समस् समसमाभासो भास्वद्वपुर् उदारधीः । तिष्ठात्माचारतो नित्यं परिपूर्ण इवार्णवः
एतत् त्वं श्रुतवान् सर्वं स्थितस् त्वं परिपूर्णधीः । यदीच्छसीतरत् प्रष्टुं तत् पृच्छ रघुनन्दन
ब्रह्मणो ऽनन्तरूपस्य कुतो मलम् इति त्वया । यत् पृष्टं प्रथमे कल्पे तद् अद्य परिचोदय
इदानीं संशयो ब्रह्मन् विनिवृत्तो विशेषतः । ज्ञातं ज्ञातव्यम् अखिलं जाता तृप्तिर् अकृत्रिमा
नात्मनो ऽस्ति मलं द्वित्वं न चैक्यं न च कल्पना । तदा ममाभूद् अज्ञानं प्रशान्तम् अधुना तु तत्
कलङ्क आत्मनो ऽस्तीति ममाज्ञानवशेन या । आसीद् भ्रान्तिर् इदानीं सा निवृत्ता त्वत्प्रसादतः
न जायते न म्रियते न चैवात्मा कलङ्कितः । सर्वं च ब्रह्ममयम् इत्य् उदितः खलु चास्म्य् अहम्
प्रश्नेभ्यस् संशयेभ्यश् च वाञ्छितेभ्यश् च सर्वतः । शुद्धं मे निर्गतं चेतस् त्वष्टा यन्त्रभ्रमाद् इव
सर्वसारोपदेशेषु प्रायः प्रोक्तेषु साधुभिः । निराकाङ्क्षस् स्थितो ऽस्म्य् अन्तस् सुमेरुः कनकेष्व् इव
न तद् अस्त्य् अस्ति यत्राशा न तद् अस्ति यद् ईप्सितम् । न तद् अस्ति यद् आदेयं हेयं मध्यं च वा मम
इदं हेयम् उपादेयम् इदं सद् इदम् अप्य् असत् । इति चिन्ताभ्रमश् शान्तो निपुणं परमो मुने
न स्वर्गम् अभिवाञ्छामि द्वेष्मि वा न च रौरवम् । आत्मन्य् एव हि तिष्ठामि मन्दराद्रिर् इवाभ्रमः
कणशःकीर्णत्रिजगत्क्षीरसागरसन्ततिः । विश्रान्तश् चिरसम्भ्रान्तो निर्भ्रमो राममन्दरः
अवस्त्व् इदम् इदं वस्तु यस्येति कलनामलम् । हृदि तस्य कुसन्देहजालिका ज्वलिताधिकम्
इदम् इत्थं जगद् इति ज्ञातं येन मुनीश्वर । स यत्र याति कार्पण्यं जगतस् तन् न लभ्यते
विचित्राकुलकल्लोलाज् जडावृत्तिविवर्तितात् । त्वत्प्रसादेन भगवंस् तीर्णास् स्मो भवसागरात्
सम्पदाम् अवधिर् ज्ञातो दृष्टस् सीमान्त आपदाम् । सर्वसारेष्व् अदीनास् स्मः पूर्णास् स्मः परमेश्वराः
पराम् अभेद्याम् अपरैर् दलिताशामतङ्गजाम् । संसारसमरे सम्यग् धीरताम् आगतं मनः
परिगलितविकल्पताम् उपेतं प्रगलितवाञ्छम् अदीनसारसत्त्वम् । त्रिजगति जयति प्रसिद्धरूपं प्रमुदितम् अन्तर् अनुत्तरं मनो मे
केवलेनेन्द्रियैस् सार्धं वर्तमानार्थवर्तिना । असङ्गमेन मनसा यत् करोषि न तत् कृतम्
यथा प्राप्तिक्षणे वस्तु प्रथमं तुष्टये तथा । न प्राप्त्येकक्षणाद् ऊर्ध्वम् इति को नानुभूतवान्
वाञ्छाकाले यथा वस्तु तुष्टये नान्यदा तथा । तस्मात् क्षणसुखे तुष्टिं बालो बध्नाति नेतरः
वाञ्छाक्षणे तुष्टये यत् तत्र वाञ्छैव कारणम् । तुष्टिस् त्व् अतुष्टिपर्यन्ता तस्माद् वाञ्छां परित्यज
यदि तत् पदम् आप्नोषि कदाचित् कालपर्ययात् । तद् अहम्भावनारूपे न मङ्क्तव्यं त्वया पुनः
आत्मज्ञानाचलस्याग्रे राम विश्रान्तवान् असि । अहम्भावमहाश्वभ्रे न पुनः पातम् अर्हसि
प्रसृतानन्तसद्दृष्टेर् ज्ञत्वमेरुशिरस्स्थितेः । पुनर् गर्भान्धकारान्तःपातालपतनं कुतः
दृश्यते ते स्वभावो ऽयं समतासत्यतामयः । मन्ये क्षीणविकल्पो ऽसि जातो ऽसि गतकालिकः
स्वभावो ऽयं स्थिरो राम इत्य् आवेदयतीव मे । सोम्य पूर्णार्णवप्रख्या समता निर्मला तव
आशा यातु निराशत्वम् अभावं यातु भावना । अमनस्त्वं मनो यातु तवासङ्गेन जीवतः
यां यां वस्तुदृशं यासि तस्यां तस्याम् अवस्थितम् । सत्तासामान्यरूपेण ब्रह्म बृंहितचिद्घनम्