्द्रियाद्यर्थरूपैस् सैवं विजृम्भते । तरङ्गकणकल्लोलवलनैर् अम्ब्व् इवात्मनि
जगद्भूतपदार्थानां सत्ता स्फुरति सान्तरे । यद् इदं तत् परं रूपं तस्याः खलु महाचितेः
शुद्धसंविन्महासिंही सेयं समसमोदिता । अनन्ययैवान्ययेव जगज्जृम्भिकया स्थिता
सत्ता तद्व्यतिरेकेण नान्या सम्भवतीह हि । विचित्रहेमभाण्डानां ननु हेमेतरा यथा
सा यथोदेति तद्रूपम् आत्मानं चेतति स्वयम् । स्वचित्त्वेन द्रवत्वेन तरङ्गादित्वम् अम्ब्व् इव
महाचितो जगच् चित्त्वाद् उदेतीवानुदय्य् अपि । तदात्मैव यथावर्तो रूपवाञ् जलधौ द्रवात्
एवं चिन्मात्रम् एवाहम् अनहम्भावम् आततम् । न तस्य जन्ममरणे न च स्तस् सदसद्गती
न नाशस् सम्भवत्य् अस्य चिन्मात्रनभसः क्वचित् । अच्छेद्यो ऽयम् अदाह्यो ऽयं चिदात्मा नित्यनिर्मलः
अहो नु चिरकालेन शान्तास्मि परिनिर्वृता । निर्वासितमतिर् मुक्तम् आसे निर्मन्दराब्धिवत्
असदाभासम् अत्यच्छम् अनन्तम् अजम् अच्युतम् । आत्माकाशम् अनायासम् अवलम्ब्य रमे चिरम्
अनन्तम् इदम् आकाशं भूतौघश् चाचलादिकः । सुरासुरयुतं विश्वम् एतन्मयम् अकृत्रिमम्
पुस्तकर्ममयी सेना सर्वा मृण्मात्रकं यथा । द्रष्टृदृश्यदृशां सत्ता चिन्मात्रैकमयी तथा
इदम् ऐक्यम् इदं द्वित्वम् अहं नाहम् इतीति च । क इह भ्रमसम्मोहः कथं कस्य कुतः क्व वा
तद् अनन्तम् अनायासम् उपशान्तास्मि खं स्थिता । निर्वामि परिनिर्वाणा सत्यम् आसे गतज्वरम्
अचेतनं चेतनं वा यो यो नामाभिचेतति । सत्तामात्रात्म तद्रूपं स्वं महाचिति संस्थितम्
तेनेह नाहम् नान्यश् च न भावाभावसम्भवः । शान्तं सर्वं निरालम्बं केवलं संस्थितं परम्
इत्थं विचारणपरा परमावबोधाद् बुद्ध्वा यथास्थितम् इदं परमात्मतत्त्वम् । संशान्तरागभयमोहमनोविलासा शान्ता बभूव शरदम्बरलेखिकेव
दिनानुदिनम् एषाथ स्वात्मारामतया तया । नित्यम् अन्तर्मुखतया बभूव प्रकृतिस्थितिः
नीरागा नीरुजासङ्गा निर्द्वन्द्वा निस्समीहिता । न जहाति न चादत्ते प्रकृताचारचारिणी
परितीर्णा भवाम्भोधिं शान्तसन्देहजालिका । परमात्ममहालाभपरिपूर्णतरान्तरा
विश्रान्ता सुचिरश्रान्ता घनलब्धपदात्मनि । सर्वोपमातीततया जगामाव्यपदेश्यताम्
इति सा महिषी तस्य चूडाला वरवर्णिनी । स्वल्पेनैव हि कालेन ययौ विदितवेद्यताम्
यथायम् आगतः कश्चिज् जागतस् स्पन्दविभ्रमः । यथा च लीयते सर्वं तत् तज् ज्ञातवती बभौ
अदृष्टसकलभ्रान्तौ पदे विश्रान्तिम् एत्य सा । रराज शरदच्छाभ्रमालेव गतसम्भ्रमा
अनाकुलसमालोके आशश्वासात्मनात्मनि । जरद्गुर् इव शैलाग्रं सतृणं प्राप्य संस्थिता
स्वविवेकघनाभ्यासवशाद् आत्मोदयेन सा । शुशुभे शोभना पुष्पलतेवाभिनवोद्गता
अथ ताम् अनवद्याङ्गीं कदाचित् स शिखिध्वजः । अपूर्वशोभाम् आलोक्य स्मयमान उवाच ह
भूयो यौवनयुक्तेव मण्डितेव पुनः पुनः । अधिकं राजसे तन्वि जगद्राज्यवती यथा
प्रपीतामृतसारेव लब्धालभ्यपदेव च । आनन्दापूरपूर्णेव राजसे ऽतितरां प्रिये
उपशान्तं च कान्तं च दधाना सुन्दरं वपुः । अभिभूयेन्दुम् आयासि श्रियं काम् अपि कामिनि