असद् एव मनोराज्यं कर्तुं शक्तं यथा मनः । क्षणस्य कल्पीकरणे तथैव बलवन् मनः
क्षणं कल्पीकरोत्य् एतत् तथाल्पं कुरुते बहु । असत् सत् कुरुते क्षिप्रम् इतीयं भ्रान्तिर् उत्थिता
क्षणम् आदिमनोराज्यं प्रतिभातं स्वभावतः । यद् विचित्रात्म तद् इदं जगज्जालम् इति स्थितम्
सर्गो निर्वाणनिष्ठत्वान् निमेषम् अयम् उत्थितः । प्रतिभामात्रतो ऽत्रैव कल्पिता वज्रसारता
चित्तचित्रकृतश् चित्स्थं जगच्चित्रं कचत् स्थितम् । अकुड्यम् अप्य् अरङ्गाढ्यम् इदं स्फारम् इवाग्रतः
अहो नु चित्रं निर्भित्ति चित्रम् उज्ज्वलम् उत्थितम् । सुरञ्जनं जगद् इति स्थितं दृष्टिविलोभनम्
नानातमोमषीलेखं नानातेजोऽंशरञ्जनम् । नानाकलङ्कावयवं नानारागानुरञ्जितम्
नानादृष्टिविलासाढ्यं नानानुभवलोचनम् । नानाभ्रकोग्ररचनं नानाकाराग्रपश्चिमम्
व्योमनीलसरःफुल्लताराचन्द्रार्कपङ्कजम् । विचित्ररचनोद्युक्तमेघालीपत्त्रमञ्जरि
स्वकोष्ठकाभिलिखितसुरासुरनृपुत्रिकम् । परमालोकमक्कोलधवलाकाशकुड्यकम्
आकाश एव रचिता प्रतिभैकरङ्गा मुग्धा जगत्त्रयमनोहरपुत्रिकेयम् । चिन्मात्रवक्त्रपरिरञ्जितसर्वलोका लीलाकुला चपलचित्तकचित्रकर्त्रा
हेमाचलाङ्गलतिका घनकेशपाशा चन्द्रार्कलोचनविचालनदृष्टलोका । धर्मार्थकामत्रिकयन्त्रितशास्त्रवस्त्रा पातालतालचरणोन्नतभूनितम्बा
ब्रह्मेन्द्ररुद्रहरिबाहुचतुष्टयोग्रा सत्यानृतोन्नतकुचा ककुबङ्गयष्टिः । अब्ध्यन्त्रवेष्टितमहीतलपद्मपीठपत्त्रीकृताचलमहाभुवनोदरी च
रात्र्यन्धकारचपलभ्रुरहस्स्मितोच्चैस् ताराकरालपुलका ग्रहदन्तपङ्क्तिः । चञ्चच्चतुर्दशविधाकुलभूतजातरोमा ध्वनत्प्रलयवारिदकम्बुपूगा
जीवान्विता गगन एव कृता विचित्रा व्योमात्मिकाचिरविलक्षणचित्रकर्त्रा । चित्तेन चित्रपरिकर्मविदा त्रिलोकी नानाविलासवलिता वरपुत्रिकेति
इदं विद्धि महाश्चर्यम् अर्जुनेह हि यत् किल । पूर्वं सञ्जायते चित्रं पश्चाद् भित्तिर् उदेति हि
अभित्ताव् उत्थिते चित्रे दृश्यते भित्तिर् आतता । अहो नु चित्रा मायेयं मग्नं तुम्बु शिला प्लुता
चित्तस्थचित्रसदृशे व्योमात्मनि जगत्त्रये । व्योमात्मनस् ते किम् इयम् अहन्ता व्योमतोदिता
सर्गव्योम कृतं व्योम्ना व्योम्नि व्योम विलीयते । भुज्यते व्योमनि व्योम व्योम व्योमनि चाततम्
वेष्टितं वासनारज्ज्वा दीर्घसंसृतिदाम यत् । वासनोद्वेष्टनेनैव तद् इहोद्वेष्ट्यते ऽर्जुन
प्रतिबिम्बं यथादर्शे तथेदं ब्रह्मणि स्वयम् । अगम्यं छेदभेदादेर् आधारानन्यतावशात्
अनन्यच् छेदभेदादि ब्रह्मणि ब्रह्म चाम्बरम् । किं कथं कस्य केनैतच् छिद्यते वा क्व भिद्यते
ब्रह्मता ब्रह्मतापूरे जले जलम् इव स्फुरत् । स्थिता समसमा व्योम निर्मला शान्तम् आत्मनि
वास्यवासकभावो ऽतो मनाग् अपि न भिद्यते । तेनेहावासनीभावो बोधात् सम्पन्न एव ते
यो न निर्वासनो नूनं सर्वधर्मपरो ऽपि सः । सर्वज्ञो ऽप्य् अतिबद्धात्मा तपस्व्य् अपि स रागवान्
यस्यास्ति वासनाबीजम् अत्यल्पं चितिभूमिगम् । बृहत् सञ्जायते तस्य पुनस् संसृतिकाननम्
अभ्यासाद् धृदि रूढेन सत्यसम्बोधवह्निना । निर्दग्धं वासनाबीजं न भूयः परिरोहति
दग्धं तु वासनाबीजं न निमज्जति वस्तुषु । सुखदुःखादिषु स्वच्छं तुम्बीपत्त्रम् इवाम्भसि
शान्तात्मा विगतभवामयो ऽसि जातो निर्वाणो दलितमहामनोविमोहः । सम्यग्ज्ञश् श्रुतम् अवगम्य पावनं तत् तिष्ठात्मव्यवहृतिर् एकशान्तरूपः
नष्टो मोहस् स्मृतिर् लब्धा त्वत्प्रसादान् मयाच्युत । स्थितो ऽस्मि गतसन्देहः करिष्ये वचनं तव