यो ऽसौ ब्रह्मादिशब्दार्थस् संविदं विद्धि केवलम् । स्वच्छम् आकाशम् अप्य् अस्यास् स्थूलं मेरुर् अणोर् इव
सा वेद्यम् अवगच्छन्ती याति चिन्नामयोग्यताम् । अप्य् अवेद्यवती नूनम् उन्मनान्तपदस्थिता
क्षणाद् भावितवेद्यत्वाद् अहन्ताम् अनुगच्छति । पुरुषत्वात् पुमान् स्वप्ने नववारणताम् इव
अस्या अहन्तां याताया देशताकालताखताः । सम्पद्यन्ते स्वयं शून्यरूपिण्यस् सख्य एव ताः
ताभिस् संवलिता साथ सत्ता जीवाभिधानका । भवति स्पन्दविज्ञाता पवनस्येव लेखिका
जीवशक्तिस् तथाभूता निश्चयैकविलासिनी । बुद्धिताम् अनुयाता सा भवत्य् अज्ञपदास्थिता
शब्दशक्त्या क्रियाशक्त्या ज्ञानशक्त्यानुगम्यते । प्रत्येकं प्रस्फुरत्य् अन्तर् अप्रदर्शितरूपया
मिलित्वैष गणः क्षिप्रं श्रुतिं समनुकल्पयन् । मनो भवति शून्यात्मबीजं सङ्कल्पशाखिनः
आतिवाहिकदेहोक्तिभाजनं तद् विदुर् बुधाः । अन्तस्स्थया ब्रह्मशक्त्या ज्ञरूपं स्वात्मनात्मदृक्
सम्पद्यमान एवास्मिंश् चेतसीमा हि शक्तयः । पश्चाद् इव सहैवास्य प्रोद्यन्त्य् अनुदिता अपि
वातसत्ता स्पन्दसत्ता स्पर्शसत्ता तथैव च । त्वक्सत्ता तैजसी सत्ता तथा सत्ता प्रकाशिनी
दृक्सत्ता जलसत्ता च स्वादसत्ता तथापि च । तथैव रससत्ता च गन्धसत्ता तथैव च
भूसत्ता देहसत्ता च पिण्डसत्ता च पीवरी । देशसत्ता कालसत्ता सर्वास् त्व् आकारवर्जिताः
एवं सत्तागणं चेतः क्रोडीकृत्य खरूपधृत् । स्फुरत्य् आश्रितपत्त्रादि बीजवज् जीवतां गतम्
एतत् पुर्यष्टकं विद्धि देहो ऽयं चातिवाहिकः । अपराबोधम् एतत् तत् स्फुरत्य् अंशविभागवत्
एतद् यद् अङ्गसम्पन्नं सम्पन्नं तन् न किञ्चन । न जातं न च सद्रूपं न चिदादि न चेतरत्
परे परं प्रस्फुरति केवलं केवलात्म सत् । जलपीठस्य जठरे जलद्रवविलासवत्
संवित्संवेदनैकात्म पृथग् एतद् अचेतितम् । सम्पद्यते परिज्ञातं सङ्कल्पनगरोपमम्
संवेदनपरिज्ञानाच् छिवताम् एव गच्छति । अजातम् एव वा यत् तत् कथं गच्छति वस्तुताम्
अथैतद् विन्दते स्वान्तं सङ्कल्पाद् अणुतां स्वतः । तन्मात्रसत्तास् तस्याणोर् एताः पश्यन्ति देहकम्
अणुस्थूलत्वम् आपन्नं तद् एवाशु प्रपश्यति । तस्य तन्मात्ररन्ध्राणि यथादेशं च पश्यति
ततः पुरुषरूपैकभावनात् पुरुषाकृतिम् । काकतालीयवद् दृष्ट्वा तुष्टं पुष्टं भवत्य् अलम्
जीव एतदवस्थो ऽथ स्थितं पश्यति देहकम् । असन्तम् एव गन्धर्वपुरं स्वप्नपुरं यथा
गन्धर्वनगराकारम् अपि स्वप्नपुरोपमम् । जगद् दुःखाय दुःखस्य कात्र युक्तिः परिक्षये
वासनावशतो दुःखं विद्यमाने च सा भवेत् । अविद्यमानं च जगन् मृगतृष्णाम्बुभङ्गवत्
अतः किं वास्यते केन कस्य वा वासना कुतः । कथं स्वप्ननरेणाङ्ग मृगतृष्णाम्बु पीयते
सस्रष्टरि तु साहन्ते समनोमननादिके । अविद्यमाने जगति यत् सत् तत् परिशिष्यते
यत्र नो वासना नैव वासकं न च वास्यता । केवलं केवलीभावस् संशान्तसकलभ्रमः
यस्य सत्यो ऽप्य् असत्यो वा शून्य एव हि यक्षकः । विलीनस् तस्य कैवल्यात् किम् अन्यद् अवशिष्यते
शून्य एव हि वेताल इवेत्थं चित्तवासना । उदितेयं जगन्नाम्नी तच्छान्तौ शान्तिर् अक्षता