आदिमध्यान्तमननसङ्कल्पकलनास्व् अहम् । ब्रह्माकाशम् अनाद्यन्तं केवेयत्ता ममात्मनः
इतिनिश्चयवान् यो ऽन्तस् समव्यवहृतिर् बहिः । उदयास्तमयोन्मुक्तस् स्थितो ऽनन्तस् स सर्वदा
नास्तम् एति न चोदेति साम्यं समम् अवस्थितम् । यस्य खस्येव शून्यत्वं स महात्मेह सद्वपुः
भावाद्वैतपदारूढस् सुषुप्तपरया धिया । व्यवहार्य् अपि हृत्क्षोभं नैत्य् आदर्शनरो यथा
आदर्शपुरुषस्येव व्यवहारवतो ऽपि च । न यस्य हृदयोल्लेखो मनाग् अपि स मुक्तिभाक्
अविभागमताव् एव ज्ञमणौ प्रतिबिम्बति । चितेः परमवैमल्याद् व्यवहारो यथागतः
चिच्चमत्कृतिर् एवेयं जगद् इत्य् अवभासते । नेहास्त्य् ऐक्यं न च द्वित्वम् उपदेशो ऽपि तन्मयः
वाच्यवाचकशिष्येहागुर्वाख्यैस् स्वचमत्कृतैः । आत्मनात्मनि शान्तैव चिच् चमत्कुरुते चिति
चित्प्रस्पन्दो हि संसारस् तदस्पन्दः परं पदम् । चित्स्पन्दशमनेनेयं परिशाम्यति संसृतिः
महाचितेर् नञर्थांशभावो यो ऽभावनक्षयः । असन्न् इव स्वभावेन स चित्स्पन्द उदाहृतः
शून्यत्वम् अजडं यत् तत् परम् आहुश् चितेर् वपुः । नञर्थाभावना यात्र संसृतिस् सानुभूयते
अभावनामात्रलया सा च निस्साररूपिणी । केवलं केवलीभावस् स्वस् सद्रूपो ऽवशिष्यते
चित्स्पन्द एव संसारचक्रप्रवहणं विदुः । मातृमानप्रमेयादि कटकादीव हेमनि
पृथग् अस्ति न च स्पन्दश् चितेर् यस् संसृतिर् भवेत् । चित्त्वम् एव चितेस् स्पन्दस् तदबोधो हि संसृतिः
अबोधमात्रं चित्स्पन्दः कटकत्वम् इवोत्थितम् । बोधमात्रविलीने ऽस्मिञ् शुद्धं चिद्धेम शिष्यते
सत्यावबोधमात्रेण क्षीयते भोगभावना । भोगाभावनम् एवेह परमं ज्ञत्वलक्षणम्
इमे ऽनभिमतास् सर्वे ज्ञस्य भोगास् स्वभावतः । भवन्ति को ऽतितृप्तो हि दुरन्नं किल वाञ्छति
एतद् एव परं विद्धि ज्ञत्वस्य परलक्षणम् । स्वभावेनैव भोगानां यत् किलानभिवाञ्छनम्
चिद् अस्पन्दैव सर्वात्मरूपिण्य् अस्तीति निश्चयः । यो ऽन्तः प्ररूढस् स्वाभ्यासाज् ज्ञत्वशब्देन स स्मृतः
यो न भुङ्क्ते भुज्यमानान् अपि भोगान् अबुद्धिमान् । लोकानुरोधसिद्ध्यर्थं स हन्ति लगुडैर् नभः
विनाकृत्रिमया युक्त्या न सिद्धिर् अधिगम्यते । क्वचिद् आत्मनि लोके वा स्वाङ्गावदलनैर् अपि
चिच् चेत्यचैत्यकोटिस्था तावत् पश्यति विभ्रमम् । इयं यावद् अबोधात्मा स्पन्दते स्पन्दरूपिणी
सम्यग्बोधोदये त्व् अस्यास् स्पन्दास्पन्ददशाक्रमाः । क्वापि यान्तीव संशान्तदीपवत् साभिधानकाः
चितः प्रकाशरूपाया दीपिकायास् स्वभावतः । स्पन्दास्पन्दमयी नेह कथैवास्ति मनाग् अपि
यद् अस्पन्दस्य मरुतो न सन् नासन् न मध्यगम् । रूपं तद् एव संवित्तिस्पन्दता प्रशमोचिता
अभिन्नो ऽस्याश् चितेस् स्पन्दश् शुद्धचित्साररूपधृत् । न बन्धाय न मोक्षाय स्थित आत्मनि केवलम्
चिच् चेन् नञर्थसंवित्तिं निर्वाणेव न विन्दते । तद् बन्धमोक्षपक्षादेर् नामापि हि न विद्यते
मोक्षो ऽस्त्व् इत्य् एव बन्धो ऽन्तःपूर्णताक्षयकारणं । मास्त्व् इतीत्य् अपि बन्धस् ते श्रेयसे ऽवेदनं परम्
यद् अनाभासम् अजडं तद् विद्धि परमं पदम् । चितस् स्वरूपसंस्थानम् अचेत्योन्मुखतात्मकम्
यस् सङ्कल्पनशब्दार्थरूपस् स्पन्दो महाचितेः । बन्धमोक्षादिकार्हो ऽसौ प्रेक्ष्यमाणः प्रशाम्यति