न कुर्याद् भोगसन्त्यागं न कुर्याद् भोगभावनम् । स्थातव्यं सुसमेनैव यथाप्राप्तानुवर्तिना
अनात्मन्य् आत्मतां देहे मा भावय भवात्मनि । आत्मन्य् एवात्मतां सत्ये भावयाभावरूपिणि
देहनाशे महाबाहो न किञ्चिद् अपि नश्यति । आत्मनाशे हि नाशस् स्यान् न चात्मा नश्यति क्वचित्
अविनाशम् अनाद्यन्तम् आत्मानम् अजरं विदुः । नश्यत्य् आत्मेति दुर्बोधो मा तवास्त्व् अतिदुःखदः
न कदाचन नश्यन्ति विदितात्मान उत्तमाः । नश्यन्त्य् अविदितात्मानो ह्य् अनात्मन्य् आत्ममानिनः
एवं चेत् तज् जगन्नाथ मूढानाम् अपि मानद । देहनाशे समुत्पन्ने मन्ये नष्टं न किञ्चन
एवम् एव महाबाहो न किञ्चिन् नश्यति क्वचित् । आत्मैवास्त्य् अविनाशात्मा किं तस्य क्व विनश्यति
इदं नष्टम् इदं युक्तम् इति मोहाद् भ्रमाद् ऋते । अन्यत् तथा न पश्यामि वन्ध्यास्त्रीतनयं यथा
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः । उभयोर् अपि दृष्टो ऽन्तस् त्व् अनयोस् तत्त्वदर्शिभिः
अविनाशि तु तद् विद्धि येन सर्वम् इदं ततम् । विनाशम् अव्ययस्यास्य न कश्चित् कर्तुम् अर्हति
अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताश् शरीरिणः । अनाशिनो ऽप्रमेयस्य तस्माद् युध्यस्व भारत
आत्मैवैको ऽस्ति न द्वित्वम् असतस् सम्भवः कुतः । अविनाशस् त्व् अनन्तो ऽसौ सतो नाशो न विद्यते
द्वैतैकत्वपरित्यागे यच् छेषम् अवशिष्यते । शान्तं सदसतोर् मध्यं तद् अस्तीह परं पदम्
तन् मृतो ऽस्मीति भगवन् किंरूढेह नृणां स्थितिः । कथं स्थितौ वा लोकानां तौ स्वर्गनरकौ प्रभो
भूमिर् आपो ऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिर् एव च । एतत्तन्मात्रजातात्मा जीवो देहेषु तिष्ठति
स कृष्यते वासनया रज्ज्वेव पशुपोतकः । स तिष्ठति शरीरान्तः पञ्जरे विहगो यथा
स कालवशतो देहाज् जर्जरत्वम् उपागतात् । वासनावशतो याति वृक्षपर्णाद् रसो यथा
श्रोत्रं चक्षुस् स्पर्शनं च रसनं घ्राणम् एव च । गृहीत्वैतानि संयाति वायुर् गन्धान् इवाशयात्
वासनावत्त्वम् एवास्य देहो नेतरयुक्तिजः । क्षीयते वासनात्यागे क्षीणे भवति तत् पदम्
वासनावान् पुरा पुष्टो भूत्वा भ्राम्यति योनिषु । जीवो भ्रमभराकारो मायापुरुषको यथा
अक्षस्वभावान् अखिलाञ् शरीराद् वासनावशः । जीवो गृहीत्वा संयाति पुष्पाद् गन्धान् इवानिलः
देहो निस्स्पन्दताम् एति जीवे कौन्तेय निर्गते । निस्स्पन्दावयवाभोगश् शान्तवात इव द्रुमः
अचेष्टश् छेदभेदादिदोषैर् आयात्य् अदृश्यताम् । मृत इत्य् उच्यते लोके देहो विगतजीवितः
स जीवः प्राणमूर्तिः खे यत्र यत्रावतिष्ठते । तत्र स्ववासनाभ्यासात् पश्यत्य् आकारम् आततम्
अयं देहो हि जीवेन त्व् असन्न् एवावलोकितः । अस्य नाशे ऽन्यम् अप्य् एवं पश्यत्य् एवाशु स्वप्नवत्
यथैव पश्यत्य् आकारांस् तेषां नाशांस् तथैव सः । आदिसर्गे भावनया किलैवं संविभावितः
झगित्य् उद्भवकाले तु यद् यथा दृश्यते पुरः । आनिर्वाणं तद् एवास्या अविनाभाविसंविदः
प्राक्तनं वासनाजालं पुरुषार्थेन जीयते । यत्नेनाद्यतनेनाशु यतनं ह्यस्तनं यथा
य एव पुरुषार्थेन दृष्टो बलवता क्षणात् । पूर्वोत्तरनिमेषांशस् स एव जयति स्फुटम्
अपि स्फुटति विध्यण्डे वाति वा प्रलयानिले । पौरुषं हि यथाशास्त्रम् अतस् त्याज्यं न धीमता