मोक्षोपायाभिधानेयं संहिता सारसम्मिता । त्रिंशद् द्वे च सहस्राणि ज्ञाता निर्वाणदायिनी
दीपे यथा विनिद्रस्य ज्वलिते सम्प्रवर्तते । आलोको ऽनिच्छतो ऽप्य् एवं निर्वाणम् अनया भवेत्
स्वयं ज्ञाता श्रुता वापि भ्रान्तिशान्त्यैव सौख्यदा । आप्तोक्तिवर्णिता सद्यो यथामृततरङ्गिणी
यथा रज्ज्वाम् अहिभ्रान्तिर् विनश्यत्य् अवलोकनात् । तथैतत्प्रेक्षणाच् छान्तिम् एति संसारदुःखिता
युक्तियुक्तार्थवाक्यानि कल्पितानि पृथक् पृथक् । दृष्टान्तसारसूक्तानि चास्यां प्रकरणानि षट्
वैराग्याख्यं प्रकरणं प्रथमं परिकीर्तितम् । वैराग्यं वर्धते येन सेकेनेव मरौ तरुः
सार्धं सहस्रं ग्रन्थस्य यस्मिन् हृदि विचारिते । प्रकाशा शुद्धतोदेति मणाव् इव विमार्जिते
मुमुक्षुव्यवहाराख्यं ततः प्रकरणं कृतम् । सहस्रमात्रं ग्रन्थस्य सूक्तिग्रन्थेन सुन्दरम्
स्वभावो हि मुमुक्षूणां नराणां यत्र वर्ण्यते । एवंस्वभावो मोक्षस्य योग्य इत्य् अवगम्यते
अथोत्पत्तिप्रकरणं दृष्टान्ताख्यायिकामयम् । पञ्चग्रन्थसहस्राणि विज्ञानप्रतिपादनम्
जागती द्रष्टृदृश्यश्रीर् अहं त्वम् इतिरूपिणी । अनुत्थितैवोत्थितेव यत्रेति परिवर्ण्यते
यस्मिञ् श्रुते जगद् इदं श्रोत्रान्तर् बुध्यते ऽखिलम् । सास्मद्युष्मत् सविस्तारं सलोकाकाशपर्वतम्
पिण्डग्रहविनिर्मुक्तं निर्भित्तिकम् अपर्वतम् । पृथ्व्यादिभूतरहितं सङ्कल्प इव पत्तनम्
स्वप्नोपलब्धभावाभं मनोराज्यवद् आततम् । गन्धर्वनगरप्रख्यम् अर्थशून्योपलम्भनम्
द्विचन्द्रविभ्रमाभासं मृगतृष्णाम्बुवत् ततम् । नौयानलोलशैलाभं सत्यलाभविवर्जितम्
चित्तभ्रमपिशाचाभं निर्बीजम् अपि भास्वरम् । कथार्थप्रतिभानाभं व्योममुक्तावलीनिभम्
कटकत्वं यथा हेम्नि तरङ्गत्वं यथाम्भसि । यथा नभसि नीलत्वम् असद् एवोत्थितं तथा
अभित्ति रङ्गरहितम् उपलब्धिमनोहरम् । स्वप्ने वा व्योम्नि वा चित्रम् अकर्म चिरभासुरम्
अवह्निर् एव वह्नित्वं धत्ते चित्रानलो यथा । तथा दधज् जगच्छब्दरूपार्थम् असदात्मकम्
तरङ्गोत्पलमालाढ्यदृषत्पत्त्रम् इवोत्थितम् । चक्रशूत्कारचूर्णस्य मलराशिम् इवोदितम्
शीर्णपत्त्रं भ्रष्टनष्टं ग्रीष्मे वनम् इवारसम् । मरणव्यग्रनृत्ताभं शिलास्त्रीहास्यहासदम्
अन्धकारगृहैकैकनृत्तम् उन्मत्तचेष्टितम् । प्रशान्ताज्ञाननीहारं विज्ञानशरदम्बरम्
समुत्कीर्णम् इव स्तम्भे चित्रभित्ताव् इवेहितम् । पङ्काद् इवाभिरचितं सचेतनम् अचेतनम्
ततस् स्थितिप्रकरणं चतुर्थं परिकल्पितम् । त्रीणि ग्रन्थसहस्राणि स्वाख्यानाख्यायिकामयम्
इत्थं जगद् अहम्भावरूपं स्थितिम् उपागतम् । द्रष्टृदृश्यक्रमप्रौढम् इत्य् अत्र परिवर्णितम्
दशदिङ्मण्डलाभोगभासुरो ऽयं जगद्भ्रमः । इत्थम् अभ्यागतो वृद्धिम् इति तत्रोच्यते चिरम्
उपशान्तिप्रकरणं ततः पञ्चसहस्रिकम् । पञ्चमं पावनं प्रोक्तं मुनिसन्ततिसुन्दरम्
इदं जगद् अहं त्वं च स इति भ्रान्तिर् उत्थिता । इत्य् असौ शाम्यतीत्य् अस्मिन् कथ्यते श्लोकसङ्ग्रहे
उपशान्तिप्रकरणे श्रुते शाम्यति संसृतिः । प्रस्पष्टा विभ्रमेणैव किञ्चिल्लभ्योपलम्भना
शतांशशिष्टा भवति संशान्तभ्रान्तिरूपिणी । अन्यसङ्कल्पचित्तस्था नगरश्रीर् इवासती