कच्चित् कमलकल्हारकुमुदानयनक्षमाः । तवान्तेवासिनो ब्रह्मन् नीरुजस् त्वदनुव्रताः
बलिभागभुजां कच्चिद् भगवन् भवदाश्रमे । कुशलं मुग्धमुग्धानां मृगाणां मत्प्रियादृशाम्
कच्चिन् मन्दारकुसुमान्य् एते मन्दारपादपाः । तवास्मदादिपूजार्थं सम्प्रयच्छन्ति सून्नताः
कच्चिन् मन्दाकिनी पुण्यं तव स्नानोपयोगिकम् । एकया वाहलतया ददात्य् उत्पलपङ्कजम्
असमञ्जसचेष्टासु नित्यं चेष्टासु मे ऽनघ । अपि मद्गणलीलासु मुनिनाथ न खिद्यसे
तिष्ठन्तम् इह शैलेन्द्रे विपिनारण्यवासिनः । अपि नोद्वेजयन्ति त्वां धनेशानुचरा मुने
दुर्वृत्तघनयक्षौघे विप्र लोलनिशाचरे । वसतो ऽस्मिन् गिरेः कुक्षाव् अप्य् अनुद्वेगितास्ति ते
एवंवादिनि देवेशे सर्वलोकैककारणे । गिरानुनयशालिन्या मयोक्तं रघुनन्दन
त्र्यक्षानुस्मृतिकल्याणवताम् इह महेश्वर । न किञ्चिद् अपि दुष्प्रापं न च काश्चन भीतयः
त्वदनुस्मरणानन्दपरिपूर्णितचेतसः । न ते सन्ति जगत्कोशे प्रणतिं ये न बिभ्रति
ते देशास् ते जनपदास् ता दिशस् ते च पर्वताः । त्वदनुस्मरणैकान्तधियो यत्र नरास् स्थिताः
फलं भूतस्य पुण्यस्य वर्तमानस्य सेचनम् । तरोर् इवैष्यतो बीजं त्वदनुस्मरणं प्रभो
भूतं भव्यं भविष्यच् च सफलं येन नाम तत् । कालत्रितयकल्याणं त्वदनुस्मरणं प्रभो
परमं मनसो मित्रं सर्वापत्प्रसरापहम् । सर्वसम्पल्लतासेकस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
महामहिम्नां महतां महितानां च कर्मणाम् । कारणं कारणानां वै त्वदनुस्मरणं प्रभो
विवेकपयसाम् अब्धिः पुण्यरत्नाकरः परः । अज्ञानतिमिरार्कौघस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
ज्ञानामृतौघकलशो धृतिज्योत्स्नानिशाकरः । अपवर्गपुरद्वारं त्वदनुस्मरणं प्रभो
तृष्णालतायाः परशुर् धैर्याम्भोधरपर्वतः । दैन्यदुर्वनदावाग्निस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
जयत्य् आभासिताशेषचित्तसंसारमण्डपः । अपूर्वः परमो दीपस् त्वदनुस्मरणं प्रभो
त्वदनुस्मरणोदारचिन्तामणिमता मया । सर्वासाम् आपदां मूर्ध्नि दत्तं भूतपते पदम्
सकलदुःखभयापहर प्रभो क्षणम् अपीह मयासि न चेतसा । वरद वीर महेश्वर विस्मृतस् सुखम् अतो निवसामि भवान् इव
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
इत्य् उक्तवन्तम् अत्रासौ गौरी भगवती गिरम् । माम् उवाच जगन्माता मातेव तनयं प्रियम्
भगवन् भवता ब्रूहि भूरिसौभाग्यभागिनी । पतिव्रतानां प्रथमा क्व कृतारुन्धती प्रिया
उत्तिष्ठानय ताम् अस्माद् आश्रमान् मच्छ्रमापहात् । तया सह कथाश् चित्राः करोम्य् एकवयस्यया
इत्य् उक्ते तत्र पार्वत्या मया सा गृहिणी स्वयम् । गत्वोद्देशं तम् एवाशु समानीता समाशया
अरुन्धत्या समं कृत्वा ललनाचारम् अक्षतम् । स्वकार्यैकपरा गौरी बभूव परिनिर्वृता
अहम् अस्मिन् क्षणे बुद्ध्या राम चिन्तितवान् इदम् । अव्यग्रो मत्प्रसन्नश् च लब्धो ऽयं भगवान् मया
कम् एनं परमेशानं सर्वज्ञानमहार्णवम् । परिपृच्छामि सन्देहम् इन्दुभूषितशेखरम्
इति सञ्चिन्त्य स गुरुर् इदं पृष्टो मयानघ । शृणु वक्ष्यामि ते सर्वं यद् उक्तं चन्द्रमौलिना