इमम् आलोकम् आसाद्य मोक्षोपायमयं जनः । अन्धताम् एति न पुनः कश्चिन् मोहतमस्य् अपि
तावन् नयति सङ्कोचं तृष्णाश्यामा नराम्बुजम् । यावद् विवेकसूर्यस्य नोदिता विमला प्रभा
संसारदुःखमोक्षार्थं मादृशैस् सह बन्धुभिः । स्वरूपम् आत्मनो ज्ञात्वा गुरुशास्त्रप्रमाणतः
जीवन्मुक्ताश् चरन्तीह यथा हरिहरादयः । यथा ब्रह्मर्षयश् चान्ये तथा विहर राघव
अनन्तानीह दुःखानि सुखं क्षणलवोपमम् । नातस् सुखेषु बध्नीयाद् दृष्टिं दुःखानुबन्धिषु
यद् अनन्तम् अनायासं तत् पदं सारसिद्धये । साधनीयं प्रयत्नेन पुरुषेण विजानता
त एव पुरुषार्थस्य भाजनं पुरुषोत्तमाः । अनुत्तमपदालम्बि मनो येषां गतज्वरम्
सम्भोगाशनमात्रेषु राज्यादिषु सुखेषु ये । सन्तुष्टा दुष्टमनसो विद्धि तान् अन्धडुण्डुभान्
ये शठेषु दुरन्तेषु दुष्कृतारम्भशालिषु । द्विषत्सु मित्ररूपेषु भक्ता वै भोगभोगिषु
ते यान्ति दुर्गमाद् दुर्गं दुःखाद् दुःखं भयाद् भयम् । नरकान् नरकं मूढा मोहमन्थरबुद्धयः
परस्परविनाशोत्के श्रेयस्यौ न कदाचन । सुखदुःखदशे राम तडित्प्रसरभङ्गुरे
ये विरक्ता महात्मानस् सुविविक्ता भवादृशः । पुरुषान् विद्धि तान् वन्द्यान् भोगमोक्षैकभागिनः
विवेकं परम् आश्रित्य वैराग्याभ्यासयोगतः । संसारसरितं घोराम् इमाम् आपदम् उत्तरेत्
न स्वप्तव्यं तु संसारमायास्व् इह विजानता । विषमूर्छनसम्मोहदायिनीषु विवेकिना
संसारम् इमम् आसाद्य यस् तिष्ठत्य् अवहेलया । ज्वलितस्य गृहस्योच्चैश् शेते तार्णस्य सो ऽन्तरे
यत् प्राप्य न निवर्तन्ते यद् आसाद्य न शोच्यते । तत् पदं शेमुषीलभ्यम् अस्त्य् एवात्र न संशयः
नास्ति चेत् तद् विचारेण दोषः को भवतां भवेत् । अस्ति चेत् तत् समुत्तीर्णा भविष्यथ भवार्णवात्
प्रवृत्तिः पुरुषस्येह मोक्षोपायविचारणे । यदा भवत्य् आशु तदा मोक्षभागी स उच्यते
अनपायि निराशङ्कं स्वास्थ्यं विगतविभ्रमम् । न विना केवलीभावं विद्यते भुवनत्रये
तत्प्राप्ताव् उत्तमप्राप्तौ न क्लेश उपयुज्यते । न मित्राण्य् उपकुर्वन्ति न धनानि न बन्धवः
न हस्तपादचलनं न देशान्तरसङ्गमः । क्लेशातिशयसाध्यो वा न तीर्थायतनाश्रयः
पुरुषार्थैकसाध्येन वासनैकार्थकर्मणा । केवलं तन् मनोमात्रजयेनासाद्यते पदम्
विवेकमात्रसाध्यं तद्विचारैकान्तनिश्चयम् । त्यजता दुःखजालानि नरेण तद् अवाप्यते
सुखसेव्यासनस्थेन तद् विचारयता स्वयम् । न शोच्यते पदं प्राप्य न च भूयो ऽभिजायते
तत् समस्तसुखासारसीमान्तं साधवो विदुः । तद् अनुत्तमनिष्ष्यन्दं परम् आहू रसायनम्
क्षयित्वात् सर्वभावानां स्वर्गमानुष्ययोर् द्वयोः । सुखं नास्त्य् एव सलिलं मृगतृष्णास्व् इवैतयोः
अतो मनोजयश् चिन्त्यश् शमस् सन्तोषसाधनः । अनन्तशमसम्भोगस् तस्माद् आनन्द आप्यते
जीवता गच्छता चैव भ्रमता पतता तथा । रक्षसा दानवेनापि देवेन पुरुषेण वा
मनःप्रशमनोद्भूतं तत् प्राप्य परमं सुखम् । विकासिशमपुष्पस्य विवेकोच्चतरोः फलम्
व्यवहारपरेणापि कार्यवृन्दम् अचिन्वता । भानुनेवाम्बरस्थेन नोज्झ्यते न च वाञ्छ्यते