तस्याद्य यावद् अनघ प्रवाहापतिते निजे । कर्मण्य् अचलसङ्काशं स्थिरं चित्तम् अवस्थितम्
भगवान् स यमः किञ्चिद् व्रतं प्रतिचतुर्युगम् । तथापि कुरुते भूतदलनोत्थाघशङ्कया
कदाचिद् अष्टौ वर्षाणि दश द्वादश वापि च । कदाचित् पञ्च सप्तापि कदाचित् षोडशापि वा
उदासीनवद् आसीने तस्मिन् नियमम् आस्थिते । न हिनस्ति जगज्जाले मृत्युर् भूतानि कानिचित्
तेन नीरन्ध्रभूतौघं निस्सञ्चारं महीतलम् । भवति प्रावृषि स्वेदी कुञ्जको मषकैर् इव
अथ तानि विचित्राणि भूतानि बहुयुक्तिभिः । क्षपयन्ति सुरा राम भुवो भारनिवृत्तये
एवं यमसहस्राणि व्यवहारशतानि च । समतीतान्य् अनन्तानि भूतानि च जगन्ति च
वैवस्वतो ऽद्य तु यमो य एव पितृनायकः । अनेन त्व् अधुना साधो परिक्षीणेषु केषुचित्
युगेष्व् अघविघाताय वर्षाणि द्वादशात्मना । व्रतचर्येह कर्तव्या दूरास्तक्रूरकर्मणा
तेनेयम् उर्वी नीरन्ध्रा भूतैर् मर्तैर् अमृत्युभिः । दीना प्रघनगुल्मेव भारभूतैर् भविष्यति
भूर् भारपरिभूताङ्गी हरिं शरणम् एष्यति । कान्ता दस्युपराभूता दीना पतिम् इव प्रियम्
हरिर् देहद्वयेनाथ महीम् अवतरिष्यति । देवांशैर् अखिलैस् सार्धं नरनायकतां गतैः
वसुदेवसुतस् त्व् एको वासुदेव इति श्रुतः । देहो भविष्यति हरेर् द्वितीयः पाण्डवो ऽर्जुनः
युधिष्ठिर इति ख्यातो धर्मपुत्रो भविष्यति । अम्भोधिमेखलाभूपः पाण्डोः पुत्रस् स धर्मवित्
दुर्योधन इति ख्यातस् तस्य भ्राता पितृव्यजः । भविष्यति दृढद्वन्द्वो भीमो बभ्रुर् अहेर् इव
अन्योऽन्यं हरतोर् उर्वीं तयोस् सङ्ग्रामलालसाः । अष्टादशाक्षौहिण्यो हि घटिष्यन्त्य् अत्र भीषणाः
तत्क्षयेण विभारत्वं भुवो विष्णुः करिष्यति । राघवार्जुनदेहेन बृहद्गाण्डीवधन्वना
विष्णोर् अर्जुननामासौ प्राकृतं भावम् आस्थितः । हर्षामर्षान्वितो देहो नरधर्मा भविष्यति
सेनाद्वयगतान् दृष्ट्वा स्वजनान् मरणोन्मुखान् । विषादम् एष्यत्य् उद्योगं युद्धाय न करिष्यति
तम् अर्जुनाभिधं देहं प्राप्तकार्यैकसिद्धये । हरिर् बुद्धेन देहेन बोधयिष्यति राघव
त्वं मानुषेणोपहतान्तरात्मा विषादमोहाभिभवाद् विसञ्ज्ञः । नष्टस् स्वम् उत्सृज्य परं प्रकाशं तदात्मतत्त्वं ननु राजसिंह
अनन्तम् अव्यक्तम् अनादिमध्यम् आत्मानम् आलोकय संविदात्मन् । संविद्वपुस् स्फारम् अलग्नदोषम् अजो ऽसि नित्यो ऽसि निरामयो ऽसि
न जायते म्रियते वा कदाचिन् नायं भूत्वा भविता वा न भूयः । अजो नित्यश् शाश्वतो ऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे
य एनं वेत्ति हन्तारं यश् चैनं मन्यते हतम् । उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते
अनन्तस्यैकरूपस्य सतस् सूक्ष्मस्य खाद् अपि । आत्मनः परमेशस्य किं कथं केन हन्यते
नार्जुनस् त्वं न हन्ता त्वम् अभिमानम् अलं त्यज । जरामरणनिर्मुक्तस् स्वयम् आत्मासि शाश्वतः
यस्य नाहङ्कृतो भावो यस्य बुद्धिर् न लिप्यते । हत्वापि स इमांल् लोकान् न हन्ति न निबध्यते
यैव सञ्जायते संविद् अन्तस् सैवानुभूयते । अयं सो ऽहम् इदं तन् मे इत्य् अतस् संविदं त्यज
अनयैव च युक्तो ऽस्मि नष्टो ऽस्मीति च भारत । अभितस् सुखदुःखाभ्याम् अवशः परिकृष्यसे
स्वात्मांशैः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि भागशः । अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहम् इति मन्यते