चिद्व्योमैव किलास्तीह पारावारविवर्जितम् । सर्वत्रासम्भवच्चेत्यं यत् कल्पान्तेषु शिष्यते
तद् यत् स्वयं प्रकचति तस्य स्वकचनस्य तु । स्वयं संविदितं नाम तेनेदं जगद् इत्य् अलम्
इत्य् एवं स्वप्नपुरवज् जगद् भाति चिदात्मकम् । एवं चिद्व्योममात्रात्म जगद् अच्छं न भित्तिमत्
अत्यन्तासम्भवच्चेत्यदृष्टि चिद्व्योममात्रकम् । चित्त्वात् कचति सर्गादौ यत् तज् जगद् इति स्मृतम्
तस्मात् स्वप्नपुराकारं यद् इदं भासते जगत् । तत्र चिद्व्योममात्रात्मन्य् अन्यता नाम का कुतः
चिन्मात्रम् एव गिरयश् चिन्मात्रं जगदम्बरम् । चिन्मात्रम् आत्मा जीवश् च चिन्मात्रं भूतसन्ततिः
चिद्व्योममात्राद् इतरत् सर्गादौ सर्गवेदने । भिन्नं स्वप्नपुरे चाङ्ग किं सम्भवति कथ्यताम्
आकाशं परमाकाशं ब्रह्माकाशं जगच् चितिः । इति पर्यायनामानि तरुपादपवृक्षवत्
एतच् च स्वप्नसङ्कल्पमायादिष्व् अनुभूयते । तदा किल चिदाकाशम् एव भाति जगत्तया
यथैतत् संविदाकाशं स्वप्ने भाति जगद्वपुः । तथेदं जाग्रदाख्ये ऽपि स्वप्ने भाति तद् एव नः
यथा स्वप्नपुरे चित्खं वर्जयित्वेतरत् क्वचित् । न किञ्चित् सम्भवत्य् अङ्ग जगत्य् एवम् इहादितः
यतो न सम्भवत्य् अन्यच् चेदं किञ्चित् ततो ऽखिलम् । चित्त्वं सचेत्यम् अप्य् एतद् अचेत्यं सज् जगत् स्थितम्
यथा चिद्व्योममात्रात्म स्वप्ने घटपटादिकम् । सर्गादाव् एव सर्गो ऽयं तथा चिद्व्योममात्रकम्
शुद्धसंवित्तिमात्रत्वाद् ऋते ऽन्यत् स्वप्नपत्तने । यथा न विद्यते किञ्चित् तथास्मिन् भुवनत्रये
याः काश्चन दृशो ये ये भावाभावाः किलागमाः । सदेशकालचित्तास् तत् सर्वं चिद्व्योममात्रकम्
स एष देवः कथितो यः परः परमार्थतः । यस् त्वं यो ऽहम् अशेषं वा जगद् एव च यो ऽखिलम्
सर्वस्य भूतजातस्य जगतो ऽन्यस्य ते मम । देहो हि चेतनाकाशं परमात्मैव नेतरत्
सङ्कल्पने स्वप्नपुरे शरीरं चिद्व्योमतो ऽन्यन् न यथास्ति किञ्चित् । तथेह सर्गे प्रथमैकसर्गान् मुने प्रभृत्य् अस्ति न रूपम् अन्यत्
एवं सर्वम् इदं विश्वं परमात्मैव केवलम् । ब्रह्मैव परमाकाश एष देवः परस् स्मृतः
तद् एतत्पूजनं श्रेयस् तस्मात् सर्वम् अवाप्यते । स देवस् सर्वगस् सर्वस् सर्वं तस्मिन् प्रतिष्ठितम्
अकृत्रिमम् अनाद्यन्तम् अद्वितीयम् अखण्डितम् । अबहिस्साधनासाध्यं सुखं तस्माद् अवाप्यते
प्रबुद्धस् त्वं मुनिश्रेष्ठ तेनेदं तव वर्ण्यते । नासि देवार्चने योग्यः पुष्पधूपमये महान्
अव्युत्पन्नधियो ये हि बालाः पेलवचेतसः । कृत्रिमार्चामयं तेषां देवार्चनम् उदाहृतम्
गन्धाक्षतैश् च दीपैश् च पुष्पाद्यैः पूजयन्ति हि । मिथ्यैव कल्पितैर् देवम् आकारे कल्पितात्मकम्
स्वसङ्कल्पकृतैः कृत्वा क्रमैर् अर्चनम् आदृताः । बालास् सन्तापम् आयान्ति पुष्पधूपलवार्चनैः
स्वसङ्कल्पकृतैर् अर्थैः कृत्वा देवार्चनं मुधा । यतः कुतश्चिन् मिथ्यात्म फलम् अत्रार्पयन्ति ते
पुष्पधूपार्चनं ब्रह्मन् कल्पितं बालबुद्धिषु । यत् स्याद् भवादृशे ऽयोग्यम् अर्चनं तद् वदाम्य् अहम्
अस्मदादिस् तु नो कश्चिद् देवो मतिमतां वर । देवस् त्रिभुवनाधारः परमात्मैव नेतरः
शिवस् सर्वपदातीतस् सर्वसङ्कल्पनातिगः । सर्वसङ्कल्पवलितो न सर्वी न च सार्विकः
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नस् सर्वारम्भप्रकारकृत् । चिन्मात्रमूर्तिर् अमलो देव इत्य् उच्यते मुने