एवंरूपेण मनसा महात्मानो महाशयाः । जीवन्मुक्ता जगत्य् अस्मिन् विहरन्ति हि योगिनः
उषित्वा सुचिरं कालं धीरास् ते यावदीप्सितम् । तनुम् अन्ते परित्यज्य यान्ति केवलतां तताम्
को ऽहं कस्य च संसार इत्य् आपद्य् अपि धीमता । चिन्तनीयं प्रयत्नेन सप्रतीकारम् आत्मना
कार्यसङ्कटसन्देहं राजा जानाति राघव । निष्फलं सफलं वापि विचारेणैव नान्यथा
वेदवेदान्तसिद्धान्तस्थितयस् स्थितिकारणम् । निर्णीयन्ते विचारेण दीपेनेव भुवो निशि
अनष्टम् अन्धकारेषु बहुतेजस्स्व् अजिह्मितम् । पश्यत्य् अपि व्यवहितं विचारच् चारुलोचनम्
विवेकान्धो हि जात्यन्धश् शोच्यश् सर्वस्य दुर्मतिः । दिव्यचक्षुर् विवेकात्मा जयत्य् अखिलवस्तुषु
परमात्ममयी पाल्या महानन्दैकसाधनी । क्षणम् एकं परित्याज्या न विचारचमत्कृतिः
विचारचारुः पुरुषो महताम् अपि रोचते । परिपक्वं चमत्कारि सहकारफलं यथा
विचारकान्तमतयो नानेकेषु पुनः पुनः । पतन्ति दुःखगर्तेषु ज्ञातोर्ध्वगतयो नराः
न विरौति तथा रोगी नानर्थशतजर्जरः । अविचारविनष्टात्मा यथाज्ञः परिरोदिति
वरं कर्दमकीटत्वं श्वभ्रकण्टकता वरम् । वरम् अन्धगुहाहित्वं न नरस्याविचारिता
सर्वानर्थनिजावासं सर्वसाधुतिरस्कृतम् । सर्वदौस्स्थित्यसीमान्तम् अविचारं परित्यजेत्
नित्यं विचारयुक्तेन भवितव्यं महात्मना । भवान्धकूपे पततां विचारो ह्य् अवलम्बनम्
स्वयम् एवात्मनात्मानम् अवष्टभ्य विचारतः । संसारमोहजलधेस् तारयेत् स्वमनोमृगम्
को ऽहं कथम् अयं दोषस् संसाराख्य उपागतः । न्यायेनेति परामर्शो विचार इति कथ्यते
अन्धान्धमोहमुखरं चिरं दुःखाय केवलम् । कृतं शिलाया हृदयं दुर्मतेश् चाविचारिणः
भावाभावग्रहोत्सर्गदृशाम् इह हि राघव । न विचाराद् ऋते तत्त्वं ज्ञायते साधु किञ्चन
विचाराज् ज्ञायते तत्त्वं तत्त्वाद् विश्रान्तिर् आत्मनि । ततो मनसि शान्ते तु सर्वदुःखपरिक्षयः
सफलता फलते भुवि कर्मणां प्रकटतां किल गच्छत उत्तमात् । स्फुटविचारदृशैव विचारिता शमवते भवते ऽपि विरोचताम्
सन्तोषो हि परं श्रेयस् सन्तोषस् सुखम् उच्यते । सन्तुष्टः परम् अभ्येति विश्रामम् अरिसूदन
सन्तोषैश्वर्यसुखिनां चिरविश्रान्तचेतसाम् । साम्राज्यम् अपि साधूनां जरत्तृणलवायते
सन्तोषशालिनी बुद्धी राम संसारवृत्तिषु । विषमास्व् अप्य् अनुद्विग्ना न कदाचन दूयते
सन्तोषामृतपानेन ये परां तृप्तिम् आगताः । भोगश्रीर् अतुला तेषाम् एषा प्रतिविषायते
न तथा तर्पयन्त्य् एताः पीयूषरसवीचयः । यथा हि मधुरास्वादस् सन्तोषो दोषनाशनः
अप्राप्तवाञ्छाम् उत्सृज्य सम्प्राप्ते समतां गतः । अदृष्टखेदाखेदो ऽन्तस् स सन्तुष्ट इहोच्यते
आत्मनात्मनि सन्तोषं यावद् याति न मानसम् । उद्भवन्त्य् आपदस् तावल् लता इव मनोवनात्
सन्तोषशीतलं चेतश् शुद्धविज्ञानदृष्टिभिः । भृशं विकासम् आयाति सूर्यांशुभिर् इवाम्बुजम्
आशावैवश्यविवशे चित्ते सन्तोषवर्जिते । म्लाने वक्त्रम् इवादर्शे न ज्ञानं प्रतिबिम्बति
अज्ञानघनयामिन्या सङ्कोचं न नराम्बुजम् । यात्य् असाव् उदितो यस्य नित्यं सन्तोषभास्करः