आतिवाहिकदेहा चिज् जीवतां समुपागता । भावनात् पञ्चकीभूता द्रव्यम् अस्मीति वेत्त्य् अलम्
तद् द्रव्यं प्राणिना भुक्तम् आशु गच्छति वीर्यताम् । ततो ऽहं प्राणवाञ् जातो वेत्तीत्य् अनुभवात्मकम्
अहन्तादिक्रमेणाशु पञ्चकानुभवक्रमात् । स्थावरं जङ्गमं यद् यद् वेत्ति तत् तद् भवत्य् अलम्
काकतालीययोगेन दृढाभ्यासक्षयेण च । वासनान्तरसंश्लेषात् पूर्वम् आकारम् उज्झति
द्वित्वस्वसंविदा द्वित्वम् एकस्यैव प्रवर्तते । पुंसो वेतालसम्पर्काद् वेताल इव भासुरः
अद्वित्ववेदनाद् द्वित्वम् आत्मनो विनिवर्तते । न करोमीति सङ्कल्पात् पुरुषस्येव कर्तृता
परमार्थतया द्वित्वं न किलात्मनि विद्यते । अविकारादिमत्त्वेन सर्वगत्वेन सर्वदा
यत् स्वसङ्कल्परचितम् असङ्कल्पक्षयं हि तत् । यथा मुने मनोराज्यं गन्धर्वनगरं यथा
सङ्कल्परचनं क्लेशो न सङ्कल्पविनाशनम् । सङ्कल्पयत्नो गन्धर्वपुर्यास् सृष्टौ न तु क्षये
पुष्टसङ्कल्पमात्रेण यद् इदं दुःखम् आगतम् । तद् असङ्कल्पमात्रेण क्षयि कात्र कदर्थना
यत् किञ्चिद् अपि सङ्कल्प्य नरो दुःखे निमज्जति । न किञ्चिद् अपि सङ्कल्प्य सुखम् अक्षयम् अश्नुते
सङ्कल्पव्यालनिर्मुक्तं स्थितं चेत् तव चेतनम् । तदानन्दवनोद्याने त्वम् उच्चैः परिराजसे
स्वविवेकानिलैः कृत्वा सङ्कल्पजलदक्षयम् । परां निर्मलताम् एहि शरदीव नभोऽन्तरम्
सङ्कल्पसरितं मत्तां मतियन्त्रेण शोषयन् । तत्रोह्यमानम् आत्मानं समाश्वास्य भवामनाः
सङ्कल्पानिलनिर्धूतं भ्रान्तं पर्णतृणांशवत् । भूताकाशे त्वम् आत्मानम् अवलम्ब्यावलोकय
स्वसङ्कल्पककालुष्यं विनिवार्यात्मनात्मनः । परं प्रसादम् आसाद्य परमानन्दवान् भव
सर्वशक्तितयेहात्मा यद् यथा भावयत्य् अलम् । तत् तथा पश्यति तदा स्वसङ्कल्पविजृम्भितम्
सङ्कल्पमात्रम् एवेदं जगन् मिथ्या समुत्थितम् । असङ्कल्पनमात्रेण ब्रह्मन् क्वापि विलीयते
सङ्कल्पवातवलितं जन्मज्वालाकदम्बकम् । असङ्कल्पानिलस्पर्शाद् दीपवत् परिशाम्यति
तृष्णाकरञ्जलतिकाम् इमां रूढिम् उपागताम् । सङ्कल्पमूलोद्धरणात् परिशोषवतीं कुरु
प्रतिभाससमुत्थानं प्रतिभासपरिक्षयम् । यथा गन्धर्वनगरं तथा संसृतिविभ्रमः
प्राकृतो ऽस्मीति विस्मृत्या तावच् छोचति भूमिपः । भूमिपो ऽस्मीति सञ्जाता यावन् नास्य हृदि स्मृतिः
नश्यते जातया ब्रह्मन् प्राक्स्मृतिर् वर्तमानया । शरदेवोपगतया प्रावृड् जाड्यविकारिणी
घनप्रवाहा यैव स्याच् चित्तेहा सैव वर्धते । य एवोच्चैस् स्वरस् तन्त्र्यास् स एवाक्रामति श्रुतिम्
अहम् एको ऽहम् आत्मा त्व् इत्य् एकां भावय भावनाम् । तया भावनया युक्तस् स एव त्वं भवस्य् अलम्
एवं ह्य् असम्भवद् इदं त्व् अविभागभास्वद् ब्रह्मत्वम् उत्तमपदं परम् एव देवः । पूजांशपूजनसुपूजकपूज्यरूपं किञ्चिन् नकिञ्चिद् इव चित्तपनैकमूर्तिः
इत्थं स्थितम् इदं विश्वं सदसद् देवरूपि च । द्वैतैक्यपदनिर्मुक्तं मुक्तद्वैतैक्यम् अप्य् उत
चितेः कलङ्कवद् रूपम् इति संसारितां गतम् । अकलङ्कम् असंसारि तच् चाभिन्नं द्वयात्मकम्
इयम् अस्मीति सम्प्राप्तकलङ्का चिन् निबध्यते । एताम् एव कलां बुद्ध्वा स्वत्वाभिन्नां विमुच्यते
चिद् अर्थाकारताभावाद् द्वित्वात् सत्त्वं समुज्झती । सुखदुःखादितां धत्ते नसत्यां सद् इति क्षणात्