अत्र वर्षसहस्राणि चतुर्युगशतानि च । समतीतान्य् अनन्तानि दिनर्तुरचितानि च
मम प्रथमम् एव प्राक्स्फुरितस्य परात् पदात् । सत्त्वजातितया रूढो भिक्षुत्वे यो ज्ञताक्रमः
भूयो भूयो ऽप्य् अतिक्रम्य गतस्य ब्रह्महंसताम् । स एव प्राक्तनो ऽभ्यासः फलितस् सङ्गमोदयात्
दृढाभ्यासो य एवास्य जीवस्योदेत्य् अविघ्नतः । योन्यन्तरशतेनापि तम् एवैषो ऽनुधावति
काकतालीययोगेन कदाचित् साधुसङ्गमात् । अशुभो वासनाभ्यासो जीवस्य विनिवर्तते
सङ्गत्यादिकम् एवैष केवलं स्वोदयं प्रति । प्राक्तनो वासनाभ्यासो हेतुं लघुम् अपेक्षते
यद् यद् अभ्यस्यते ऽजस्रम् अन्यदेहान्तरे ऽपि च । जाग्रत्स्वप्नेष्व् असद् अपि तत् सद् इत्य् अनुभूयते
तत् तद् अर्थक्रियाकारि दुःखाय च सुखाय च । उदेति भावना तस्माद् भावनाभावनं जयः
भावनैव स्वम् आत्मानं देहो ऽयम् इति पश्यति । स्वसत्तामात्रविस्तारं तं गुल्मत्वम् इवाङ्कुरः
भावना प्रेक्ष्यमाणैषा न किञ्चिद् अपि शिष्यते । नैव विद्यत एवेति तद्भ्रमेणालम् अस्तु नः
भ्रमस्यासन्मयस्यास्य जातस्याकाशवर्णवत् । असंवेदनमात्रैकमार्जनीयस्य वस्तुतः
असन्मयी खरूपैषा वरं सत्तैव लालनी । प्रवर्ततां विनोदाय किम् असन् नः करिष्यति
तत् तान् सर्वान् स्वसंसारान् उत्थायालोकयाम्य् अहम् । कांश्चिद् आलोकदानेन तेभ्य एकीकरोम्य् अहम्
इति सञ्चिन्त्य रुद्रो ऽसौ तं सर्गं प्रजगाम ह । यत्र भिक्षुर् विहारस्थस् सुप्तश् शव इव स्थितः
बोधयित्वाथ तं भिक्षुं चेतसा चेतनेन च । योजयाम् आस सस्मार भिक्षुर् अप्य् आत्मनो भ्रमम्
रुद्रम् आत्मानम् आलोक्य जीवटादिमयं तथा । बोधाद् अविस्मयार्हो ऽपि स्थित्यर्थं विस्मयं ययौ
अथ रुद्रस् तथा भिक्षुर् द्वाव् एवोत्थाय जग्मतुः । क्वापि जीवटसंसारं चिदाकाशैककोणगम्
तत्र तद्भवनं गत्वा तद् द्वीपं तच् च मण्डलम् । विषयं तं पुरं तच् च तच् च पानवणिग्गृहम्
सुप्तं ददृशतुर् नष्टसञ्ज्ञं जीवटकं शवम् । स्थापयित्वा वपुर्भारं प्रभ्रान्तं भवभूमिषु
तं प्रबोध्य नियोज्याशु चेतसा चेतनेन च । एकरूपास् त्रिरूपास् ते रुद्रजीवटभिक्षुकाः
बोधवन्तो ऽप्य् अबुद्धाभा विस्मिता अप्य् अविस्मिताः । बभुस् तूष्णीं स्थिताश् चित्रे कृताकारा इव क्षणम्
अथ जग्मुश् च ते सर्वे क्वचिच् चिद्व्योमनि स्थितम् । विप्रसंसारम् आरम्भपरभूतसघुङ्घुमम्
तत्र तद्भवनं गत्वा तद् द्वीपं तच् च मण्डलम् । विषयं तं च तं ग्रामं प्रापुस् ते ब्राह्मणालयम्
विप्रं ते ददृशुस् सुप्तं कलत्रवलितं गृहे । कण्ठे गृहीतं ब्राह्मण्या बहिर्जीवम् इव स्थितम्
तं प्रबोध्य नियोज्याशु चेतसा चेतनेन च । तस्थुस् ते बहवो ऽप्य् एके सविस्मयम् अविस्मयाः
अथ जग्मुश् चिदाकाशकचितं चेतितं च तैः । सामन्तनृपसंसारम् आरम्भभरसुन्दरम्
तत्र तद्भवनं प्रापुस् तद् द्वीपं तच् च मण्डलम् । सामन्तं ददृशुर् मत्तं सुप्तं पर्यङ्कपङ्कजे
हेमावदातं हेमाङ्ग्या निहितं कुचकोटरे । भ्रमर्येवान्वितं पद्मकोशसुप्तं मधुव्रतम्
कान्ताभिर् अभ्यावलितं मञ्जरीभिर् इव द्रुमम् । दीपजालकमध्यस्थं रत्नौघ इव काञ्चनम्
तं प्रबोध्य नियोज्याशु चेतसा चेतनेन च । तस्थुस् ते बहवो ऽप्य् एवं सविस्मयम् अविस्मयम्