अथ ते राजसंसारं जग्मुस् तत्र प्रबोध्य तम् । तेन सार्धम् अथान्यासु भ्रेमुस् संसृतिभूमिषु
प्राप्य तां ब्रह्महंसेहां रुद्रतां सर्व एव ते । समाजग्मुर् विरेजुश् च रुद्राणाम् उत्तमं शतम्
एकसंविद् भिन्नतनु चित्रचेष्टम् अचेष्टितम् । एकरूपम् अनेकात्म रूपं च परमेश्वरम्
रुद्राणां तच् छतम् अथ निरावरणचिन्मयम् । सर्वसंसारगं विद्धि स्थितं सर्वजगत्स्थिति
दश रुद्रशतानीह सन्ति राम महान्ति च । एतद् एकादशं विद्धि संसारं प्रति संस्थितम्
यो यो हि यस्य जीवस्य संसारस् समुदेति हि । तत्राप्रबुद्धा जीवौघाः पश्यन्ति न परस्परम्
मिलन्ति हि मिथो बुद्धास् तरङ्गाम्ब्व् इव वारिधौ । अप्रबुद्धास् स्वतामात्रनिष्ठा लोष्टवद् आस्थिताः
यथा द्रवत्वाद् वीच्यम्बून्य् अन्योऽन्यं सम्मिलन्त्य् अलम् । तथा प्रबुद्धा जीवौघा मिथश् चित्त्वान् मिलन्त्य् अलम्
प्रत्येकम् उदिताश् चैते संसारे जीवराशयः । चिद्धातोस् सर्वगत्वेन त्व् असत्यास् सत्यवत् स्थिताः
यद् यद् आखन्यते भूमेस् तत् तन् नाम यथाङ्ग मृत् । सर्वगायाश् चितेर् यद् यद् ऊह्यते तत् तथेह चित्
सर्वत्र पञ्चभूतानि यथानुभवसीह हि । तथेह सर्वभूतात्म चित्त्वं सर्वत्र विद्यते
यत् सालभञ्जिकावृन्दे शैलस्तम्भगते ऽङ्गकम् । प्रेक्ष्यते तत् तद् एवाश्म तथा चिति जगच् चितः
अवेदने परे शुद्धे वेदनं यज् जगन्ति तत् । अकारणकम् एवैतच् छून्यत्वं नभसो यथा
चिद्घने वेदनं दृश्यं बन्धो मोक्षस् त्व् अवेदनं । यद् एव रुचितं ते स्यात् तद् एवाशु दृढीकुरु
सर्गासर्गौ बन्धमोक्षौ वेदनावेदनात्मकौ । अभिन्नौ बोधतश् चैतौ यथेच्छसि तथा कुरु
असंवित्त्यैव यन् नास्ति तन्नाशे का कदर्थना । तूष्णीम्भावेन यत् प्राप्यं प्राप्तम् एवाशु विद्धि तत्
यद् वै वेदनमात्रात्म तद् अङ्गावेदनक्षयम् । तद् वेदनावेदनयोर् यद् इष्टं तत् समाचर
वीचिर् यथाम्भसि स्पन्दो जगच् चित्रं तथा चितौ । एतावन्मात्र एवात्र भेदो यद् रघुनन्दन
देशकालखरूपेषु सत्सु वीच्यादिताम्भसि । जगदादौ तु देशाद्या असन्तो निर्मिताश् चिता
आभासुरं त्रिजगद् इत्य् अवभाति भास्वत् संवेदनं चयनम् एकचितेस् स्वरूपम् । वाचि स्थितं भवति चैतद् उपोढभेदं क्लिष्टं प्रशान्तवचनस् तु शिवः परात्मा
संवेदनं सर्ग इतीह शब्दाव् अर्थेन भिन्नौ न कदाचिद् एतौ । वीच्यम्भसी द्वे इति नोचितोक्तिर् ज्ञस्याज्ञतायां त्व् इदम् एव युक्तम्
जीवटब्राह्मणादीनां हंसान्तानां मुनीश्वर । भिक्षुस्वप्नशरीराणां सम्पन्नं किम् अतः परम्
रुद्रेण सह सम्भूय प्रबुद्धास् सर्व एव ते । मिथश् च दृष्टसंसारा रुद्रांशास् सुखिनस् स्थिताः
तेन रुद्रेण तां मायाम् अवलोक्य तथोदिताम् । स्वांशास् ताम् एव संसारस्थितिं ते प्रेषिताः पुनः
गच्छताशु निजं स्थानं तत्र भुक्त्वा कलत्रकैः । कञ्चित् कालं समं भोगान् मत्सकाशम् उपैष्यथ
भविष्यथ मदंशा मे गणा मत्पुरभूषणाः । ततो महाप्रलयतो यास्यामस् तत् पदं सह
इत्य् उक्त्वा भगवान् रुद्रस् तेषां सो ऽन्तरधीयत । अन्यसंसारसंस्थानां रुद्राणां मध्यम् आययौ
प्रययुस् स्वास्पदं ते ऽपि जीवटब्राह्मणादयः । स्वकलत्रैस् समं देहं क्षपयित्वाथ कालतः
रुद्रलोकं समासाद्य भविष्यन्ति गणोत्तमाः । कदाचिद् व्योम्नि दृश्यन्ते तारकाकारधारिणः
भिक्षुसङ्कल्परूपास् ते जीवटब्राह्मणादयः । कथं सत्यत्वम् आयातास् सङ्कल्पार्थेष्व् असत्यता