रागद्वेषादिशब्दार्था नात्मन्य् अन्यतमाश् शिवे । सम्भवन्ति पृथग्रूपा वह्नौ हिमकणा इव
यद् यद् राजत्वदीनत्वसुखदुःखादिवेदनम् । आत्मीयं परकीयं च तत् तद् अर्चनम् आत्मनः
विद्धि संवित्तिम् एवार्चां वेत्त्य् आत्मात्मानम् एव च । घटाद्यात्मतया ब्रह्मन् स्वयम् आत्मतयैव वा
शिवं शान्तम् अनाभासम् एकं भासुरम् आततम् । जगत्प्रत्ययवत् सर्वम् आत्मरूपम् इदं स्थितम्
अहो नु चित्रम् आत्मैव घटाद्य् अन्यद् अवस्थितम् । जीवादिस् स्वस्थ एवान्तर् नूनं विस्मृतवान् इव
सर्वात्मकस्यानन्तस्य शिवस्यान्तः किलात्मनः । पूज्यपूजकपूजाख्यो विभ्रमः प्रोदितो वृथा
नियताकारशान्तत्वं न च सम्भवतीश्वरे । यतस् सङ्कल्प्यते ब्रह्मन् पूज्यपूजामयः क्रमः
पूज्यपूजाव्यवच्छिन्नो देवो ऽनित्यो ऽमलात्मनः । सर्वशक्तेर् अनन्तस्य नेश्वरत्वस्य भाजनम्
त्रिजगत्प्रसृताच्छाच्छसंविद्रूपस्य चात्मनः । नेश्वरत्वाद् ऋते ब्रह्मन् व्यपदेशो ऽपि युज्यते
देशकालपरिच्छिन्नो येषां स्यात् परमेश्वरः । अस्माकम् उपदेश्यास् ते न विपश्चिद् विपश्चितः
तदीयां दृष्टिम् उत्सृज्य तथेमाम् अवलम्ब्य च । समस् स्वस्थमनाश् शान्तो वीतरागो निरामयः
कार्योपहारैर् अभितो यथाप्राप्तैर् अखिन्नधीः । आत्मानम् अर्चयंस् तिष्ठ सुखदुःखशुभाशुभैः
अधिगतवति साधाव् एवम् एवाशु नूनं त्वयि तरलितजीवं जन्मदुःखादि किञ्चित् । न लगति परिशुद्धे सर्वतस् स्फाटिकाङ्गे नवसदन इवान्तर् निष्कलङ्के कलङ्कः
शिवः किम् उच्यते देव परं ब्रह्म किम् उच्यते । आत्मा किम् उच्यते वापि परमात्मा किम् उच्यते
तत् सत् किञ्चिन् नकिञ्चिच् च शून्यं विज्ञानम् एव च । इत्यादिभेदो भगवंस् त्रिलोकेश किम् उच्यते
अनाद्यन्तम् अनाभासं सत् किञ्चिद् इह विद्यते । इन्द्रियाणाम् अनाभासाद् यन् नकिञ्चिद् इव स्थितम्
यद् इन्द्रियाणां बुद्ध्यादियुक्तानाम् अप्य् अदृश्यताम् । गतं तत् कथम् ईशान वद केनावगम्यते
यो मुमुक्षुर् अविद्यांशः केवलं नाम सात्त्विकः । सात्त्विकैर् एव सो ऽविद्याभागैश् शास्त्रादिनामभिः
अविद्यां श्रेष्ठयाश्रेष्ठां क्षालयन्न् इह तिष्ठति । मलं मलेनापहरन् युक्तिज्ञो रजको यथा
काकतालीयवत् पश्चाद् अविद्याक्षय आगते । प्रपश्यत्य् आत्मनैवात्मा स्वभावस्यैष निश्चयः
यथा कथञ्चिद् अङ्गारं निघृष्य क्षालयञ् शिशुः । करनैर्मल्यम् आप्नोति कार्ष्ण्याङ्गारक्षये यथा
यथा कथञ्चिच् छास्त्राढ्यैर् भागैर् भागं विचारयन् । सात्त्विकैस् तामसं नाशाद् द्वयोर् आत्मोदयस् तथा
पश्यत्य् आत्मानम् आत्मैव विचारयति चात्मना । आत्मैवास्तीह नाविद्याविद्याविद्याक्षयं विदुः
यावत् किञ्चिद् इदं वस्तु नानेवात्मावगम्यते । क्रमा गुरूपदेशाद्या नात्मज्ञानस्य कारणम्
गुरुर् हीन्द्रियवृन्दात्मा ब्रह्म सर्वेन्द्रियक्षयात् । यद् वस्तु यत्क्षयप्राप्यं तत् तस्मिन् सति नाप्यते
अकारणा अपि प्राप्ता भृशं कारणतां द्विज । क्रमा गुरूपदेशाद्या आत्मज्ञानस्य सिद्धये
क्रमे गुरूपदेशानां प्रवृत्ते शिष्यबोधतः । अनिर्देश्यो ऽप्य् अदृश्यो ऽपि स्वयम् आत्मा प्रसीदति
शास्त्रार्थैर् बुध्यते नात्मा गुरोर् वाचा न चानघ । बुध्यते स्वयम् एवैष स्वबोधवशतस् स्वतः
गुरूपदेशशास्त्रार्थैर् विना चात्मा न बुध्यते । एतत्संयोगसत्तैव स्वात्मज्ञानप्रकाशिनी
गुरुशास्त्रार्थशिष्याणां चिरसंयोगसत्तया । अहनीव जनाचार आत्मज्ञानं प्रवर्तते