अविभागम् अनायासं यद् अनाद्यन्तम् आसितम् । ध्यायतो धावतश् चैव सौषुप्तं मौनम् अङ्ग तत्
यथाभूतम् इमं बुद्ध्वा जगन्नानात्वविभ्रमम् । यद् आसितम् असङ्गेहं सौषुप्तं मौनम् अङ्ग तत्
अनेकसंविद्रूपात्म चैकम् एवेदम् आततम् । इत्य् आसितम् अनन्तं यत् सौषुप्तं मौनम् अङ्ग तत्
आकाशं नैव चाकाशं सर्वम् अस्मि न चास्मि च । इति स्थितं समं शान्तं यत् तन् मौनं सुषुप्तवत्
सर्वं शून्यं निरालम्बं शान्तं विज्ञप्तिमात्रकम् । न सन् नासद् इति स्वस्थम् आसितं मौनम् उत्तमम्
भावाभावदशोन्मेषविशेषैर् वितथोत्थितैः । संविदो यद् अनामर्शस् तन् मौनं परमं विदुः
असतैव सतेवान्तश् चेतसा वृत्तिरूपिणा । यद् अनावर्तनं संविद्वृत्तेस् तन् मौनम् अक्षयम्
नाहम् अस्मि न चान्यो ऽस्ति न मनो न च मानसम् । इति संविदसंवित्तिर् अविच्छिन्नातिमौनता
अहम् अस्मि जगच् चास्ति त्व् अस्तिशब्दार्थमात्रकम् । सत्तासामान्यम् एवेति सौषुप्तं मौनम् उच्यते
सत्त्वात् संविद एवान्यास् स्वप्नादिकलनाः कुतः । अनन्तम् एव सौषुप्तं सर्वं मौनम् अतस् ततम्
सुषुप्तमौनम् एवेदम् अनन्तत्वात् प्रबोधवत् । तुर्यम् एवामलं विद्धि तुर्यातीतम् अथापि वा
सुषुप्तैकसमाधानस् तथा तुर्यसमाधिकः । तुर्यातीतसमाधिर् वा जाग्रत्य् अपि भवेत वै
तुर्यस्थ एव सकलामलशान्तवृत्तिर् जाग्रत्य् अपि व्यवहरन् निपुणं स्वपित्वा । नित्यं सदेह उत वापि विदेह एव ब्राह्मं नभो भव तद् एव किलासि साधो
ॐ इत्य् अपास्तभववासनम् एकम् आस्स्व न त्वं न चाहम् इति किञ्चिद् इहास्ति सत्यम् । सर्वं च विद्यत इतीह शिलान्तराभं ज्ञस् तिष्ठ चिद्गगनकोशकलैकनिष्ठः
कुतश् शतत्वम् आयातं रुद्राणां मुनिनायक । ये गणास् ते च किं रुद्रा उत नेति वदस्व मे
स्वप्नानां भिक्षुणा दृष्टं शतं शतशरीरकम् । सर्वम् उद्देशतो ज्ञातम् अत उक्तं न तन् मया
यद् आकाराश् शतं स्वप्ने तत् तद् गणशतं स्मृतम् । तद् एव तद् रुद्रशतं रुद्रा अपि गणाभिधाः
एकस्माद् भगवंश् चित्तात् कथं चित्तशतं कृतम् । तत्स्वप्नशतरुद्रेण दीपाद् दीपशतं यथा
निरावरणसद्भावा यद् यथा कल्पयन्ति ये । तत् तथाशु भवत्य् एव न सावरणसंविदः
सर्वात्मनस् सर्वगत्वाद् यद् यथा यत्र भाव्यते । तथानुभूयते तत्र तत् तत् तज्ज्ञेन नाधिया
कपालमालाभरणो भस्मस्नायी दिगम्बरः । श्मशाननिलयो ब्रह्मन् कामुकश् च महेश्वरः
महेश्वराणां सिद्धानां जीवन्मुक्तशरीरिणाम् । न क्रियानियमो ऽस्तीह स ह्य् अज्ञेष्व् एव कल्पितः
अज्ञास् त्व् अजितचित्तत्वात् क्रियानियमनं विना । गर्धान् मात्स्येन न्यायेन परं दुःखं प्रयान्ति हि
तज्ज्ञास् त्व् इष्टेष्व् अनिष्टेषु न निमज्जन्ति वस्तुषु । जितेन्द्रियत्वाद् बुद्धत्वान् निर्वासनतयानया
काकतालीयवद् रूढां क्रियां कुर्वन्ति ते सदा । न कुर्वन्त्य् अपि वा केचिन् नैषां क्वचिद् अपि ग्रहः
काकतालीयवद् विष्णुर् एवंकर्मोदितः परात् । एवंकर्मा त्रिनयन एवंकर्माम्बुजोद्भवः
न निन्द्यम् अस्ति नानिन्द्यं नोपादेयं न हेयकम् । न चात्मीयं न च परं कर्म ज्ञविषयं क्वचित्
अग्न्यादीनां यथौष्ण्यादि सर्गादौ रूढिम् आगतम् । हरादीनां तथा कर्म द्विजातीनां च जातयः
सर्गे प्ररूढिम् आयाते सङ्केतवशतः पृथक् । अनुभूतफलैस् स्वार्थाः कल्पनाः कल्पितास् ततः
विदेहमुक्तविषयं तुर्यं मौनम् इतो मया । नोक्तं ते पञ्चमं मौनं विदेहस्य रघूद्वह