मनः प्रशान्तम् अत्यच्छं विश्रान्तं गतविभ्रमम् । अनीहं विगताभीष्टं नाभिवाञ्छति नोज्झति
मोक्षद्वारे द्वारपालान् इमाञ् शृणु यथाक्रमम् । येषाम् एकतमासक्त्या मोक्षद्वारे प्रविश्यते
दुःखदोषदशा दीर्घा संसारमरुमण्डली । जन्तोश् शीतलताम् एति शीतलेन शमाम्बुना
शमेनासाद्यते श्रेयश् शमो हि परमं पदम् । शमश् शिवं शमश् शान्तिश् शमो भ्रान्तिनिवारणम्
पुंसः प्रशमतृप्तस्य शीतलाच्छतरात्मनः । शमतोषितचित्तस्य शत्रुर् अप्य् एति मित्रताम्
शमचन्द्रमसा येषाम् आशयस् समलङ्कृतः । क्षीराब्धीनाम् इवोदेति तेषां परमशुद्धता
हृत्कुशेशयकोशेषु येषां शमकुशेशयम् । सतां विकसितं ते हि द्विहृत्पद्मास् समा हरेः
शमश्रीश् शोभते येषां मुखेन्दाव् अकलङ्किते । ते ऽमी कुलेन्दवो वन्द्यास् सौन्दर्यविजितेन्दवः
त्रैलोक्योदरवर्तिन्यो नानन्दाय तथा श्रियः । साम्राज्यसम्पत्प्रतिमा यथा शमविभूतयः
यानि दुःखानि यास् तृष्णा दुस्सहा ये दुराधयः । तत् सर्वं शान्तचेतस्सु तमो ऽर्केष्व् इव नश्यति
मनो हि सर्वभूतानां प्रसादम् अनुगच्छति । न तथेन्दौ यथा शान्ते जने जनितकौतुकम्
शमशालिनि सौहार्दवति सर्वेषु जन्तुषु । सुजने परमं तत्त्वं स्वयम् एव प्रसीदति
मातरीव परं यान्ति विषमाणि मृदूनि च । विश्वासम् इह भूतानि सर्वाणि शमशालिनि
न रसायनपानेन न लक्ष्म्यालिङ्गनेन च । तथा सुखम् अवाप्नोति शमेनान्तर् यथा जनः
सर्वाधिव्याधिवलितं क्रान्तं तृष्णावरत्रया । मनश् शमामृतासेकैस् समाश्वासय राघव
यत् करोषि यद् अश्नासि शमशीतलया धिया । तत् ते ऽतिस्वदते स्वादु नेतरत् तात मानसे
शमामृतरसस्नातं मनो याम् एति निर्वृतिम् । छिन्नान्य् अपि तयाङ्गानि मन्ये रोहन्ति राघव
न पिशाचा न रक्षांसि न दैत्या न च शत्रवः । न च व्याघ्रभुजङ्गाद्या द्विषन्ति शमशालिनम्
सुसन्नद्धसमस्ताङ्गं प्रशमामृतवर्मणा । वेधयन्ति न दुःखानि शरा वज्रशिलाम् इव
न तथा राजते राजामात्यान्तःपुरसंस्थितः । समया स्वस्थया वृत्त्या यथोपशमशोभितः
प्राणात् प्रियतरं दृष्ट्वा तुष्टिम् एति न तां जनः । याम् आयाति जनं शान्तम् अवलोक्य समाशयम्
समया शमशालिन्या वृत्त्या यस् साधु वर्तते । अभिनन्दितया लोके जीवतीह स नेतरः
अनुद्धतमनाश् शान्तस् साधु कर्म करोति यत् । तत् सर्वम् अभिनन्दन्ति तस्येमा भूतजातयः
श्रुत्वा स्पृष्ट्वा च दृष्ट्वा च भुक्त्वा घ्रात्वा शुभाशुभम् । न हृष्यति ग्लायति यस् स शान्त इति कथ्यते
यस् समस् सर्वभावेषु नाभिवाञ्छति नोज्झति । जित्वेन्द्रियाणि यत्नेन स शान्त इति कथ्यते
तुषारकरबिम्बाच्छं मनो यस्य निराकुलम् । मरणोत्सवयुद्धेषु स शान्त इति कथ्यते
स्थितो ऽपि न स्थित इव न हृष्यति न कुप्यति । यस् सुषुप्तमनास् स्वस्थस् स शान्त इति कथ्यते
अमृतस्यन्दसुभगा यस्य सर्वजनं प्रति । दृष्टिः प्रसरति प्रीता स शान्त इति कथ्यते
स्पष्टावदातया बुद्ध्या यथैवान्तस् तथा बहिः । दृश्यन्ते यस्य कार्याणि स शान्त इति कथ्यते
अप्य् आपत्सु दुरन्तासु कल्पान्तेषु दहत्स्व् अपि । तुच्छेहं न मनो यस्य स शान्त इति कथ्यते