आलोकितं नाम कथम् अवस्तु किल लभ्यते । प्रयत्नेनापि सम्प्राप्तं मृगतृष्णाम्बु केन वा
असद् एव सदैवासद् अज्ञानाद् अस्य सत्यता । ज्ञानाद् यथास्थितं वस्तु दृश्यते नश्यति भ्रमः
अविद्याया विचाराय जीवपुर्यष्टकादिका । अप्य् अत्यन्तम् असत्यायाः कल्पना कल्पितात्मनि
तस्मात् तदुपदेशाय सेयं जीवादिकल्पना । कृता शास्त्रैः प्रबोधाय तां त्वम् एकमनाश् शृणु
जीवत्वम् इव सम्प्राप्ता पुर्यष्टकपदे स्थिता । कलाकलङ्करहिता चितिर् आचेतनोन्मुखी
यद् यथा भावयत्य् आशु तत् तथानुभवत्य् अलम् । सत्यं भवत्व् असत्यं वा बालेव निशि यक्षकम्
पञ्चतन्मात्रकलनास् सा भावयति यत्र याः । तत्रात्मनि तथारन्ध्रास् ताः पश्यति तथोदिताः
ताभ्य एव समुत्पन्नं बहिस्स्थं भूतपञ्चकम् । पश्यत्य् अनन्यद् अन्याभं शाखाशतम् इवाङ्कुरः
इदम् अन्तर् इदं बाह्यम् इति निश्चयवांस् ततः । जीवो यथा यद् आदत्ते तत् तथा द्रढयत्य् अलम्
रश्मिजालम् इवेन्दोर् यद् आत्मनः प्रतिभासनम् । बाह्यस्पर्शतया तेन तद् एवाशूररीकृतम्
मरिचस्येव यत् तैक्ष्ण्यं शून्यत्वम् इव खस्य यत् । आत्मनो वेदनं तेन तद् एवान्यद् इवाश्रितम्
अत्रैव निश्चयं बुद्ध्वा नियमस् सुदृढीकृतः । अनेनेत्थम् अनेनेत्थं भाव्यम् इत्य् अविखण्डितम्
स्वभावेतरनामासौ स्वसङ्कल्पनियामकः । क्वचित् कदाचिद् भवति स्वभावेनैव नान्यथा
आत्मनैवेदम् अखिलं सम्पन्नं द्वैतम् अद्वयम् । षण्डो मधुरसेनेव मृदेव च महाघटः
सन्निवेशविकारादि देशकालादिसम्भवात् । सम्भवत्य् अत्र न त्व् ईशे देशकालाद्यसम्भवात्
इतः पुष्पम् इतः पत्त्रम् अहम् इत्य् उदितो यथा । षण्डे स्वात्मनि वासन्तो रसो ऽद्वित्वे द्वितां हरन्
इतः पटम् इतः कुड्यम् अहम् इत्य् उदितस् तथा । सर्गात्मन्य् आत्मनि ब्रह्म निर्द्वन्द्वे द्वित्वम् आहरत्
अद्याङ्कुरो ऽहम् अद्यार्करुग् अहं त्व् अद्य वारिदः । यथेति तिष्ठत्य् अब्भागस् तथात्मा सदसद्वपुः
इति भाव्यम् अनेनेत्थम् इति सर्वेश्वरेरितम् । क्रमं खण्डयितुं लोके कस्य नामास्ति शक्तता
आदर्शे स्वच्छ आकारो नैव स्वः प्रतिबिम्बति । व्यतिरेकासम्भवतः कचत्य् एव तु केवलम्
ब्रह्मणि त्व् आत्मनात्मैव स्थितः कचति बिम्बति । द्वैतीभवत्य् अदेहो ऽपि चिन्मयत्वात् स्वभावतः
यद् यथैवात्मकचनं चेतितं कचतात्मना । असत्यम् अपि तन् नेह व्यभिचारि कदाचन
हेमत्वकटकत्वे द्वे सत्यासत्यस्वरूपिणी । हेम्नि भाण्डमतौ यद्वच् चित्त्वाचित्त्वे तथात्मनि
सर्वगत्वाच् चितेश् चित्त्वं नित्यं मनसि विद्यते । हेमत्वं कटकस्येव जडता च स्थितान्यदा
चित्त्वजाड्यात्मकं चित्तं दृढं भावयति स्वयम् । यदा यथैव यद्भावं तदा भवति तत् तथा
काले काले चिता जीवस् त्व् अन्यो ऽन्यो भवति स्वयम् । भाविताकारवान् अन्तर् वासनाकणिकोदयात्
स्वप्ने दृष्टो यथा ग्रामो याति सत्यात्मतां क्षणम् । देहाद् देहं तथा याति जीवो ऽयं प्रतिभात्मकम्
प्रतिभासो यथा स्वप्ने नरः कुड्यं पटं भवेत् । भवत्य् असत्यम् एवैवं देहाद् देहान्तरं स नः
असत्यम् एव म्रियते त्व् असत्यं जायते पुनः । जीवस् स्वप्रतिभासेन स्वप्नवत् स्वान्यरूपवत्
कालेनैतावता रूपम् इदं त्याज्यं मयेत्य् असौ । प्राकृतं निश्चयं रूढं भवत्य् अनुभवत् स्वतः