एषा दृक् चेत्यगलनाद् अनामार्थपदं गता । ब्रह्मात्मत्वादिशब्दार्थाद् अतीतोदेति केवलम्
स्थैर्येण कालतस् स्वाच्छ्यान् निष्कलङ्कपदात्मना । तुर्यातीतादिनामत्वाद् अपि याति परं पदम्
सा परात् परमा काष्ठा प्रधानं शिवभावतः । नित्यैका निरवच्छेद्या तृतीया पावनी स्थितिः
चिरम् अस्यां प्रतिष्ठायां सर्वाशाध्वानदूरगा । सा ममाप्य् अङ्ग वचसां न समायाति गोचरम्
त्रिमार्गकलनातीतम् इति ते कथितं मुने । तिष्ठैतस्मिन् पदे नित्यम् इति देवस् सनातनः
एतन्मयम् इदं विश्वं मुने तन्मयवेदनात् । सत्यसंवेदनान् नेदं न च नेदं मुनीश्वर
नेदं प्रवर्तते किञ्चिन् नेदं किञ्चित् निवर्तते । शान्तं समसमाभासम् अखम् एव खकोशवत्
अद्वैतैक्याद् असङ्क्षोभाद् घनाघनतया तथा । अविकारादिमत्त्वाच् च नित्यानित्यतया चिरम्
चिद्घनात्मतया शैलकोशानां जगताम् अपि । मनाग् अपि न भेदो ऽस्ति सताम् अप्य् असताम् इव
समस्तं सच् छिवं शान्तम् अतीतं वाग्विलासतः । ॐ इत्य् अस्य च तन्मात्रात् तुर्यांशात् परम् ॐ इति
इत्य् उक्तवान् अमलदृक् परिणामतो ऽस्मिन् स्फारे पदे समुपशान्तरवाभिरामः । तूष्णीम् अतिष्ठद् अमुना मुनिना च सार्धं संशान्तवृत्तिर् अथ तत्र मुहूर्तम् ईशः
ततो मुहूर्तेन हरो गौरीकमलिनीसरः । मद्विकासोन्मुखस् स्वैरं विकासं बहिर् आददे
दृक्त्रयं दर्शयाम् आस मुखात् कालवशोदितम् । रोदस्समुद्गकाद् अर्करत्नराशिम् इवोदितम्
अकालद्वादशादित्यदिनतेजस् स संहरन् । निशाम् अनाशयंश् चेषद् ईशो माम् आह मानितम्
मुने मननम् आहूय स्वसत्तैवाशु मीयताम् । त्वम् अर्थम् आहराहार्यं पवनस् स्पन्दताम् इव
द्रष्टव्यम् इह यत् किञ्चित् तद् दृष्टं किं शमभ्रमैः । न हि हेयम् उपादेयं वेह पश्यामि तद्विदः
शान्त्यशान्तिमयान् एतान् विकल्पान् गलितान् असि । विबुद्धवान् यथास्थित्या त्वं त्वम् एव भवात्मदृक्
इमां दृश्यदशाम् आशु बालबोधाय वा पुनः । समाश्रित्य मदुक्तं त्वं शृणु तूष्णींस्थितेन किम्
इत्य् उक्त्वा बाह्यबोधस्थं माम् अवेक्ष्य त्रिशूलधृत् । कुर्वन् प्राहरद् अज्योत्स्नासरसीन्दुं सितोत्पलम्
औदासीन्येन देहानां चित् स्वस्पन्देषु कारणम् । तदात्मनाम् अतत्त्वानां शून्यं खम् इव भूरुहाम्
चिता सञ्चेत्यते देहो न तु सञ्चाल्यते क्वचित् । प्रभुर् द्रष्टैव भवति कर्ता भवति कर्मकृत्
प्राणेनेदं देहगेहं परिस्फुरति यन्त्रवत् । प्राणहीनं परिस्पन्दं त्यक्त्वा तिष्ठति मूकवत्
चालनी पावनी शक्तिश् शक्तिस् संवेदनी चितेः । सामूर्ता खाद् अपि स्वच्छा स्वसत्तैवात्र कारणम्
विनश्यतः प्राणदेहौ वियोगात्मक एव च । चिदात्मा खाद् अपि स्वच्छो न विनश्यति किं भ्रमैः
मनःप्राणमये देहे चित्तत्त्वं परिराजते । मकुरे चामलाभासे प्रतिबिम्बं प्रवर्तते
सद् अप्य् अग्रगतं वस्तु प्रतिबिम्बक्रियां प्रति । यथा नास्ति मलोपेते मकुरे मुनिनायक
तथा नास्ति गतप्राणे विद्यमाने ऽपि देहके । सर्वगापि चिद् अन्यूना बोधस्पन्दादिकं प्रति
बोधात् कलङ्कविकला चिद् एव परमा शिवम् । विदुर् देवं तदभ्यासं सर्वसत्तार्थदं तथा
स हरिस् स शिवस् सो ऽजस् स ब्रह्मा स सुरेश्वरः । अनिलानलचन्द्रार्कवपुस् स परमेश्वरः
स एव सर्वगात्मात्मा चित् संविच् चेतनस् स्मृतः । देवेशो देहभृद् धाता देवदेवो दिवस्पतिः