प्रतिबिम्बेष्व् इवादर्शं समं साक्षिवद् आस्थितम् । नश्यत्सु न विनश्यन्तं यः पश्यति स पश्यति
इदं चाहम् इदं चाहम् इतीदं कथ्यते मया । एवम् आत्मासि सर्वात्मा माम् एवं विद्धि पाण्डव
इमास् सर्वाः प्रवर्तन्ते सर्गप्रलयविक्रियाः । आत्मतन्तोश् चितो ऽन्तस्स्थाः पयस्स्पन्दा इवाम्बुधौ
यथोपलत्वं शैलानां दारुत्वं च महीरुहाम् । तरङ्गाणां जलत्वं च पदार्थानां तथात्मता
सर्वभूतस्थम् आत्मानं सर्वभूतानि चात्मनि । यः पश्यति तथात्मानम् अकर्तारं स पश्यति
नानाकारविकारेषु तरङ्गेषु यथा पयः । कटकादिषु वा हेम भूतेष्व् आत्मा तथार्जुन
नानातरङ्गवृन्दानि यथा लोलानि वारिणि । कटकादीनि वा हेम्नि तथा भूतानि चात्मनि
पदार्थजातं भूतादि बृहद् ब्रह्म च भारत । एकम् एवाखिलं विद्धि पृथक्स्थं न मनाग् अपि
किं तद्भावविकाराणां गम्यम् अस्ति जगत्त्रये । क्व ते वापि जगत् किं वा किं मुधा परिमुह्यसि
इति श्रुत्वावगम्यान्तर् भावयित्वा सुनिश्चितम् । जीवन्मुक्ताश् चरन्तीह सन्तस् समरसाशयाः
निर्मानमोहा जीतसङ्गदोषा अध्यात्मविद्या विनिवृत्तकामाः । द्वन्द्वैर् विमुक्तास् सुखदुःखसञ्ज्ञैर् गच्छन्त्य् अमूढाः पदम् अव्ययं तत्
भूय एव महाबाहो शृणु मे परमं वचः । यत् ते ऽहं प्रीयमाणाय वक्ष्यामि हितकाम्यया
मात्रास्पर्शास् तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः । आगमापायिनो ऽनित्यास् तांस् तितिक्षस्व भारत
ते तु नैकात्मनश् चान्ये क्वातो दुःखं क्व वा सुखम् । अनाद्यन्ते ऽनवयवे कुतः पूरणखण्डने
संस्थिता स्पर्शमात्राख्या कलास्मिन् परमात्मनि । अनन्ते ऽसन्निवेशादौ हेम्नीव कटकादिता
यं हि न व्यथयन्त्य् एते मात्रास्पर्शा भ्रमात्मकाः । समदुःखसुखो धीरस् सो ऽमृतत्वाय कल्पते
सर्वत्वाद् आत्मनस् त्व् एते आभासास् संस्थिता इव । असद्रूपास् त्व् असद्रूपं कथं सोढुं न शक्यते
मनाग् अपि न विद्येते सुखदुःखे असर्वगे । सर्वत्वाद् आत्मतत्त्वस्य सत्ता कथम् इवानयोः
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः । नास्त्य् एव सुखदुःखादि परमात्मास्ति सर्वगः
सत्त्वासत्त्वमती त्यक्त्वैवैतयोर् जगदात्मनोः । त्यक्त्वा नकिञ्चिन् मध्यं च शेषे बद्धपदो भव
न हृष्यति सुखेनात्मा दुःखैर् ग्लायति नार्जुन । दृषद्वच् चेतनात्मापि शरीरान्तर्गतो ऽपि सन्
जडं चित्तादि दुःखस्य भाजनं देहतां गतम् । न चैतस्मिन् क्षते क्षीणे किञ्चिद् एवात्मनः क्षतम्
जडं देहादि दुःखादेर् यद् इदं भोक्त्र् इति स्थितम् । तन् मायाभ्रमम् एवाङ्ग विद्ध्य् अबोधवशोत्थितम्
न किञ्चिद् एव देहादि न च दुःखादि विद्यते । आत्मनो यत् पृथग्भूतं किं केनातो ऽनुभूयते
यद् इदं कथयाम्य् अत्र तेनैषा ते विनश्यति । भ्रान्तिर् दुरवबोधोत्था सम्यग्बोधेन भारत
यथा रज्ज्वाम् अहिभयं बोधान् नश्यत्य् अबोधजम् । तथा देहादि दुःखादि बोधान् नश्यत्य् अबोधजम्
विष्वग् विश्वम् अजं ब्रह्म न नश्यति न जायते । इति सत्यं परं विद्धि बोधः परम एष सः
ब्रह्मार्णवतरङ्गस् त्वं किञ्चिद् भूत्वा विलीयसे । ब्रह्मावर्ते स्फुरस्य् अद्य ब्रह्मैवासि निरामयम्
जगत् कालः क्रिया देशस् त्वम् अहं सैनिका इति । ब्रह्मण्य् एवं परिस्पन्दो नात्र स्तस् सदसत्क्रमौ
जहि मानं मदं शोकं भयम् ईर्ष्यां सुखासुखे । द्वैतम् एतद् असद्रूपम् एकस् सद्रूपवान् भव