यथाप्राप्तैः क्रियाचारकुसुमैर् आत्मनो ऽर्चनम् । व्युच्छिन्नम् अप्य् उच्छिन्नं मे न कदाचिद् अहर्निशम्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे सामान्ये सर्वदेहिनाम् । योगिनस् सावधानत्वं यत् तद् अर्चनम् आत्मनः
दृष्ट्यानया रघुपते सङ्गमुक्तेन चेतसा । संसारे विपुलारण्ये विहरास्मिन् न खिद्यसे
दुःखे महति सम्प्राप्ते धनबन्धुवियोगजे । एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य विचारं कुरु सुव्रत
सुखदुःखे न कर्तव्ये धनबन्धूदयक्षयैः । एवम्प्राया एव सर्वा नित्यं संसारदृष्टयः
जानासीव गतीश् चित्रा विषयाणां प्रमाथिनीः । यथा यान्ति यथायान्ति यथा परिभवन्ति च
एवम् एव प्रवर्तन्ते प्रेमाणि च धनानि च । एवम् एवावहीयन्ते निमित्तैर् अविचारितैः
न तास् तव न तासां त्वं निर्मलस् त्वं जगत्क्रियाः । इदम् इत्थं जगत् किञ्चित् किं मुधा परितप्यसे
त्वम् एवासि जगद्रूपं चिन्मात्रं वितताकृतिः । निजावयवकावृत्तौ कः क्रमो हर्षशोकयोः
चिदेकतानताम् एत्य सौषुप्तीम् आगतस् स्थितिम् । अद्यप्रभृति राम त्वं तुर्यावस्थात्मको भव
समस् समसमाभासो भास्वद्वपुर् उदारधीः । तिष्ठात्माचारतो नित्यं परिपूर्ण इवार्णवः
एतत् त्वं श्रुतवान् सर्वं स्थितस् त्वं परिपूर्णधीः । यदीच्छसीतरत् प्रष्टुं तत् पृच्छ रघुनन्दन
ब्रह्मणो ऽनन्तरूपस्य कुतो मलम् इति त्वया । यत् पृष्टं प्रथमे कल्पे तद् अद्य परिचोदय
इदानीं संशयो ब्रह्मन् विनिवृत्तो विशेषतः । ज्ञातं ज्ञातव्यम् अखिलं जाता तृप्तिर् अकृत्रिमा
नात्मनो ऽस्ति मलं द्वित्वं न चैक्यं न च कल्पना । तदा ममाभूद् अज्ञानं प्रशान्तम् अधुना तु तत्
कलङ्क आत्मनो ऽस्तीति ममाज्ञानवशेन या । आसीद् भ्रान्तिर् इदानीं सा निवृत्ता त्वत्प्रसादतः
न जायते न म्रियते न चैवात्मा कलङ्कितः । सर्वं च ब्रह्ममयम् इत्य् उदितः खलु चास्म्य् अहम्
प्रश्नेभ्यस् संशयेभ्यश् च वाञ्छितेभ्यश् च सर्वतः । शुद्धं मे निर्गतं चेतस् त्वष्टा यन्त्रभ्रमाद् इव
सर्वसारोपदेशेषु प्रायः प्रोक्तेषु साधुभिः । निराकाङ्क्षस् स्थितो ऽस्म्य् अन्तस् सुमेरुः कनकेष्व् इव
न तद् अस्त्य् अस्ति यत्राशा न तद् अस्ति यद् ईप्सितम् । न तद् अस्ति यद् आदेयं हेयं मध्यं च वा मम
इदं हेयम् उपादेयम् इदं सद् इदम् अप्य् असत् । इति चिन्ताभ्रमश् शान्तो निपुणं परमो मुने
न स्वर्गम् अभिवाञ्छामि द्वेष्मि वा न च रौरवम् । आत्मन्य् एव हि तिष्ठामि मन्दराद्रिर् इवाभ्रमः
कणशःकीर्णत्रिजगत्क्षीरसागरसन्ततिः । विश्रान्तश् चिरसम्भ्रान्तो निर्भ्रमो राममन्दरः
अवस्त्व् इदम् इदं वस्तु यस्येति कलनामलम् । हृदि तस्य कुसन्देहजालिका ज्वलिताधिकम्
इदम् इत्थं जगद् इति ज्ञातं येन मुनीश्वर । स यत्र याति कार्पण्यं जगतस् तन् न लभ्यते
विचित्राकुलकल्लोलाज् जडावृत्तिविवर्तितात् । त्वत्प्रसादेन भगवंस् तीर्णास् स्मो भवसागरात्
सम्पदाम् अवधिर् ज्ञातो दृष्टस् सीमान्त आपदाम् । सर्वसारेष्व् अदीनास् स्मः पूर्णास् स्मः परमेश्वराः
पराम् अभेद्याम् अपरैर् दलिताशामतङ्गजाम् । संसारसमरे सम्यग् धीरताम् आगतं मनः
परिगलितविकल्पताम् उपेतं प्रगलितवाञ्छम् अदीनसारसत्त्वम् । त्रिजगति जयति प्रसिद्धरूपं प्रमुदितम् अन्तर् अनुत्तरं मनो मे
केवलेनेन्द्रियैस् सार्धं वर्तमानार्थवर्तिना । असङ्गमेन मनसा यत् करोषि न तत् कृतम्