अन्तश्शीतलतां यातो यो भावेषु न मज्जति । व्यवहारी न सम्मूढस् स शान्त इति कथ्यते
आकाशसदृशी यस्य नित्यं स्वव्यवहारिणः । कलङ्कम् एति न मतिस् स शान्त इति कथ्यते
तपस्विषु बहुज्ञेषु याजकेषु नृपेषु च । बलवत्सु गुणाढ्येषु शमवान् एव राजते
शमसंसक्तमनसां महतां गुणशालिनाम् । उदेति निर्वृतिश् चित्ताज् ज्योत्स्नेव हिमरोचिषः
सीमान्तो गुणपूगानां पौरुषैकान्तभूषणम् । सङ्कटेष्व् अभयस्थानं शमश् श्रीमान् विराजते
शमम् अमृतम् अहार्यम् आर्यजुष्टं परम् अवलम्ब्य पदं परं प्रयाताः । रघुतनय यथा महानुभावाः क्रमम् अनुपालय सिद्धये तम् एव
शास्त्रावबोधामलया धिया परमपूतया । कर्तव्यः कारणज्ञेन विचारो नियतात्मना
विचारात् तीक्ष्णताम् एत्य धीः पश्यति परं पदम् । दीर्घसंसाररोगस्य विचारो हि महौषधम्
आपद्वनम् अनन्तेहापरिपल्लविताकृति । विचारक्रकचच्छिन्नं नैव भूयः प्ररोहति
मोहेषु बन्धुनाशेषु सङ्कटेषु भ्रमेषु च । सर्वेष्व् एव महाप्राज्ञ विचारो हि सतां गतिः
न विचारं विना कश्चिद् उपायो ऽस्ति विपच्छमे । विचाराद् अशुभं त्यक्त्वा शुभम् आयाति धीस् सताम्
बलं बुद्धिश् च तेजश् च प्रतिपत्तिः क्रियाफलम् । फलन्त्य् एतानि सर्वाणि विचारेणैव धीमतः
युक्तायुक्तमहादीपम् अभिवाञ्छितसाधकम् । स्फारं विचारम् आश्रित्य संसारजलधिं तरेत्
आलूनहृदयाम्भोजं महामोहमतङ्गजम् । विदारयति शुद्धात्मा विचारोदारकेसरी
मूढाः कालवशेनेह यद् गताः परमं पदम् । तद् विचारप्रदीपस्य विजृम्भितम् अनुत्तमम्
राज्यानि सम्पदस् स्फारो भोगो मोक्षश् च शाश्वतः । विचारकल्पवृक्षस्य फलान्य् एतानि राघव
या विवेकविलासिन्यो मतयो महताम् इह । न ता विपदि मज्जन्ति तुम्बकानीव वारिणि
विचारोदयहारिण्या धिया व्यवहरन्ति ये । फलानाम् अत्युदाराणां भाजनं हि भवन्ति ते
मूर्खहृत्काननस्थानाम् आशाप्रसररोधिनाम् । अविचारकरञ्जानां मञ्जर्यो दुःखरीतयः
कज्जलक्षोदमलिना मदिरामोदधर्मिणी । अविचारमयी निद्रा यातु ते राघव क्षयम्
महापद्य् अपि दीर्घेषु सद्विचारपरो नरः । न निमज्जति मोहेषु तेजोराशिस् तमस्स्व् इव
मानसे सरसि स्वच्छे विचारकमलोत्करः । नूनं विकसितो यस्य हिमवान् इव भाति सः
विचारविकला यस्य मतिर् मान्द्यम् उपेयुषः । तस्योदेत्य् अशनिश् चन्द्रान् मुधा यक्षश् शिशोर् इव
दुःखषण्डकवल्मीकं विपन्नवलतामधुः । राम दूरे परित्याज्यो निर्विवेको नराधमः
ये केचन दुरारम्भा दुराचारा दुराधयः । अविचारेण ते भान्ति वेतालास् तमसा यथा
अविचारिणम् एकान्तजरद्द्रुमसधर्मिणम् । अक्षमं साधुकार्येषु दूरे कुरु रघूद्वह
विविक्तं हि मनो जन्तोर् आशावैवश्यवर्जितम् । परां निर्वृतिम् अभ्येति पूर्णश् चन्द्र इवात्मनि
विवेकितोदिता देहं सर्वं शीतलयत्य् अलम् । अलङ्करोति चात्यन्तं ज्योत्स्नेव भुवनम् नवा
परमार्थपताकाया धियो धवलचामरम् । विचारो राजते जन्तो रजन्याम् इव चन्द्रमाः
विचारचारवो भावा भासयन्तो दिशो दश । भान्ति भास्करवद् भग्नभूयोभवभयामयाः