मनोमौनं पञ्चमं यत् तन् मृते काष्ठतापसे । भवेत् सुषुप्तमौनाख्यं जीवन्मुक्ते हि जीवति
त्रिषु मौनविशेषेषु विषयः काष्ठतापसः । सुषुप्तमौनावस्थायाश् चतुर्थ्याश् चैव मुक्तधीः
वाङ्मौनं मौनम् इत्य् एव सिद्धं तच् च मनःकला- । मलिनं जीवबन्धाय तत्रस्थाः काष्ठतापसाः
हठाद् वा योगयुक्त्यैव यस् स्वाक्षाणां विनिग्रहः । तद् अक्षमौनम् इत्य् आहुस् तत्रस्थाः काष्ठतापसाः
अस्मरन् संस्मरन् वापि दृश्यं वाग्द्वयम् अस्पृशन् । अपश्यन्न् एव पश्यन्तीं काष्ठमौनी हि तिष्ठति
प्रस्फुरच्चित्तकलनम् एतन् मौनत्रयं स्मृतम् । सम्भवत्य् अज्ञमुनिषु न तु तज्ज्ञेषु लीलया
नात्रोपादेयता ज्ञानाम् एतन् मौनत्रयं किल । लीलया हेलया वापि तज्ज्ञाः कुर्वन्ति वा न वा
इदं सुषुप्तमौनं तु जीवन्मुक्तमतिस्थितम् । अपुनर्जन्मने जन्तोश् शृणु श्रवणभूषणम्
नात्र संयम्यते वाणी त्रिविधा नापि चोज्झ्यते । नोल्लास्यन्ते न जीयन्ते समस्तेन्द्रियसंविदः
नानाताकलनेयं हि न वल्गति न शाम्यति । चेतो न चेतो नाचेतो न सन् नासन् न खं न गौः
अविभागम् अनायासं यद् अनाद्यन्तम् आसितम् । ध्यायतो धावतश् चैव सौषुप्तं मौनम् अङ्ग तत्
यथाभूतम् इमं बुद्ध्वा जगन्नानात्वविभ्रमम् । यद् आसितम् असङ्गेहं सौषुप्तं मौनम् अङ्ग तत्
अनेकसंविद्रूपात्म चैकम् एवेदम् आततम् । इत्य् आसितम् अनन्तं यत् सौषुप्तं मौनम् अङ्ग तत्
आकाशं नैव चाकाशं सर्वम् अस्मि न चास्मि च । इति स्थितं समं शान्तं यत् तन् मौनं सुषुप्तवत्
सर्वं शून्यं निरालम्बं शान्तं विज्ञप्तिमात्रकम् । न सन् नासद् इति स्वस्थम् आसितं मौनम् उत्तमम्
भावाभावदशोन्मेषविशेषैर् वितथोत्थितैः । संविदो यद् अनामर्शस् तन् मौनं परमं विदुः
असतैव सतेवान्तश् चेतसा वृत्तिरूपिणा । यद् अनावर्तनं संविद्वृत्तेस् तन् मौनम् अक्षयम्
नाहम् अस्मि न चान्यो ऽस्ति न मनो न च मानसम् । इति संविदसंवित्तिर् अविच्छिन्नातिमौनता
अहम् अस्मि जगच् चास्ति त्व् अस्तिशब्दार्थमात्रकम् । सत्तासामान्यम् एवेति सौषुप्तं मौनम् उच्यते
सत्त्वात् संविद एवान्यास् स्वप्नादिकलनाः कुतः । अनन्तम् एव सौषुप्तं सर्वं मौनम् अतस् ततम्
सुषुप्तमौनम् एवेदम् अनन्तत्वात् प्रबोधवत् । तुर्यम् एवामलं विद्धि तुर्यातीतम् अथापि वा
सुषुप्तैकसमाधानस् तथा तुर्यसमाधिकः । तुर्यातीतसमाधिर् वा जाग्रत्य् अपि भवेत वै
तुर्यस्थ एव सकलामलशान्तवृत्तिर् जाग्रत्य् अपि व्यवहरन् निपुणं स्वपित्वा । नित्यं सदेह उत वापि विदेह एव ब्राह्मं नभो भव तद् एव किलासि साधो
ॐ इत्य् अपास्तभववासनम् एकम् आस्स्व न त्वं न चाहम् इति किञ्चिद् इहास्ति सत्यम् । सर्वं च विद्यत इतीह शिलान्तराभं ज्ञस् तिष्ठ चिद्गगनकोशकलैकनिष्ठः
कुतश् शतत्वम् आयातं रुद्राणां मुनिनायक । ये गणास् ते च किं रुद्रा उत नेति वदस्व मे
स्वप्नानां भिक्षुणा दृष्टं शतं शतशरीरकम् । सर्वम् उद्देशतो ज्ञातम् अत उक्तं न तन् मया
यद् आकाराश् शतं स्वप्ने तत् तद् गणशतं स्मृतम् । तद् एव तद् रुद्रशतं रुद्रा अपि गणाभिधाः
एकस्माद् भगवंश् चित्तात् कथं चित्तशतं कृतम् । तत्स्वप्नशतरुद्रेण दीपाद् दीपशतं यथा
निरावरणसद्भावा यद् यथा कल्पयन्ति ये । तत् तथाशु भवत्य् एव न सावरणसंविदः
सर्वात्मनस् सर्वगत्वाद् यद् यथा यत्र भाव्यते । तथानुभूयते तत्र तत् तत् तज्ज्ञेन नाधिया