नरकस्वर्गसर्गादि वासनावशतो ऽभितः । प्रपश्यति चिराभ्यस्तं जीवो जरढमोहधीः
नरकस्वर्गसर्गादिसम्भ्रमेषु जगत्पते । किम् अस्य कारणं ब्रूहि जीवस्य जनितस्थितेः
वासनात्मानम् एनं त्वं जीवं विद्धि शरीरकम् । स्ववासनात्मिकैवास्य सत्ता संसृतिकारणम्
ध्रियते संसृतिस् तावद् यावत् स्फुरति वासना । स्वप्नोपमाना तेनेह श्रेयसे वासनाक्षयः
चिराभ्यासवशात् प्रौढा संसारभ्रमकारिणी । किमुत्था देवदेवेश वासना क्षीयते कथम्
मौर्ख्यमोहसमुच्छ्रायाद् अनात्मन्य् आत्मभावनात् । अज्ञानाद् आत्मनस् साधो सत्ताम् आयाति वासना
भावितात्मासि कौन्तेय सत्यं विज्ञातवान् असि । अयं सो ऽहं जना एते ममेति त्यज वासनाः
वासनाविलये जीवो विलीनो भवति स्वयम् । यो हि यत्सत्तयोच्छूनस् तन्नाशात् स विलीयते
देहे विलयम् आयाते देशकालान्यताकृतेः । को ऽसौ भाजनताम् एति जन्मनो मरणस्य च
स्वयं कल्पितसङ्कल्पम् आत्मरूपं यद् आबिलम् । तद् एव वासनाकारं जीवं विद्धि महामते
अनायत्तम् असङ्कल्पम् आत्मरूपं यद् अव्ययम् । प्रबोधाद् वासनामुक्तं तं मोक्षं विद्धि भारत
जीवन्न् एव महाबाहो तत्त्वं प्रेक्ष्य यथास्थितम् । वासनावागुरामुक्तो मुक्त इत्य् अभिधीयते
यो न निर्वासनो नूनं सर्वधर्मपरो ऽपि सः । सर्वज्ञो ऽप्य् अभितो बद्धः पञ्जरस्थो यथा खगः
दुर्दर्शनस्य गगने शिखिपिञ्छिकेव सूक्ष्मापि विस्फुरति यस्य न वासनान्तः । मुक्तस् स एव भवतीह हि वासनैव बन्धो ऽनघस्य ननु तत्क्षय एव मोक्षः
इति निर्वासनत्वेन जीवन्मुक्ततयात्मनि । अन्तश्शीतलताम् एत्य बन्धुदुःखम् अलं त्यज
जरामरणनिश्शङ्क आकाशविशदाशयः । त्यक्तेष्टानिष्टसङ्कल्पो वीतरागो भवानघ
प्रवाहापतितं कार्यम् इदं किञ्चिद् यथागतम् । कुरु कार्यम् अकार्पण्यं न किञ्चिद् इह नश्यति
प्रवाहापतितं कर्म स्वम् एव क्रियते हि यत् । जीवन्मुक्तस्वभावो ऽसाव् अजीवन्मुक्ततान्यथा
इदं कर्म त्यजामीदम् आश्रयामीत्य् अनिर्मलम् । मूढस्य मनसो रूपं ज्ञमनस् तु समस्थिति
प्रवाहापतितं कार्यं कुर्वन्तश् शान्तचेतसः । जीवन्मुक्तास् सुषुप्तस्थास् स्फुरन्त्य् अर्धप्रबुद्धवत्
स्थिरां संहृतिम् आयान्ति कूर्माङ्गानीव सर्वशः । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यो हृदि ज्ञस्य स्वभावतः
चिन्मात्रे वितते तन्तौ दृढे स्रग् इव संस्थितम् । सदसद्ग्रथितं विश्वं विश्वाङ्गे विश्वकर्मणि
प्रसारिते प्रसरति त्व् अन्तर्धिं याति संवृते । विचित्ररचनाजालम् अनन्यच् चिद्वितानके
अनन्यद् अप्य् अन्यद् इव स्वाङ्गरूपम् अनङ्गवत् । चित्रं वितानक इव स्थितं जगद् इदं चिति
यथैवारचितं चित्रं स्थितं चित्रकृदीहिते । तथा जातम् अजातं च विश्वं संस्थितम् आत्मनि
यथा स्फुरति कर्तव्यं चित्रं चित्रकृतश् चिति । विश्वात्मनि तथा विश्वं कालत्रयमयोदयम्
अभित्ति त्रिजगच्चित्रं कुरुते चित्तचित्रकृत् । व्योम्नि व्योमात्मकम् अपि प्रस्फुटं वृत्तिवर्तिभिः
चित्तचित्रकरेणादौ चित्रं चित्रं वितानितम् । पश्चाद् भित्तिः कृता व्योमरूपा चासाव् अहो भ्रमः
अपूर्वैवातिमायेयं किल यत्र खकुड्ययोः । न मनाग् अपि भेदो ऽस्ति स्फुटम् अप्य् उपलब्धयोः
इमा या उपलक्ष्यन्ते भित्तयश् चित्तचित्रजाः । व्योम्नश् शून्यतया विद्धि तास् तामरसलोचन