कस्मिंश्चित् प्राक्तने कल्पे भिक्षुर् एवं पुराभवत् । अद्य त्व् इह द्वितीयो ऽस्ति तृतीयो नोपलभ्यते
मया तु पुनर् अन्विष्टश् चेतसा चतुरात्मना । तादृग् भिक्षुस् तृतीयो ऽन्यो जगत्पद्मोदरालिना
अस्मात् सर्गात् तु नो लब्धस् तृतीयस् तादृगाशयः । अथान्ये लीलया सर्गा मया सम्प्रेक्षितास् ततः
यावत् कस्मिंश्चिद् आकाशकोशशायिनि सर्गके । तृतीयो विद्यते भिक्षुर् ब्राह्मणश् चेदृशक्रमः
एवं तेनैव तेनैव सन्निवेशेन भूरिशः । भविष्यन्त्य् अभवन् सन्ति पदार्थास् सर्गसन्ततौ
अस्यां सभायाम् अपि ये मुनयो ब्राह्मणा नृपाः । भाव्यम् एवंसमाचारैस् तैर् अन्यैर् अप्य् अनेकशः
नारदेनामुना भाव्यं पुनर् अन्येन चानघ । एवम् एवात्रिणा भाव्यं पुनर् अन्येन चाधुना
एवं कलत्रकर्मभ्यां युक्तेनानेन भूरिशः । एवंजन्मादिना भाव्यं व्यासेन च शुकेन च
जनकेन पुनर् भाव्यं क्रतुना पुलहेन च । अगस्त्येन पुलस्त्येन भृगुणाङ्गिरसापि च
एत एव तथान्ये च एवंरूपक्रियास्पदम् । चिराच् चिराद् भविष्यन्ति मायेयं वितता यतः
सदृशाचारजन्मानस् त एवान्ये च भूरिशः । भूयो भूयो विवर्तन्ते सर्गेष्व् अप्स्व् इव वीचयः
अत्यन्तसदृशाः केचित् केचिद् अर्धसमक्रमाः । केचिद् ईषत्समाः केचिन् न कदाचित् पुनस् तथा
एवम् एषातिवितता माया मनसि मोहिनी । क्षणो नेहास्ति नो कल्पः प्रतिपत्तिर् हि जृम्भते
क्वैकविंशत्यहोरात्रा अनन्ताः क्व कुयोनयः । क्व तासाम् उपलम्भो ऽलम् अहो भीमा मनोगतिः
प्रतिभामात्रम् एवेदम् इत्थं विकसितं सितम् । नानाकलहकल्लोलचलं प्रातर् इवाम्बुजम्
जातं संवेदनाद् एव शुद्धाद् इदम् अशुद्धवत् । संसारजालम् अखिलं वह्निर् वह्निकणाद् इव
प्रत्येकम् एवम् उदितः प्रतिभासषण्डष् षण्डान्तरेष्व् अपि च तत्र विचित्रषण्डाः । सर्वे स्वयं ननु च ते च मिथो न मिथ्या सर्वात्मनि स्फुरति कारणकारणे ऽस्मिन्
मुनिनायक तं भिक्षुं गत्वा सम्बोधयन्त्व् अमी । नरा मत्प्रहिताश् शीघ्रं चीनबुद्धकुटीगतम्
राजंस् तस्य महाभिक्षोस् स देहः प्राणवर्जितः । क्लेदं वैवर्ण्यम् आयातो नासौ जीवितभाजनम्
तस्य भिक्षोश् च जीवो ऽसौ भूत्वा पद्मजसारसः । जीवन्मुक्तस् स्थितो भूयो नासौ संसृतिभाजनम्
तद्गृहे मासपर्यन्ते बलान् निष्कासितार्गडाः । अन्तर् आलोकयिष्यन्ति भिक्षुम् अक्षुण्णमानसम्
अन्येनैव स देहेन भिक्षुर् मुक्तो व्यवस्थितः । कथं प्रबोध्यते नष्टं तद्विहारे शरीरकम्
एषा गुणमयी माया दुर्बोधेन दुरत्यया । नित्यं सत्यावबोधेन सुखेनैवातिवाह्यते
असत्यैव कृतारम्भा हेम्नः कटकता यथा । प्रतिभासविपर्यासमात्रकारणकोदया
परमात्मन एवेयम् इत्थं मायेति मीयते । तरङ्गतेव पयसि प्रेक्षामात्रविनाशिनी
ज्ञो ऽपि दृश्यमयाद् दीर्घस्वप्नात् स्वप्नान्तरं व्रजन् । एवं नान्यत्वम् आयाति विवेकात् सर्वगात्मदृक्
यो यो ऽस्य प्रतिभासस् स्याद् आत्मैव स स बोधतः । स एवोदेति संसारकरञ्जवनगुल्मदृक्
प्रत्येकं भूतम् उदितं पृथक् संसारमण्डलम् । भिक्षोस् स्वप्नान्तरम् इव पराद् वीचिर् इवाम्भसः
प्रसृतः पद्मजाद् एव जगत्स्वप्नो ऽयम् आदितः । तथैवाथ स्वचित्तोत्करूढस् सर्वजनं प्रति
आपितामहम् आभाति सर्गस् स्वप्नविलासवत् । प्रत्येकम् उदितस् तेन ब्रह्माण्डानीह कोटिशः