चिता सञ्चेत्यते देहो न तु सञ्चाल्यते क्वचित् । प्रभुर् द्रष्टैव भवति कर्ता भवति कर्मकृत्
प्राणेनेदं देहगेहं परिस्फुरति यन्त्रवत् । प्राणहीनं परिस्पन्दं त्यक्त्वा तिष्ठति मूकवत्
चालनी पावनी शक्तिश् शक्तिस् संवेदनी चितेः । सामूर्ता खाद् अपि स्वच्छा स्वसत्तैवात्र कारणम्
विनश्यतः प्राणदेहौ वियोगात्मक एव च । चिदात्मा खाद् अपि स्वच्छो न विनश्यति किं भ्रमैः
मनःप्राणमये देहे चित्तत्त्वं परिराजते । मकुरे चामलाभासे प्रतिबिम्बं प्रवर्तते
सद् अप्य् अग्रगतं वस्तु प्रतिबिम्बक्रियां प्रति । यथा नास्ति मलोपेते मकुरे मुनिनायक
तथा नास्ति गतप्राणे विद्यमाने ऽपि देहके । सर्वगापि चिद् अन्यूना बोधस्पन्दादिकं प्रति
बोधात् कलङ्कविकला चिद् एव परमा शिवम् । विदुर् देवं तदभ्यासं सर्वसत्तार्थदं तथा
स हरिस् स शिवस् सो ऽजस् स ब्रह्मा स सुरेश्वरः । अनिलानलचन्द्रार्कवपुस् स परमेश्वरः
स एव सर्वगात्मात्मा चित् संविच् चेतनस् स्मृतः । देवेशो देहभृद् धाता देवदेवो दिवस्पतिः
महाचितस् समुल्लासात् समुद्यन्तीव केचन । ये नाम ते जगत्य् एते ब्रह्मविष्णुहरादयः । कणास् तप्तायस इव वारिधेर् इव बिन्दवः
तेष्व् ईषद्भ्रमभूतेषु जातेष्व् इव परात् पदात् । स्थितेषु भ्रमबीजेषु कल्पनाजालकर्तृषु
सहस्रशतशाखेयम् अविद्योदेति पीवरी । वेदवेदार्थदेवादिजीवजालजटावती
ततस् त्व् अस्या अनन्तायाः प्रसृतायाः पुनः पुनः । सम्पन्नदेशकालायाः क्षमस् स्याद् वर्णनासु कः
ब्रह्मविष्णुहरादीनां मतो यः परमः पिता । मूलबीजं महादेवः पल्लवानाम् इव द्रुमः
स ब्रह्मतत्त्वाद्यभिधस् सर्वसंवेदनैककृत् । सर्वसत्ताप्रदो भास्वान् वन्द्यो ऽभ्यर्च्यश् च तद्विदाम्
प्रत्यक्षवस्तुविषयस् सर्वत्रैव सदोदितः । संवेदनात्मकतया गतया सर्वगोचरम्
न तस्याह्वानमन्त्रादि किञ्चिद् एवोपयुज्यते । नित्याहूतस् स सर्वस्थो लभ्यते सर्वतस् स्वचित्
यां यां वस्तुदशां यासि तत एव मुने शिवम् । स्वरूपं समवाप्नोषि रूपालोकमनोदृशा
आद्यं पूज्यं नमस्कार्यं स्तुत्यम् अर्घ्यं सुरेश्वरम् । एनं तं विद्धि वेद्यानां सीमान्तं महताम् अपि
एवम् आत्मानम् आलोक्य जराशोकभयापहम् । सम्भृष्टबीजवज् जन्तुर् न भूयः परिरोहति
सकलजन्तुषु जन्तुपदप्रदं विदितम् आद्यम् उपास्य यतव्रत । त्वम् अजम् आत्ममयं परमं पदं भवसि किं परिमज्जसि दृष्टिषु
ततं चिद्रूपम् एवैकं सर्वसत्तान्तरस्थितम् । स्वानुभूतिमयं शुद्धं देवं रुद्रेश्वरा विदुः
बीजं समस्तबीजानां सारं संसारसंसृतेः । कर्मणां परमं कर्म चिद्धातुं विद्धि निर्मलम्
कारणं कारणौघानाम् अकारणम् अनाबिलम् । भावनं भावनांशानाम् अभाव्यम् अभवात्मकं
चेतनं चेतनौघानां चेतनात्मनि चेतितम् । अचेत्यचेतनं चेत्यं परमं भूरिभासनम्
आलोकालोकम् अमलम् अनालोक्यम् अलोकजम् । अबीजं जीवबीजौघं चिद्घनं विमलं विदुः
असत्यं सन्मयं शान्तं सत्यासत्यविवर्जितम् । महासत्तादिसन्तानं चिन्मात्रं विद्धि नेतरत्
स्वयं भवति रागात्मा रञ्जको रञ्जनं रजः । स्वयम् आकाशम् अप्य् आशु कुड्यं भवति मण्डितम्
अस्मिंश् चित्तेजसि स्फारे जगन्मरुमरीचयः । स्फुरिताः प्रस्फुरिष्यन्ति प्रस्फुरन्ति च कोटिशः