त्वं मानुषेणोपहतान्तरात्मा विषादमोहाभिभवाद् विसञ्ज्ञः । नष्टस् स्वम् उत्सृज्य परं प्रकाशं तदात्मतत्त्वं ननु राजसिंह
अनन्तम् अव्यक्तम् अनादिमध्यम् आत्मानम् आलोकय संविदात्मन् । संविद्वपुस् स्फारम् अलग्नदोषम् अजो ऽसि नित्यो ऽसि निरामयो ऽसि
न जायते म्रियते वा कदाचिन् नायं भूत्वा भविता वा न भूयः । अजो नित्यश् शाश्वतो ऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे
य एनं वेत्ति हन्तारं यश् चैनं मन्यते हतम् । उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते
अनन्तस्यैकरूपस्य सतस् सूक्ष्मस्य खाद् अपि । आत्मनः परमेशस्य किं कथं केन हन्यते
नार्जुनस् त्वं न हन्ता त्वम् अभिमानम् अलं त्यज । जरामरणनिर्मुक्तस् स्वयम् आत्मासि शाश्वतः
यस्य नाहङ्कृतो भावो यस्य बुद्धिर् न लिप्यते । हत्वापि स इमांल् लोकान् न हन्ति न निबध्यते
यैव सञ्जायते संविद् अन्तस् सैवानुभूयते । अयं सो ऽहम् इदं तन् मे इत्य् अतस् संविदं त्यज
अनयैव च युक्तो ऽस्मि नष्टो ऽस्मीति च भारत । अभितस् सुखदुःखाभ्याम् अवशः परिकृष्यसे
स्वात्मांशैः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि भागशः । अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहम् इति मन्यते
चक्षुः पश्यतु कर्णश् च शृणोतु त्वक् स्पृशत्व् इयम् । रसना च रसं यातु को ऽत्रैको ऽहम् इति स्थितः
कलनाकर्मनिरते मनस्य् अपि महामते । न कश्चिद् अत्राहम् इति क्लेशभागी क एव ते
बहुभिस् समवायेन यत् कृतं तत्र भारत । एको ऽभिमानदुःखेन हासायैव हि गृह्यते
कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैर् इन्द्रियैर् अपि । योगिनः कर्म कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वात्मसिद्धये
अहन्त्वविषचूर्णेन येषां कायो न भावितः । कुर्वन्तो ऽपि हरन्तो ऽपि त एते निर्विषूचिकाः
न क्वचिद् राजते कायो ममत्वामेध्यदूषितः । प्राज्ञो ऽप्य् अतिबहुज्ञो ऽपि दुश्शील इव मानवः
निर्ममो निरहङ्कारस् समदुःखसुखः क्षमी । यस् स कार्यम् अकार्यं वा कुर्वन्न् अपि न लिप्यते
इदं च ते पाण्डुसुत स्वकर्म क्षात्रम् उत्तमम् । अतिक्रूरम् अपि श्रेयस् सुखायैवोदयाय च
अपि कुत्सितम् अप्य् अन्त्यम् अप्य् अधर्ममयं कृशम् । श्रेयसे स्वं यथा कर्म न तथेहामृतासवः
मूर्खस्यापि स्वकर्मैव श्रेयसे किम् उ सन्मतेः । मतिर् गलदहङ्कारा पतितापि न लिप्यते
योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय । निस्सङ्गस् त्वं यथाप्राप्तकर्मासि चेन् न बध्यसे
शान्तब्रह्मवपुर् भूत्वा कर्म ब्रह्ममयं कुरु । ब्रह्मार्पितसमाचारो ब्रह्मैव भवसि क्षणात्
ईश्वरार्पितसर्वार्थ ईश्वरात्मा निरामयः । ईश्वरस् सर्वभूतात्मा भव भूषितभूतलः
सन्न्यस्तसर्वसङ्कल्पस् समश् शान्तमना मुनिः । सन्न्यासयोगयुक्तात्मा कुर्वन् मुक्तमतिर् भव
सङ्गत्यागस्य भगवंस् तथा ब्रह्मार्पणस्य च । ईश्वरार्पणरूपस्य सन्न्यासस्य च सर्वग
तथा ज्ञानस्य योगस्य विभागः कीदृशः प्रभो । क्रमेण कथयैतन् मे महामोहनिवृत्तिदम्
सर्वसङ्कल्पसंशान्ताव् एकान्तघनवेदनम् । नकिञ्चिद्भावनाकारं यत् तद् ब्रह्म परं विदुः
तदुद्योगं विदुर् ज्ञानं योगं च कृतबुद्धयः । ब्रह्म सर्वं जगद् अहं चेति ब्रह्मार्पणं विदुः
अन्तश्शून्यं बहिश्शून्यं पाषाणहृदयोपमम् । शान्तम् आकाशकोशाच्छं न शून्यं न दृषत् परम्
तत ईषद् यद् उत्थानम् ईषद् अन्यतयोदये । स जगत्प्रतिभासो ऽयम् आकाश इव शून्यता