आत्मा त्व् आद्यन्तमध्येषु समस् सर्वत्र सर्वदा । खम् अप्य् अन्यत्वम् आयाति नात्मतत्त्वं कदाचन
भारूपत्वात् तदेकत्वान् नित्यत्वाच् चायम् ईश्वरः । वशं भावविकाराणां न कदाचन गच्छति
विद्यमाने सदैकस्मिन् ब्रह्मण्य् एकान्तनिर्मले । संविद्भ्रमस्वरूपाया अविद्यायाः क आगमः
ब्रह्मतत्त्वम् इदं सर्वम् आसीद् अस्ति भविष्यति । निर्विकारम् अनाद्यन्तं नाविद्यास्तीति निश्चयः
यस् तु ब्रह्मेति शब्देन वाच्यवाचकयोः क्रमः । तत्रापि नान्यताभाव उपदेष्टुं कृतो ह्य् असौ
त्वम् अहं जगद् आशाश् च भूः खम् अग्न्यनिलादि च । ब्रह्ममात्रम् अनाद्यन्तं नाविद्यास्ति मनाग् अपि
नामैवेदम् अविद्येति भ्रममात्रम् असद् विदुः । न विद्यते या तस्या हि कीदृङ् नाम भविष्यति
उपदेशप्रकरणे ह्यः किम् एतत् त्वयोदितम् । अविद्येयं तथेत्थं च निर्धार्यत इति प्रभो
एतावन्तम् अबुद्धस् त्वम् अभूः कालं रघूद्वह । कल्पिताभिः किलैताभिर् बोधितो ऽसि सुयुक्तिभिः
अविद्येयम् अयं जीव इत्यादिकलनाक्रमः । अप्रबुद्धप्रबोधाय कल्पितो वाग्विदां वरैः
अप्रबुद्धं मनो यावत् तावद् एव भ्रमं विना । न प्रबोधम् उपायाति तावद् वर्षशतैर् अपि
युक्त्यैव बोधयित्वैष जीव आत्मनि योज्यते । यद् युक्त्या साध्यते कार्यं न तद् यत्नशतैर् अपि
सर्वं ब्रह्मेति यो ब्रूयाद् अप्रबुद्धस्य दुर्मतिः । स करोति सुहृद्भ्रान्त्या स्थाणौ दुःखनिवेदनम्
युक्त्या प्रबोध्यते मूढः प्राज्ञस् तत्त्वेन बोध्यते । मूढः प्राज्ञत्वम् आयाति न युक्त्या बोधनं विना
एतावन्तम् अबुद्धस् त्वं कालं युक्त्या प्रबोधितः । इदानीं सम्प्रबुद्धो ऽसि तत्त्वेनैवावबोध्यसे
ब्रह्माहं त्रिजगद् ब्रह्म ब्रह्म त्वं ब्रह्म दृश्यभूः । द्वितीया कल्पना नास्ति यथेच्छसि तथा कुरु
असंवेद्यमहासंवित्कोटिमात्रं जगत्त्रयं । एवं प्रत्ययवान् अन्तः कुर्वन्न् अपि न लिप्यसे
भारूपश् चेतनो व्यापी परमात्माहम् इत्य् अलम् । राघवानुभवान्तस् त्वं तिष्ठन् गच्छन् स्वपञ् श्वसन्
निर्ममो निरहङ्कारो बुद्धिमान् असि राम चेत् । तद् ब्रह्मवेदनं शान्तं सर्वभूतस्थितं भव
तद् अनाद्यन्तम् आभासि सत्त्वम् एव परं पदम् । स्थितो ऽसि सर्वगैकात्मा शुद्धसंविन्मयात्मकः
यद् ब्रह्मात्मा विभुर् यश् च याविद्या प्रकृतिश् च या । तद् अभिन्नं सदैकात्म यथा कुम्भशतेषु मृत्
नात्मनः प्रकृतिर् भिन्ना घटान् मृण्मयता यथा । स्पन्दमात्रं यथा वायुर् आत्मैव प्रकृतिस् तथा
आवर्तस् सलिलस्येव यस् स्पन्दस् स्वयम् आत्मनः । प्रोक्तः प्रकृतिशब्देन तेनैवेह स एव हि
यथैकं स्पन्दपवनौ नाम्ना भिन्नौ न सत्तया । तथैकम् आत्मप्रकृती नाम्ना भिन्ने न सत्तया
अबोधाद् एतयोर् भेदो बोधेनैव विलीयते । अबोधो ऽसन्मयो भ्रान्ती रज्ज्वां सर्पभ्रमो यथा
चिद्भूमौ कलनाबीजं यद् एतत् पतति स्फुरत् । चित्ताङ्कुर उदेत्य् अस्माद् भाविसंसारषण्डकः
एतद् एवात्मविज्ञानदग्धं सद्वासनाजलैः । संसिक्तम् अपि यत्नेन न भवत्य् अङ्कुरक्षमम्
नो चेत् पतति चित्क्षेत्रे कलनाबीजकं ततः । चित्ताङ्कुरा न जायन्ते सुखदुःखफलद्रुमाः
द्वित्वं जगत्य् असदुपात्तम् अबोधजातं बोधक्षयं जहिहि बोधम् उपागतो ऽसि । आत्मैकभावविभवेन भवाभयात्मा नास्त्य् एव दुःखम् इति नः परमार्थसारः
ज्ञातं ज्ञातव्यम् अखिलं दृष्टं द्रष्टव्यम् अक्षतम् । परेण परिपूर्णास् स्मो ब्रह्मञ् ज्ञानामृतेन ते